ดิฉันมีลูกชาย เป็นออทิสติก แรกๆ เป็นทุกข์มากเพราะดิฉันไม่เข้าใจลูก ต่อมาดิฉันเข้าใจลูก...แล้วก็เข้าใจตัวเอง...เข้าใจผู้อื่น ...ในที่สุดก็เข้าใจธรรมชาติ...ถึงได้รู้ว่า ธรรมะ คือ ธรรมชาติ ที่เรามอง แต่ไม่เห็น...ธรรมะก็คือตัวเราเป็นแต่เราไม่รู้... ถึงวันนี้เลี้ยงลูกออทิสติกมา 10 ปี นับเป็นโชคดีของชีวิตจริงๆ...ที่บ้านมีเรื่องสนุกๆ ทุกวัน ทุกคนในบ้านไม่ต้องไปหาความสนุกจากนอกบ้าน...เพราะในบ้านก็มีแต่เรื่องขำ  ๆ และชวนให้หัวเราะได้ทุกวันอยู่แล้ว...อย่างเมื่อวาน 12 มิถุนายน 2549 กลับจากโรงเรียน ก็มารีบเปิดวิทยุ อสมท. ร้อยเอ็ด ปรากฏว่า เป็นเสียงบรรยายพิธีเฉลิมฉลองครองราชครบ 60 ปี ก็แสดงอาการไม่พอใจอย่างมาก ..."ทิ้งซะ ทิ้งซะ !!... มันไม่มีแล้ว" ทำท่าทางจะโยนวิทยุที่ตัวเองฟังอยู่ทุกวันทิ้ง... แต่แล้วก็ไม่กล้าทิ้ง ปิดวิทยุ แล้วก็ร้องไห้...สักพักก็มากอดแม่ แล้วก็พูดกับแม่ว่า " โอ๋...อย่าร้องไห้นะ ไม่เป็นไร "  พูดเอง...ปลอบใจตัวเอง...แต่ก็ยังร้องไห้ ก็เที่ยวกอดคนโน้นคนนี้ในบ้าน แล้วก็บอกว่า " โอ๋...อย่าร้องไห้นะ ไม่เป็นไร " เมื่ออารมณ์ ไม่ดี ก็ไม่ยอมทานข้าว จนถึง ประมาณ 3 ทุ่ม พิธีที่ดูทางทีวีเสร็จ เขาก็รีบไปเปิดวิทยุ...แล้วก็หัวเราะชอบใจ...เช็ดน้ำตาป้อย ๆ แล้วก็พูดกับแม่ว่า "ทีหลังอย่าร้องไห้นะ" 

 ดิฉันจึงถามว่า "เมื่อกี๊...จิงเซงร้องไห้ทำไม.."

"ร้องไห้ถ่ายทอดสดครับ.." พูดพร้อมกับเสียงหัวเราะ แล้วก็รีบทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนกับว่าที่ผ่านแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น..