การที่ได้ทบทวนตนเองอยู่บ่อย ๆ บางครั้งเราสามารถแก้ปัญหาได้ง่ายและรวดเร็ว  โดยการแก้ที่ใจของตนเองเท่านั้น

         เพราะคุณพ่อคุณแม่เป็นผู้ฝึกให้ได้อ่านหนังสือธรรมะอื่น ๆ รวมทั้งหนังสือของท่าน "พระพุทธทาสภิกขุ"  มาตั้งแต่วัยเด็ก  แม้ว่าจะอ่านไม่เข้าใจเลย  แต่ก็ได้อ่านเล่มนั้นเล่มนี้อยู่บ่อย ๆ ซึ่งล้วนแล้วเป็นเล่มเล็ก ๆ บางครั้งก็อ่านออกเสียงดัง ๆ ให้คุณแม่ฟังขณะที่คุณแม่ทำอาหาร 

            ภายหลังที่เติบโตขึ้นและถึงวัยทำงาน  ได้กลับมาอ่านหนังสือเหล่านั้นอีก  ก็เข้าใจน้อยมาก  เป็นเพราะประสบการณ์ชีวิตยังไม่เกิดและบารมียังไม่ถึง  ต่อมาเมื่อเห็นหนังสือของท่านก็จะซื้อ  เพราะเห็นทางบ้านมีหนังสือของท่านไว้มากมาย  อ่านเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง 

           เมื่อเจอสถานการณ์ที่เป็นปัญหา  ทำให้มองทุกเรื่องเป็นธรรมดาและแก้ทุกข์ได้เร็วขึ้น  เนื่องจากพระธรรมคำสอนที่เคยอ่านมานั้นได้เตือนให้รู้สึกและจัดการกับปัญหาต่าง ๆได้ 

          ครั้งนี้ได้อ่านหนังสือของท่านอีกครั้ง  เกี่ยวกับความทุกข์ที่เกิดขึ้นในทันที  ขณะที่มีการยึดมั่นสิ่งใดโดยความเป็นตัวตน ของตน ยึดมั่นอะไรก็ตามใจ  จะต้องเป็นทุกข์ทั้งนั้น

          "ชีวิตนี้มีอยู่ ๒ ชีวิต   ชีวิตหนึ่งเป็นความตาย  อีกชีวิตหนึ่งเป็นความไม่รู้จักตาย  ชีวิตที่จะยึดมั่นนั่นนี่โดยเอาความเป็นตัว ku ของ ku เอาตัว ku ของ ku เป็นชีวิต  นั้นคือความตาย  ตายอยู่ที่นั่นแล้ว  เป็นความทุกข์โดยสมบูรณ์อยู่ที่นั่นแล้ว  นี่เรียกว่าชีวิตตาย  ฟังดูก็น่าหัวเราะหรือว่าเล่นลิ้นตะหลบตะแลง  ชีวิตตายคือชีวิตที่กำลังยึดมั่น  คิดอยู่ในสิ่งใด  ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ  โดยความเป็นตัว ku ของ ku นี้คือชีวิตตาย" 

          ฉันคิดว่า  การอ่านหนังสือธรรมะ  เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิบัติธรรม  เพราะมีความเข้าใจเป็นพื้นฐาน   มีจิตใจร่มเย็นและไม่กังวลกับความทุกข์ลำบากมากนัก  สามารถจัดการกับความทุกข์ และชีวิตของตนเองได้ในทางที่เหมาะสม