" ถิ่นนี้...ควนเสม็ด...ของพวกเรา...พวกเราจะไม่มีวันทิ้งไป..."

....สวัสดีค่ะ...วันนี้พวกเราชาวควนเสม็ดขอแนะนำตัวนะค่ะ...

.......................................................

...นี่ไงค่ะ...ควนเสม็ดและหมู่บ้านของพวกเรา...

..................................................

วันนี้พวกเรานักเรียนชั้น ป.4 ขอแนะนำที่มาของนาม "ควนเสม็ด"  โดยผ่านการเรียนรู้บูรณาการหลักสูตรท้องถิ่น  เรื่อง  " ควนแม่เหม็ด...ของเรา"

 - เริ่มต้นด้วยท่าน ผอ. นัดแนะ  ตระเตรียม  และซักซ้อมความเข้าใจ  ทั้งนี้เพื่อความปลอดภัยในการเดินทางเยือนควนแม่เหม็ดค่ะ....

                

  ...เมื่อพร้อม...ก็เริ่มออกเดินทาง...เดินไปได้ระยะหนึ่ง...พวกเราก็เริ่มมีอาการเช่นนี้ค่ะ

 

ในการเดินทางเยือนควนแม่เหม็ดของพวกเรา..."ตาเนียร" ผู้นำทางพาพวกเราเดินผ่านป่ายางที่เป็นแดนรอยต่อระหว่างควนแม่เหม็ดและป่ายาง...เส้นทางลาดชั้นน่าดูครับผม ...ในการเดินทางพวกเราก็หยุดพักเอาแรงกันเป็นระยะ...ตามกำลังของพวกเรา

...ในที่สุดพวกเราก็...บากบั่น...ฝ่าฟัน...กันไปจนถึงยอดควนแม่เหม็ดได้ครบทุกคนค่ะ

...สันควน  หรือ  ยอดควนแม่เหม็ด...มีสิ่งที่ยืนยันถึงนามแบบนี้ค่ะ

บนสันควน หรือยอดควนแม่เหม็ด...ดาษดื่น...เต็มไปด้วยต้นเสม็ดสีแดง...ยืนตระหง่านยืนยันนามของควนนี้ได้อย่างทนงองอาจ...บนพื้นปูพรมด้วยใบเสม็ด...เหยียบย่างนุ่มเท้า...และบ่งบอกถึงความหนาของพื้นพรมดังกล่าวเป็นฟุต

ครูอ๋อยและเด็ก ๆ ขอนอนยืนยันความนิ่มของพรมใบเสม็ดค่ะ

  ท่าน ผอ. ถามพวกเราว่า "เมื่อพวกเรามาเยือน...และทำความรู้จักกับ...เจ้าของที่มาของชื่อหมู่บ้านของพวกเราแล้ว...พวกเรารู้สึกอย่างไรบ้าง" ...

   พวกเราตอบพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมายว่า...

" ภูมิใจมากครับ...ภูมิใจมากค่ะ "

   ก่อนลงจากยอดควนแม่เหม็ด...พวกเราได้ให้สัญญากับตัวเองว่า ...

   " ถิ่นนี้...ควนเสม็ด...ของพวกเรา...พวกเราจะไม่มีวันทิ้งไป..."

 

 

    นับว่าเป็นความโชคดีของเด็ก ๆ ที่นี่...ที่นามเรียกขานหมู่บ้านของตนเองยังคงมีหลักฐานให้เด็ก ๆ ได้สัมผัสจากสภาพจริง...หาใช่เพียงแค่คำบอกกล่าว...เล่าขาน  หรือในตำราเท่านั้น...