ดีใจที่ได้เกิดเป็นน้องของพี่

ถ้าการจากกันเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่ผู้เขียนทรมานใจมาก กับธรรมชาติแบบนี้ เมื่อวันที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๒ คุณพ่อได้จากไป อย่างไม่มีวันกลับ

๒๐ มีนาคม ๒๕๕๓ พี่สาวสุดที่รักของผู้เขียน ก็ได้จากไปอีกหนึ่งคน

     พี่บุญเรือน  กิจจินดาหรา พี่สาวคนโต(นั่งติดน้องชาย แถวบน) มีอาการเจ็บป่วยอยู่หลายวัน นอนที่โรงพยาบาลได้ครึ่งเดือน แต่ตลอดเวลา คือกินอาหารไม่ได้ กินยาไม่ได้ อาเจียนทุกครั้ง ที่มีสิ่งของเข้าปาก จนวันหนึ่ง พี่บุญเรือนก็ขอกลับไปนอนบ้าน คิดกันไปเองว่าพี่คงรู้สึกดีขึ้น การไปนอนพักที่บ้าน ก็เป็นการให้กำลังมากกว่าการนอนอยู่โรงพยาบาล พี่เริ่มกินอาหารได้บ้าง พูดคุยได้ แต่มักนอนไม่หลับ ไม่มีใครรู้ว่า พี่คิดอะไรบ้าง จนบ่ายวันนี้ ลูกๆบอกว่าพี่มีอาการหายใจหอบ และเหงื่อออกท่วมตัว มือเท้าเย็น ที่สุดพี่ก็จากไปอย่างสงบ ไม่ได้ทรมานอะไรมากนัก

ขณะที่ผู้เขียนเขียนบันทึกนี้ เพิ่งจะกลับจากการไปกราบศพ ไปขออโหสิกรรมที่อาจเคยล่วงเกินกันมา นับตั้งแต่เล็กแต่น้อย ซึ่งเราสองคน มีเรื่องให้ต้องดูแล และทำให้ขืนขัดใจกันมา ตามประสาพี่คนโต ที่ต้องดูแลน้องๆ หลายคน ขอบคุณที่พี่กวนขนมหม้อโต ให้น้องได้ลิ้มชิมรสอันอร่อย ตามประสาคนบ้านนอก ซึ้งใจที่พี่เป็นพี่เลี้ยงที่ดี แม้วันที่น้องๆ โตกันเป็นผู้ใหญ่แล้ว

 

(ขวามือผู้เขียน พี่บุญเรือน)

คิดถึงคืนวันที่เราไปท่องเที่ยวกันอย่างพี่ๆน้องๆ ดูแลกันอย่างเอื้ออาทร พูดคุยถึงความหลังอย่างสุขใจ จะบอกพี่บุญเรือนว่า ดีใจที่ได้เกิดเป็นน้องของพี่ ได้อยู่ภายใต้อ้อมกอดของพี่ที่แสนอบอุ่น และอาหารฝีมือของพี่ น้องไม่เคยลืมเลยค่ะ

 

 ลาก่อนสำหรับวันนี้ ชาตินี้ ขอส่งพี่ที่ปรายฟ้า ให้พี่ได้หลับฝันดี และสงบสุขชั่วนิรันดร อย่ากังวล อย่าคิดถึงพวกเราเลย อีกไม่นาน พวกเราก็จะตามไปพบพี่ ที่ฟากฟ้านั้นเช่นกัน

 ด้วยใจที่รำลึกถึงตลอดไป