ว่างเว้นจากการเขียนบันทึกไปหลายวัน  แต่ก็ยังแวะเวียนมาอ่านบันทึกในบล็อก G2K เกือบทุกวัน  มาแบบสายฟ้า คือมาไวแล้วก็ไปไวครับ ไม่มีเวลาได้เขียนบันทึกสักที

       เหมือนกับการได้พักครับ  เลยพอจะได้มีเวลาทบทวนอะไรหลายๆ อย่าง   ก็คงจะเป็นธรรมดาที่บางช่วงเราก็เขียนบันทึกได้ทุกๆ วัน  และก็มีบ้างที่ห่างหายไป  แต่ยังไงก็ไม่ได้คิดที่จะทิ้งบล็อกให้ร้างนะครับ   เพราะที่นี่เป็นเวทีหรือมุมที่ทำให้เห็นตัวของเราเอง...เป็นตัวจริงของเรา....อิอิ  (อธิบายไม่ถูกครับ)

       การได้หยุด หากเปรียบกับตัวเราก็คงจะคล้ายๆ  กับการได้ถอยออกมาเป็นคนดูเสียบ้าง  แทนที่จะเป็นคนเล่นเสียเอง (จำมาจากเทปธรรมที่หมอเจ๊ คนสวย แซ่เฮ ส่งให้เมื่อปลายปี52 )   

       เพราะในบางเวลา  บางโอกาส  เราคงจะต้องถอยออกมาเป็นคนดู  แทนที่จะเป็นคนเล่น  ก็จะทำให้เรา

  • ได้เห็นในสิ่งที่ไม่เคยมองเห็น 

  • ได้ยินในสิ่งที่ไม่เคยได้ยิน 

  • ได้คิดในมุมที่ต่างออกไป 

  • และที่สำคัญได้เห็นตัวเราเอง...เหมือนการได้พัฒนาตนเอง

  • ....ทำให้ใจสงบมากขึ้น

       ผมคงจะมีสติปัญญาน้อยนิด   ไม่สามารถอธิบายได้มากไปกว่านี้ เอาเป็นว่าหากเราคิดช้าๆ   ทำอะไรแบบช้าๆ รอบคอบ  ยอมที่จะเป็นคนดู (คนดู/คนฟัง ฯลฯ)เสียบ้าง  แทนที่จะเป็นคนแสดง/คนเล่นไปเสียทุกเรื่อง   แล้วจะเห็นประโยชน์ของการเป็น "คนดู" ครับ

 

บันทึกมาเพื่อการ ลปรร.

สิงห์ป่าสัก  20 มกราคม  2553