มิน่า...ถึงได้วุ่นๆ อยู่กับเด็กๆ อยู่ทั้งปี

 

 

ใกล้จะถึงวันครูอีกแล้ว...(เร็วจัง...แก่ขึ้นอีก ๑ ปี แล้ว)  ให้นึกถึงการทำหน้าที่ครูของตนเองในรอบหนึ่งปีที่ผ่านมา 

 

นอกเหนือจากทำหน้าที่สอนด้วยใจรักแล้ว...ฉันไม่รู้ตัวเองว่าทำไม...ฉันจึงดูยุ่งกับเด็กๆ อยู่ทั้งปี 

 

เวลาว่างแทบไม่มี...แต่เป็นเวลาของการฝึก ส่งเสริมความสามารถและศักยภาพของเด็กๆ ที่หมุนเวียนเปลี่ยนกันเข้ามาหาฉันอยู่ตลอดเวลา

เริ่มตั้งแต่ฝึกซ้อมการพูดสุนทรพจน์ภาษาอังกฤษระดับชั้น ม.ปลาย  (Speech) เล่านิทานภาษาอังกฤษ (Story Telling) 

 

จากนั้น...ก็มาเฝ้าเพียรพยายามฝึกอบรมมัคคุเทศก์ท้องถิ่นอีกจำนวน ๓๐ คน  ฝึกไปฝึกมาเหลือยู่แค่ ๑๐ คน  ที่สามารถนำเที่ยวได้  ก็ภูมิใจแล้ว 

orange butterfly Pictures, Images and Photos orange butterfly Pictures, Images and Photos

ในภาคเรียนที่ ๒  ฝึกซ้อมการแสดงละครสั้นภาษาอังกฤษ (Skit) ม.ต้น  จำนวน ๕ คน  ม.ปลายอีก  จำนวน ๕ คน  และได้ค้นพบนักเรียนที่มีความสามารถด้านศิลป์เพิ่มอีกระดับชั้นละ ๑ คน  ช่วยทำฉากละคร

 

 

 

ฝึกซ้อมนักเรียนที่จะไปสอบสัมภาษณ์เข้าศึกษาต่อในระดับมหาวิทยาลัย 

 Image and video hosting by TinyPic

ฝึกซ้อมการนำเสนอผลงานของนักเรียนเพื่อนที่ปรึกษา YC (Young Counselor)  ระดับ สพท.  และระดับภาค

Image and video hosting by TinyPic

ส่งเสริม เป็นที่ปรึกษา และสอนการทำงานเป็นทีมเพื่อผลิตชิ้นงานเข้าประกวดโครงการกบนอกกะลาจูเนียร์  ตอน ตามล่าปริศนาผ้าไหมแพรวา แก่กลุ่มนักเรียนจำนวน ๘ คน เด็กๆ มาขอให้เป็นที่ปรึกษาให้

 

ฝึกซ้อมและเปิดโอกาสให้นักเรียนแสดงออกบนเวที  งานคริสต์มาส  โดยฝึกซ้อมพิธีกรหน้าใหม่ อยู่ ๒ คู่   การแสดงเปิดตัวพิธีกร  การแสดงเต้น B-boy  (เปล่าเต้นให้เด็กดู...แค่วิจารณ์  ติ ชม)

 

ส่งเสริมการแสดงออกให้แก่นักเรียนชั้น ม.1/6  ให้กล้าแสดงออกบนเวทีงานคริสต์มาสอย่างสนุกสนาน

 

บ่มเพาะต้นกล้ายุวมัคคุเทศก์ใหม่  ม. ๑  เพื่อทำหน้าที่นำเที่ยว  โดยการเป็นจิตอาสาให้แก่ชุมชน 

 

และอีกหลายๆอย่างๆที่ลืม...แต่ได้เห็นความสามารถของเด็ก  บางคนฉันถึงกับทึ่ง...และอยากส่งเสริมต่อยอดให้แก่เขา

 

  

 

 

ซึ่งฉันเฝ้าแต่ถามตนเองว่าฉันทำไปเพื่ออะไร  เพื่อทำตามหน้าที่  เพื่อให้เด็กได้เข้าสู่เวทีแข่งขัน  เพื่อชัยชนะ  เพื่อคำยกย่องชมเชย  เพื่อรางวัล  เกียรติยศ  ชื่อเสียง  หรือก็เปล่าเลย  ฉันไม่ได้ต้องการอะไร

 

 

 

แต่ฉันทำเพราะอยากทำ  ทำเพราะรักที่จะทำ   ทำเพราะมีอุดมการณ์ที่ต้องการจะส่งเสริมศักยภาพของเด็กๆ 

  

 

 

เวลาฉันเห็นเด็กๆได้แสดงออก  ได้พูด  ได้ทำตามความสามารถของเขาแล้ว  ฉันมีความสุขมาก  เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว  สำหรับฉัน........  ครูธรรมดาคนหนึ่ง

  

 

มิน่าล่ะ...ถึงได้วุ่นๆ อยู่กับเด็กๆ อยู่ทั้งปี

 

 

 

 

ขอบคุณภาพสวยๆ จาก ครูดี