ผมมองในแง่ดีว่าการฟุบหน้าลงกับโต๊ะของนักศึกษารายนี้คงไม่ใช่การหลับแต่เป็นวิธีปฏิเสธการคุยกับเพื่อนและเพิ่มสมาธิในการฟัง
       ในชีวิตการเป็นครูไม่ทราบว่าคุณครูท่านใดมีกรณีตัวอย่างเหมือผมหรือเปล่า ภาคเรียนที่ผ่านมาผมสอนนักศึกษา 3 กลุ่ม
       ชั่วโมงแรกที่เข้าสอนในแต่ละภาคเรียนนอกจากแนะนำเนื้อหารายวิชา วิธีการเรียนการวัดผลประเมินผลแล้ว ผมจะมีข้อตกลงกับนักศึกษาถึงสิ่งที่ไม่ควรปฏิบัติเมื่อถึงชั่วโมงเรียน หนึ่งในหลาย ๆ ข้อที่ควรปฏิบัติคือ มาเข้าเรียนเร็วดีกว่ามาช้า มาช้าดีกว่าไม่มา มาแล้วนั่งหลับดีกว่านั่งคุย ถ้าคิดว่าจะมานั่งคุยโดยไม่สนใจเรียนเพื่อรอเช็คชื่อก็ไม่ต้องมาเพราะมีค่าเท่ากัน
       เวลาสอนจะมีทั้งคนสนใจเรียน บางคนคุยบ้าง บางคนคุยแข่งทั้งชั่วโมง บางคนฟุบหลับ มีนักศึกษากลุ่มหนึ่ง 5-6 คน ชอบคุยมากคุยทั้งชั่วโมงคะแนนส่วนใหญ่ก็เป็นไปตามเหตุแห่งกรรม ในกลุ่มนี้ผมสังเกตเห็นนักศึกษาคนหนึ่งเวลาผมสอนแกจะฟุบหลับ แต่เวลาสอบคะแนนดีกว่าเพื่อนในกลุ่ม คราวสอบปลายภาคเรียนเขาได้คะแนนสูงสุดจากทั้งหมดที่ผมสอน 3 กลุ่ม รวมคะแนนแล้วถึงเกณฑ์ได้ A พอดี
       ปัญหาคุณธรรมจริยธรรมมีอยู่ว่าถ้าผมหักคะแนนความสนใจ ที่เขาชอบฟุบหลับเขาจะไม่ได้ A แต่ผลคะแนนมันค้านกับพฤติกรรมเพราะเขาได้คะแนนสูงสุดจากทั้งหมด 3 กลุ่มที่ผมสอน ผมมองในแง่ดีว่าการฟุบหน้าลงกับโต๊ะของนักศึกษารายนี้คงไม่ใช่การหลับแต่เป็นวิธีปฏิเสธการคุยกับเพื่อนและเพิ่มสมาธิในการฟัง ถ้าเป็นตามสมมติฐานที่ผมตั้ง แล้วผมเปลี่ยนจาก A เป็น B+ ผมว่าผมใจร้ายนะ