โป่งสบู่มีใครไม่เคยเล่นบ้าง

เด็กๆชอบกันนักเชียว น้ำกับสบู่

สมัยที่ฉันเป็นเด็กฉันช่วยแม่ซักผ้าไปเล่นไป

โดยใช้นิ้วชี้ กับนิ้วหัวแม่มือมาชนกันให้เป็นวงกลม

จุ่มลงไปในน้ำซักผ้าที่ผสมผงซักฟอกลงไปแล้ว

เอามาเป่าด้วยลมปาก

ลูกโป่งลอยละลิ่วออกมาเป็นแถวยาว แล้วแตกหายไปในอากาศ

น้องชายของฉันใช้หลอดแกแฟเย็นของแม่

มาจุ่ม แล้วเป่าผสมน้ำลายออกไปก็เป็นลูกโป่งเล็กๆ

มันแตกทันทีเมื่อถูกดันออกมาอย่างแรงด้วยลมปากผสมน้ำลาย

ตามด้วยเสียงบ่นว่า ขมจังเลย อิอิ..คงกลืนน้ำซักฟอกไปด้วย

น้องสาวนั่งซักถุงเท้าด้วยสบู่ซันไล

มองฉันเล่น ก็กำมือที่เปียกน้ำสบู่แล้วกางออก

เป่าเบาๆ ลูกโป่งใบโตก็ลอยละล่องออกมา

แล้วเจ้าตัวก็ถอดกำไลข้อมือออกมาจุ่มน้ำสบู่ แล้วก็เป่า

วิ่งมาจุ่มน้ำผงซักฟอกแล้วก็เป่า

ฉันใช้มือประกบกันจุ่มลงในกะละมังผ้าอีกครั้ง

แล้วค่อยๆกางมือทั้งสองออกโอโหลูกโป่งใหญ่มาก

มองดูรุ้งที่ปรากฎขึ้นบนผิวโป่งที่เบาบาง

มันเป็นริ้วๆๆๆ และ

สุดท้ายมันก็แตก

ความโกลาหลก็เกิดขึ้นเมื่อน้ำสบู่หกเลอะพื้นมากขึ้นๆ

แล้วน้องชายจอมซนก็ลื่นล้ม

ดีที่คว้าขอบกะละมังไว้ได้

เสียงแม่เอ็ด ทุกคนเลิกเล่น

ลูกโป่ง! โป่งสบู่!

วัสดุอุปกรณ์ก็แสนจะหาง่าย

ไม่ว่าจะเป็นหลอดกาแพ ใบไม้ นิ้วมือ ขดลวด

แหวน  กำไลข้อมือ  ห่วงรูปทรงต่างๆ ทั้งสามเหลี่ยม

สี่เหลี่ยม ห้าเหลี่ยม รูปดาว และอื่นๆ

ผลสุดท้ายก็ออกมาเหมือนกันทรงเดียวกัน

นึกถึงการภาวนาเพื่อให้จิตมีที่อยู่

อยู่กับคำภาวนา!

ไม่ว่าจะฝึกด้วยคำภาวนาใดๆก็ตาม

ต่างเดินทางไกล....ไปพบกันที่ความสงบนิ่ง