ช่วงนี้เป็นช่วงเริ่มต้นงานใหม่ครับ ดังนั้นอะไรๆ ก็ต้องทำไปซะทุกเรื่อง ดังนั้นทั้งความคิดและคิวงานมันจึงวุ่นวายสับสนหน้าดู วันนี้นับเป็นวันที่สองของงานใหม่ครับ ตื่นเช้ามาก็ทบทวนประเด็นปัญหาของเมื่อวาน ทำไปทำมา อ้าว เก้าโมงครึ่งแล้ว (นั่งทำอยู่ที่้บ้านครับ) รีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน ฮือ จะว่าไปทำงานก็ไม่ได้ครับ เพราะอยู่บ้านก็ทำงานเหมือนกัน ฮา

ดังนั้นงานที่สองของวันนี้คือ การรับมอบหน้าที่ครับ งานนี้ไปนอกสถานที่ นัดกันที่สิบโมง แต่ก็ทราบล่วงหน้าแล้วว่า ท่านรองอธิการบดีฝ่ายวิชาการจะตามไปทีหลัง แต่พอไปถึงก็ทราบเพิ่มว่า อดีต ผอ.สบศ. ก็ติดภาระกิจจะมาช้าเหมือนกัน ฮิฮิ งานนี้ผมเลยเริ่มกิจกรรมผมเสียเลย แต่ยังไม่ทันครบกระบวนการครับ ก็ต้องเริ่มคุยงานกันเนื่องจาก อดีต ผอ.มาถึงแล้ว เอ้าเป็นว่า ได้เริ่มกระบวนการด้วยรอยยิ้มแล้วครับ อุ่นใจที่ทุกคนได้ยิ้มแล้ว

กว่าจะทานข้าวเสร็จก็เกือบบ่ายโมงครึ่งครับ ละหมาดเสร็จก็เกือบบ่ายสอง กำลังจะขับรถกลับเข้ามหาวิทยาลัย ท่านรองคณบดีฝ่ายวิชาการ คณะศิลปศาสตร์ฯ ก็โทรมาถามว่าอยู่หนใด อาจารย์เขารอกันนานแล้ว ฮือ ดีใจ๋ดีใจที่โทรมาบอก เพราะเดิมคิดว่างานมันจะล้มไปแล้วด้วยซ้ำ เป็นความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ จากความคิดอันรีบด่วนของผมครับ ที่ขอช่วยทางสำนักวิจัยฯ จัดงานนี้ขึ้น แต่บังเอิญว่า หนังสือออกไม่ทัน ทำให้หมดปัญญาจัด แต่ก็อัลฮัมดุลิลลาห์ อันเนื่องจากผมได้เจอะเจออาจารย์หลายท่าน ก็เอ๋ยปากชวนไว้แล้วว่า มีเวทีนี้นะครับวันอังคารบ่ายสอง แต่จะโดนถามกลับว่า ที่ไหน? ฮา นึกอะไรไม่ออก (เพราะลืมถามทีมงานวิจัย) เลยตอบว่า เอาเป็นคณะศิลป์ฯ ก่อนแล้วกัน ยังงัยก็คุณพี่รองคณบดีคงช่วยรับหน้าแทนได้ ซึ่งก็จริงครับ ถึงแม้มีอาจารย์หลายท่านไปถามท่านรองฯ ว่า มีโครงการนี้หรือเปล่า ท่านก็ตอบว่า ไม่ทราบ แต่ท่านก็รับแขกทุกท่านด้วยดี ขออัลลอฮ์ตอบแทนความดีแก่ท่านครับ

โดยส่วนตัวชอบเวทีแนวนี้ครับ และเคยทำหลายครั้งสมัยเป็นรองคณบดี คือ เอาคนสนใจมานั่งคุยกัน ก่อให้เกิดประเด็น และขบคิดเพื่อตีโจทย์วิจัย เวทีลักษณะนี้มันยืนยันได้ดีอย่างหนึ่งครับว่า คนเก่งไม่จำเป็นต้องมีคนเดียว ทุกคนต่างก็มีดี ถ้าเอาดีทุกคนมาร่วมกันมันก็สุดยอดนะสิครับ 


แต่ที่เด่นสำหรับวันนี้มากๆ คือ บรรยากาศมันคล้ายๆ เวทีนำเสนอโครงการวิจัยหรือวิทยานิพนธ์นะครับ ซึ่งผลที่ได้คือเจ้าของโครงการได้ฝึกการนำเสนอโครงการไปด้วยในตัว แต่การคอมเม้นต์ก็ยังเป็นไปอย่างกัลยานมิตรครับ อบอุ่นและเพิ่มพูนความรู้ดี

การได้นั่งคุยกันในประเด็นเฉพาะอย่างนี้ บางทีมันช่วยทำให้เกิดความสนใจเพิ่มขึ้นครับ บางคนยังลังเลว่าจะเสนอโครงการดีมัย ไม่พร้อมมั๊ง แต่พอคุยๆ ก็มักจะลงเอยที่ว่า กลับไปทำดีกว่า ส่งด้วยดีกว่า ซึ่งผมอยากได้อย่างนั้นแหละครับ

เสร็จสรรพกลับบ้านก็ห้าโมงครึ่ง เกือบๆ หกโมงคุณพ่อโทรมา บอกว่า กูอยู่ยะลาจะไปบันนังสตา แต่ไม่มีรถไป เลยแกล้งถามกลับว่า จะให้ไปรับหรือเปล่าละ (ความจริงไม่ต้องถามหรอก หากไม่จนแต้มละพ่อไม่โทรมาบอกหรอกว่าจะไปไหน ฮิฮิ)

ไปรับพ่อหน้าสถานีรถไฟ (ไม่มีฟ้า) แทนที่จะรีบขึ้นรถ กลับให้หลานลงรถไปซื้อขนมก่อน (ฮือ อุตสาห์ไม่ยอมพาลูกๆ ไปซื้อขนม ทั้งๆ ที่ลูกๆ อ้อนตั้งแต่กลับถึงบ้านแล้วว่าจะให้ผมพาไปซื้อขนม) ปู่ชอบให้หลานทานขนม น้ำหวาน แต่ย่าชอบห้ามและบ่นเวลาผมซื้อให้ลูกๆ ทาน ฮิฮิ

ผมรับปากพ่อว่า จะพาไปส่งพรุ่งนี้เช้าตรู่เลยครับ เพราะจะไปให้ทันก่อนพี่เขยไปทำงาน เพื่อจะไปเฝ้าหลานที่นอนที่โรงพยาบาลเนื่องจากเป็นไข้เลือดออก (ขออัลลอฮ์ให้หายเป็นปกติ) ส่วนผมเองพรุ่งนี้ประชุมทั้งเช้าและเย็น งานนี้ต้องลุยสถานเดียวครับ