เพื่อนสนิทก็คือ...เพื่อนธรรมดาๆคนนึง

ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

..ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง....

ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น...ถึงจะมาสนิทกันได้

..อาจไม่ใช่นิสัย    

..อาจไม่ใช่หน้าตา

..อาจไม่ใช่ฐานะ

..อาจไม่ใช่ระดับความรู้

..แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง

ที่ต้องเป็น...มั น ค น นี้ เ ท่ า นั้ น ที่ มี

บางครั้ง

เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป

..เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย

บางครั้ง

นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน..แต่แค่เห็นหน้ามัน

..น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด

บางครั้ง

ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย..เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

บางครั้ง

..ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมัน..ที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่

บอกเป็นนัยๆว่า...มันอยู่ตรงนี้

..ชอบคำๆนึงที่บอกว่า..

. . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .

. . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .

..เพื่อนมีความสำคัญมากๆ

..มากจนบางคนแยกไม่ออก

เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน...ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย

แต่มันเป็นเรื่องจริงที่ว่า..เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก

 เพื่อน..จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที 

..เวลามีรักทีไร ก็จะห่างๆมันไปทุกที

จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที...ก็ตอนอกหักนู่นแหละ

ก็เคยคิดเหมือนกันนะ...ถ้าเราเป็นมัน..จะรู้สึกยังไง

..คงจะประมาณว่า..

 “พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน”

 "ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทร(กู)ได้ใช่ไหม"

คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก

ก็แทบจะไม่ได้ไปเที่ยวไหนกับมันเลย

นานๆถึงจะได้คุยกันที

แต่พอผิดหวัง..พอเจ็บตัวขึ้นมา

นาทีนั้น..อยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน

..อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน..

ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว..ก็จะไล่มันกลับไปนอน

ไม่ต้องมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน..แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว

...แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า...

'เพื่อน  คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'

'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ '

'เพื่อน'

'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา '

'แต่เป็นคนที่ไม่มีวันปล่อยให้เราล้มลงไม่ว่าเราจะเจ็บมาจากไหน'

                                                        "กิ่งไผ่ฯ"