คนมีลูกที่ปล้ำอยากให้ลูกเรียนเก่งดีเด่นดังพึงระวังไว้ก็ดีไม่น้อยนะนี่...

สวัสดีครับทุกท่าน  ยามเช้านี้เป็นวันที่สดใสอีกวันหนึ่งโชคดีที่เราตื่นขึ้นมาได้ก็ทำหน้าที่ต่อไปหากวันใดไม่ตื่นขึ้นมาก็ไปตามกฎแห่งการกระทำของเราเองซึ่งทุกคนที่เกิดมามีชีวิตอยู่ในโลกนี้แล้วคงต้องเป็นอย่างเดียวกัน  เมื่อวันวานคู่ชีวิตชวนให้อ่านเมล์ที่ส่งต่อกันมาจับประเด็นได้ว่า...

มีครอบครัวหนึ่งฐานะดีมีทุกอย่างและมีลูกชายคนเดียวอยู่ระดับประถมแล้วเธอโทรไปหาเพื่อนคนนี้นานแล้วไม่ได้ติดต่อกันมีเสียงร้องไห้ของเธอตลอดเวลาที่คุยกัน เริ่มจากเธอเรียนได้เกียรตินิยมสามีก็เรียนเก่งทำงานดีทั้งคู่ต่อมามีลูกชายก็ต้องคาดหวังให้ลูกเรียนเก่งจึงให้ลูกเรียนพิเศษตั้งแต่ระดับอนุบาลมาจนถึงปัจจุบัน 

 ในหมู่บ้านเดียวกันลูกไม่มีเพื่อนลูกมีเพียงจักรยานเป็นเพื่อนแต่พ่อแม่ก็ต้องแย่งจักรยานไว้เพื่อให้ลูกไปเรียน เรียน เรียน และเรียน...

ต่อมาครูประจำชั้นของลูกโทรมาว่าอาการของลูกไม่รับรู้การเรียนเหมือนมีโลกเป็นของตนเอง...พ่อแม่ไม่ยอมรับเพราะลูกเรียนเก่งตามที่บังคับมาตลอด 

 ผลเลยไปจบที่คุณหมอทางจิตบอกว่า...เด็กเลือกที่จะอยู่ในโลกจินตนาการไม่อยู่ในโลกความเป็นจริงเด็กเลือกเอง  และไม่รับรู้ใด ๆ เป็นเพราะจิตใจถูกบังคับแบบสุด ๆ เลยหลุดโลกไปแล้วยากที่จะเอาคืน...ฮือ ๆ

 เออ...นึกถึงตอนยูมิยังเป็นเด็กบ้านนอกคอกนา...วาวเห็นท้องฟ้าสดใสวัยซนของเรามีความสุขตามประสาคนจน ๆ ผลไม้ที่เก็บกินกับเพื่อน ๆ ก็เป็นผลไม้ป่าธรรมชาติได้เล่นที่ลานวัดบ้านนอกอย่างอิสรเสรีมีอากาศบริสุทธิ์

ยามน้ำหลากมาก็ลงเล่นน้ำในลำห้วยน้ำใสไหลเย็นลอยเล่นจับปลาได้ ไม่เห็นคุณพ่อคุณแม่บังคับให้ต้องไปเรียนพิเศษเลยละ...คนมีลูกที่ปล้ำอยากให้ลูกเรียนเก่งดีเด่นดังพึงระวังไว้ก็ดีไม่น้อยนะนี่...