ในทุกสิ่งต่างล้วนอิงอาศัยซึ่งกันและกันจึงยังคงดำรงคงอยู่ได้...

 

ยามบ่ายคล้อยไปแล้วการทำหน้าที่คุมสอบปลายภาคก็มีการสลับสับเปลี่ยนกันไปมา  การคุมสอบถ้ามีคนคุมสอบเพียงคนเดียวคงจะมีเรื่องสนุก ๆ ตามมาเยอะยะไปหมดเลยละ  การมีสองคนคุมสอบก็พอได้สลับกันไมมาได้จะเข้าห้องน้ำห้องสุขาหรือทำกิจพิเศษก็ยังพอได้ฝากเพื่อน ๆ ได้บ้าง...

อาจารย์ ๆ มีคู่ไหม...ถามทำไมละ...คู่หูคูฮา...เออ...ทุกสิ่งล้วนมีคู่กันนะ...ก็มีคุยกันสนุกดี...

 นึกถึงคำถามที่ถามคนเป่าปี่ตอนพบกันที่เมืองคอน...หัวใจปี่มีอันเดียวนี้หรือ..?  มีสองอันครับ อาจารย์อันหนึ่งเอาไว้ติดตัว ถ้ามีใครมาดึงมาแกล้งดึงเอาหัวใจปี่ออกจากเลามันแล้วเราก็มีสำรองไงละครับ...

อาจารย์ ๆ เวลาออกจากห้องทำงานไปไหนอย่าปิดประตูล็อกกุณแจนะคะ  ทำไมรึ...คือว่ากุณแจของหนูเอาให้อาจารย์อีกท่านไป  เขาลืมหรือทำหายแล้วไม่รู้อยู่ไหน...

กำลังสั่งทำใหม่อยู่คะ...ในช่วงมีงานเยอะ ๆ และชั่วโมงเร่งด่วนมักจะหลงลืมนั้นหลงลืมสิ่งนี้บ่อย...อาจารย์ทำไมมีลูกกุณแจสองดอกมีไว้เป็นคู่เลยละนี่...

แง่คิดเรื่องนี้คือว่า...ในทุกสิ่งต่างล้วนอิงอาศัยซึ่งกันและกันจึงยังคงดำรงคงอยู่ได้...

แต่คำตอบของเรื่องนี้คือ...กันลืมครับ...อิ อิ อิ.