เช้าวันนี้ข้าพเจ้าไปถึงที่ทำงานเช้ากว่าทุกวัน
ไปเจอพี่หน่อยสาละวนกับผู้ป่วยที่มารอตรวจ พี่นางและพี่หน่อยน้อยเตรียมบัตรคิว พี่ตู่มาถึงก่อนหน้าไม่เท่าไร ...
วันจันทร์เป็นวันที่เราชาวจิตเวช จัดไว้เป็นคลินิกสุขภาพจิตและจิตเวช เพื่อให้ผู้ป่วยได้มารับยาตามนัด ซึ่งหากว่าอาการเขาคงเดิมจะมาเดือนละครั้ง หรือว่าหากมีอะไรเปลี่ยนแปลงอาจจะมาก่อนกำหนดได้...
ข้าพเจ้าได้อาสามาช่วยงานที่คลินิกนี้ หลังจากที่เห็นพี่หน่อยใหญ่...มีความตั้งใจที่อยากจะทำงานนี้ เดิมทีพี่หน่อยอาจมีบุคลิกที่หลายคนไม่อยากอยู่ใกล้ แต่วันนี้... ข้าพเจ้าได้เห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
"ความอดทน...และความตั้งใจ"...
ข้าพเจ้ามาช่วยงานที่นี่เพื่อขอต่อรองในเรื่อง... เพื่อลดความขัดแย้งในหน่วยงาน ... แต่ตอนนั้นข้าพเจ้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผลลัพธ์จะออกมาอย่างไร ข้าพเจ้าเชื่อแต่ว่า .. คุณลักษณะของการเป็นผู้มีความอดทนมากพอในระดับหนึ่งของข้าพเจ้า อาจจะพอทำให้การทำงานในคลินิกก้าวเดินต่อไปได้
แต่...ทั้งสิ้นทั้งปวง กระบวนการพัฒนาทั้งหลายนั้น มาจากการคิดและปรับปรุงของพี่หน่อย - นภาพร ตั้งพูนผลวนิชย์ทั้งสิ้น ถือว่าเป็นหนทางของความงดงามของการที่อดทนต่อชีวิต ต่อสภาวะแห่งความบีบคั้น ที่ลดการเบียดเบียนต่อจิตใจของผู้อื่น...
วันนี้...ข้าพเจ้านั่งซักประวัติและประเมินสภาพทางจิตของผู้ป่วย รายแล้วรายเล่าผ่านไป แม้จะมีผู้ป่วยอาละวาดหนึ่งราย แต่ก็ได้เห็นพัฒนาการของการตัดสินใจและการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าด้วยใจที่นิ่งเย็นขึ้นของการบริหารจัดการคลินิกของพี่หน่อย...
เพียงเท่านี้ ณ เวลานี้ สำหรับข้าพเจ้าหากถามว่า พอใจไหม...
ข้าพเจ้าพอใจ แม้ไม่อาจอธิบายออกมาได้ด้วยถ้อยความใดใด แต่...วันนี้ "ใจ" ของพี่หน่อย ก็เป็นใจที่ข้าพเจ้าปรารถนาอยากมองเห็น นั่นคือ "ความอดทน"...ความร้อนที่อยู่แวดล้อมดูจะเย็นลง ทำให้การทำงานผ่านไปได้ด้วยดี
สิ่งต่างๆ...ที่ทำให้ข้าพเจ้าตัดสินใจ
นั่นก็คือ... ข้าพเจ้าเชื่อว่า หากในหน่วยงานมีใครสักคนที่ใจนิ่งเย็น...อานุภาพก็น่าจะพอเผื่อแผ่ไปสู่สรรพสิ่งรอบด้านได้ไม่มากก็น้อย...ทุกๆ วันข้าพเจ้าก็ได้แต่ฝึกฝน "ใจตน" ให้นิ่งเย็นลงเมื่อมีสภาวะมากระทบ ถามว่าวันนี้พอใจไหม...ก็ถือว่าพอใจในระดับที่พอทำให้ตนเองมีกำลังใจที่ก้าวย่างต่อไปตามหนทางแห่งความเชื่อมั่นและศรัทธานี้ต่อไปได้...
บันทึกเพื่อถอดบทเรียนต่อตนเอง
๑๕ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓
สวัสดีค่ะพี่ปุ๋ม
วันนี้วันจันทร์ คนไข้ที่คำเขื่อนแก้วเยอะมากๆ ค่ะ
ดาวพยายามทำงานด้วยความตั้งใจ อดทนและมีเมตตา...ค่อยๆ ตรวจคนไข้ไปเรื่อยๆ
ท่ามกลางอากาศที่ร้อน พยายามที่จะรักษาใจไม่ให้ร้อนตามไปด้วย
รู้สึกภูมิใจนิดๆ ที่ทำงานอย่างตั้งใจได้จนนาทีสุดท้ายของชั่วโมงทำงาน โดยไม่หงุดหงิด จะมีก็เหนื่อยบ้างนิดหน่อย (ซึ่งก็ได้ไปบ่น ระบายให้พี่แดงฟังแล้ว อิอิ)
ถึงกายจะเหนื่อย จะใจยังสู้ค่ะ ^^
ระลึกถึงพี่ปุ๋มเสมอค่ะ...อ้อ พรุ่งนี้ดาวชวนพี่แดงไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านพี่แตน ถ้าพี่ปุ๋มว่างก็เชิญมาร่วมวงด้วยกันนะคะ
พี่ปุ๋มคะ...สัญญาณเน็ตไม่ดี error ตอนบันทึกค่ะ
ความเห็นเลยขึ้นมาซ้ำกัน ช่วยลบออกอันนึงด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
น้องสาวของพี่ดีมากเลยค่ะ...^__^
เมื่อสัปดาห์ก่อน...พี่ขลุกอยู่กับผู้ป่วยเกือบสองร้อย เพราะวันจันทร์ที่ 1 เป็นวันหยุด ผู้ป่วยก็เลยทบมาออกันที่สัปดาห์ก่อน ...แต่หากว่าใจเรานั้นนิ่งเย็นเราก็เห็นความงดงามจากงานที่เราทำ ที่สำคัญ...พี่รู้สึกสงสารเขาที่ป่วย อันเป็นการป่วยที่มาจากการถูกความทุกข์บีบคั้น ...
สติ...เป็นเส้นบางๆ ที่กางกั้นความดีกับความบ้า
วันนี้เรายังพอมีสติกำกับตนเองอยู่บ้าง แต่ผู้ป่วยเหล่านี้เขาได้หลุดข้ามเส้นบางบางนั้นไปแล้ว พี่ดีใจที่เห็นความนิ่งเย็นของน้องสาว ความอดทน ความตั้งใจ พี่เชื่อว่าจะนำพาให้เราก้าวย่างไปได้...
พรุ่งนี้...พี่มีประชุมที่ สวรส. เดี๋ยวจะพยายามหาโอกาสไปทักทายพี่แตน...ในวันอื่นๆ นะคะ ฝากความระลึกถึงพี่แดงและพี่ตุ่นด้วยนะคะ
ว่างๆ ...ชวนพี่ๆ ไปดูเด็กๆ ทำสวนนะคะ ตอนนี้ขยายสวนกว้างออกไปอีก พี่เคยเปิดรูปรุ่นก่อนๆ ให้เด็กๆ ดูทุกคนถามด้วยว่า "พี่หมอดาวคือใคร"...
สวัสดีครับ ผมแวะมาเยี่ยมนะครับ พี่กะปุ๋ม
ขอบพระคุณคุณณัฐ เช่นกัน...ที่มีเรื่องราวแบ่งปันสู่พื้นที่นี้เสมอ
"ความอดทน...นำพาเราไปสู่ความอดทนที่มากขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดค่ะ"
ช่วงนี้ดาววุ่นๆ กับการอยู่เวร และติดภาระต้องเดินทางไปขอนแก่นบ่อยๆ ค่ะ
ปลายเดือนนี้รถก็จะเสร็จ...คาดว่าเดือนหน้าคงมีโอกาสพาพี่ๆ ที่คำเขื่อนแก้ว ไปชมสวนผักของเด็กๆ ค่ะ