เมื่อวานกว่าเสร็จจากการเป็นวิทยากรอบรมอีบุ๊ค (เรื่องนี้จะเก็บไว้เล่าทีหลังครับ) ยอมรับเลยครับว่า ร่างกายไม่ฟิตเหมือนสมัยหนุ่มๆ เสียแล้ว (ฮา แต่ตอนนี้ใจมันก็ยังบอกว่า ยังหนุ่มอยู่อีกนะครับ แค่สังขารพาไม่ค่อยจะไหวเท่านั้นเอง ฮา) ชั่วโมงสุดท้ายเลยต้องหาช่วงเวลาบางจังหวะนั่งบรรยาย แต่นั้นแหละครับ บรรยากาศมันสู่ยืนบรรยายไม่ได้จริงๆ 

บรรยายไปก็คิดไปว่า สำหรับงานพรุ่งนี้ที่ต้องเดินทางไปประชุมหาดใหญ่จะไปไหวมันเนี๊ยะ แล้วความคิดก็พาไปว่า นอกจากประชุมที่หาดใหญ่แล้วที่มหาวิทยาลัยก็มีงาน ไม่ไปหาดใหญ่ก็มีงานสำคัญทำ ฮือ แต่จะเปลี่ยนใจอย่างไม่มีสาเหตุก็กระไรอยู่ ฮา แต่เสียงสวรรค์ก็ดังมาครับ มาจากหัวหน้าสาขาวิชาชีพครู โทรมาบอกว่า ยังงัยพรุ่งนี้ (หมายถึงวันนี้) อยากให้ผมอยู่ร่วมกับการทำหลักสูตรของ รร.หาดใหญ่วิทยาคาร เพราะว่าอาจารย์ท่านอื่นติดภาระ รวมทั้งท่านด้วย ฮา ได้เสียงเรียกร้องอย่างนี้มาตอนเหนื่อยสุดๆ อย่างนี้ ก็ตอบได้เลยรับ ด้วยความยินดีครับ

(เริ่มกิจกรรมตอนเช้าก็แบ่งกลุ่มกันลงความคิดเห็นในแต่ละกลุ่มสาระครับ)

วันนี้ออกจากบ้านแต่เช้าครับ ไปเคลียร์งานที่สำนักงานก่อน จากนั้นก็เข้าสู่บรรยากาศของการประชุมปฏิบัติการทำหลักสูตรของ ญวค. ผมหายไปหนึ่งวันครับคือเมื่อวาน ซึ่งพอฟังการสนทนาวันนี้ก็รู้ว่า ประเด็นสำคัญคงผ่านไปแล้วแน่ๆ เพราะวันนี้เริ่มคุยประเด็นของจำนวนคาบเรียนของแต่ละวิชากันแล้ว 

พอคุยประเด็นแบบนี้ ผมเลยไม่มีเรื่องคุยครับ ฟังเฉยๆ ไประยะหนึ่ง ก็เจอประเด็นเกี่ยวกับวิชาที่เกี่ยวข้องกับการวิจัย ผมเสนอความเห็นไป แต่ปรากฏว่า ผมผิดเองครับ มาเจอตอนเลิกประชุม เลยเรียนท่าน ผอ.ไปบนโต๊ะอาหารครับว่า แนวคิดของโรงเรียนเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ตามหลักสูตรแกนกลาง 51 ผมเองแหละอ่านไม่ครบถ้วน

(ดูเหมือนว่า ขนาดของกลุ่มจะขึ้นอยู่กับจำนวนครูในแต่กลุ่มสาระครับ)

ดูการทำงานของผู้บริหารและคณะครูของหาดใหญ่วิทยาคารแล้วน่าประทับใจครับ ผู้บริหารเข้าใจและทุ่มเท ในขณะที่คณะครูก็เป็นคนหนุ่มคนสาวไฟแรงและรักการเรียนรู้ครับ อย่างนี้ ทุกอุปสรรค์มันก็จะกลายเป็นความท้าทายครับ ประจวบเหมาะกับคำพูดของ อ.ซอลีฮะห์ รองคณบดีฝ่ายวิชาการ คณะศิลป์ที่ว่า นี่ถ้าเป็นสาวๆ ละก้อจะไปสมัครเป็นอาจารย์ที่ ญวค.เลย ฮา โดนใจ

พิธีปิดการประชุมครั้งนี้ด้วยวาที่คณบดีคณะศึกษาศาสตร์ มอย.ครับ มีคนกระชิบกับผมว่า ใช่คอนเซปท์ที่เราคุยกันมา (นาน) หรือเปล่า? ผมมีคำตอบในใจครับว่า ท่านอธิการบดีท่านเลือกคนไม่ผิดครับ เพราะในความเห็นผม ญวค.มาเป็นเคสให้กับทีมศึกษาศาสตร์ มอย. เพื่อตรวจสอบว่า ฐานความเข้าใจของศึกษาศาสตร์อิสลามในตัวอาจารย์ที่จะต้องเป็นทีมเดียวกันนั้นสอดคล้องและไปในทิศทางเดียวกันหรือเปล่า ซึ่งผมสรุปได้ว่า เรามองเหมือนกัน แต่ก่อนหน้านี้เรากังวลกันว่า คนที่จะต้องรับอามานะห์ (ความรับผิดชอบ) เป็นแม่ทัพจะมีมุมมองเหมือนกับทีมหรือเปล่า ซึ่งผมก็คิดว่า โล่งใจได้ครับว่า เราเป็นทีมเดียวกัน นึกเรื่องนี้แล้วตอบขอบคุณท่านอธิการบดีครับ เพราะท่านเป็นคนเลือกคณบดีท่านนี้มาให้เราเอง 

(ทีมศึกษาศาสตร์ มอย.ก็คุยกันไปพลางครับ)

ผมไม่แน่ใจว่า ว่าที่คณบดีท่านตัดสินใจแล้วยัง แต่คิดว่าสองสามงานที่ผ่านมาคงทำให้ท่านไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจแล้วมั๊งครับ ฮิฮิ ดังนั้นหลังทานมื้อเที่ยง ผมเลยนำเสนอมติที่ประชุมคณบดีให้ท่านทราบ พร้อมกับแจ้งงานที่เราต้องทำในระยะเวลาที่เร่งรีบนี้ด้วยครับ เรามีงานด่วนจริงๆ ครับ ฮือ หรือว่าทุกงานที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้องมันจะด่วนไปทุกเรื่องหรือเปล่าก็ไม่ทราบ เฮ้ย

เสร็จจากงานนี้ก็แวะไปเคลียร์งานที่บัณฑิตวิทยาลัยครับ งานนี้งานเอกสาร อ่านและวิเคราะห์ไป ความเครียดขึ้นสมองครับ พลาดเป้าแน่ๆ นายอีย์ บ่ายสามโมงครึ่ง รู้สึกว่า คิดอะไรไม่ออกแล้วครับ เลยโทรไปถามทีมงานว่ามีงานด่วนหรือเปล่า เมื่อมันไม่ก็เลยขอกลับไปหายใจที่บ้านดีกว่า บางที บางเรื่องคิดไม่ถึงจริงๆ ครับ ไม่รู้ว่าเป็นความผิดพลาดหรือเป็นความจงใจก็ไม่ทราบได้ครับ แล้วมันก็กลายเป็นหน้าที่ผมอีกแล้วที่ต้องหาทางออก ขอต่ออัลลอฮ์ครับ ขอพระองค์ชี้ทางและอำนวยสู่ความสำเร็จ