ข้าวหนึ่งจานกับความต้องการแค่หนึ่งอิ่ม
ฉันมีโอกาสได้เข้าไปให้ความรู้เรื่องการทำอาหารแก่ชาวบ้านที่นี่ก็เพราะฉันมีเพื่อนเป็นนักการเมืองท้องถิ่น ฉันได้รับคำขอร้องแกมบังคับให้มาช่วยงาน(ถึงแม้ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นฐานบ้านเกิดฉันก็ตาม)คำว่าเพื่อนก็คือเพื่อน ก็ต้องพึ่งพากันและกันอยู่วันยังค่ำละน่ะ...จริงเปล่า

เธอพูดว่า “เป็นพี่วิ นี่โชคดีน่ะนี่..ที่มีเพื่อนดีๆ คอยช่วยเหลือกันมาโดยตลอด”

ส่วนฉันพูดว่า “แต่หนูรี นี่สิ..โชคร้าย ที่มีเพื่อนอย่างพี่วิน่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกันเล้ยแต่ต้องมาช่วยงาน ”  (แต่ฉันเต็มใจค่ะ พูดกันเล่นๆน่ะ)

วันก่อนก็ได้เข้าไปในชุมชนไปช่วยแจกอาหารกลางวันในงานวันเด็ก มีตัวแทนแม่บ้านคนหนึ่ง แจ้งความประสงค์ อยากจะเรียนทำขนมปัง พร้อมเล่าถึงปัญหา...ว่าในกลุ่มทำขนมของเธอนั้นมีปัญหา คนที่เป็นตัวหลักที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจะแยกตัวออกจากกลุ่ม ส่วนคนที่เหลือปะติดปะต่อไม่ได้ ทำไงดี จะทำขนมปังหวานใส่ไส้ต่างๆ แต่คนทำแป้งไม่อยู่ (แยกตัวออกไปเพราะไม่อยากทำแล้ว) คนที่อยู่ทำไส้เป็นขึ้นรูปเป็น อบเป็นแต่ทำแป้งไม่เป็น แล้วจะทำไงนี่...
 
พี่วิก็ให้ตัวแทนกลุ่มมาคุยกับฉัน เพื่อนัดแนะเวร่ำเวลาที่จะไปช่วยแนะนำให้

แต่ฉันสงสัยจัง! เลยขอถามเธอหน่อยน่ะ...ว่า “ทำไมเป็นเพื่อนกันบ้านใกล้กันคบกันมานานแล้ว ทำไมไม่บอกเพื่อนๆคนอื่นๆบ้างล่ะ ว่าแป้งขนมปังน่ะมันทำยังไง...”

ฉันได้คำตอบ  “สรุปว่าหวงวิชา ไม่อยากให้คนอื่นรู้เท่าตัวเอง เหตุผลเพราะว่าไปเรียนมา ค่าเรียนแพง...”

ฉันขอพูดต่อนิดน่ะ “แล้วฉันเป็นใครหรือ!ฉันไม่เคยรู้จักกับเธอมาก่อนเลยน่ะ ฉันเป็นคนนอกน่ะนี่...แต่ทำไม่ฉันต้องมาแนะนำเธอล่ะ ฉันก็เรียนมาแพงเหมือนกันน่ะ”

เธอยิ้ม...แล้วก็พูดว่า "ก็เขาไม่ใช่ครูนี่"....ฉันงง...

ฉันมาคิดถึงข้าวหนึ่งจาน กับความหิวของคนเมื่อถึงเวลาของมื้ออาหาร ข้าวจานแรกย่อมมีคุณค่าเสมอ แต่เมื่ออิ่มแล้วจานที่สองก็ไม่มีความหมายอีกแล้วสำหรับมื้อนั้น...ไม่กินแล้วค่ะอิ่ม! ...
 
ตอนสายของวันรุ่งขึ้นฉันก็เข้าไปในชุมชนกับพี่วิพร้อมกับวัสดุที่ต้องใช้สำหรับทำแป้งขนมปัง
แต่ขอแวะกินอาหารก่อนเพราะฉันเริ่มหิวแล้ว ฉันสั่งก๋วยเตี๋ยวน้ำหมูแดง พี่วิ สั่งเกี๊ยวน้ำหมูแดง เป็นร้านเล็กๆที่คลองแงะ อร่อยมาก...กินเสร็จแล้ว ฉันซื้อส้มโอที่ปอกเรียบร้อยแล้วมาหนึ่งแพ็ค 20 บาท ส้มโอก็อร่อยดีไม่ขม สรุปว่าฉันกินหมดคนเดียว...
เข้าไปถึงที่ชุมชนเรานัดเจอกันที่มัสยิดของหมู่บ้าน ทุกคนมารอกันพร้อมหน้า...เตรียมพร้อมที่เรียนรู้ ทั้งสถานที่และผู้เรียน ทุกคนต่างมาทักทาย...ยกมือสวัสดีฉันและพี่วิด้วยมิตรไมตรี
 
ทุกคนพร้อม ทุกอย่างพร้อมก็ลงมือได้ นักเรียนของฉันต่างมีสมุดกันคนละเล่นเตรียมพร้อมที่จะจดบันทึก...แต่ฉันเตรียมให้แล้ว ฉันพิมพ์สูตรขนมปังให้ พิมพ์ตัวโตๆเอาใจนักเรียนวัยใสของฉัน จะได้อ่านกันถนัดหน่อย

“ขอบคุณครูมากน่ะ...ฉันไม่ต้องจด...ดีจัง”

ฉันอธิบายเสร็จก็ให้ทุกคนทำตามขั้นตอนน่ะค่ะ...ทำเองน่ะ ทุกคนยินดี วันนี้เราใช้เวลาไป สามชั่วโมง ก็ได้ขนมปังตามที่เธอๆต้องการ ด้วยความยินดีปรีดา ชื่นมื่นค่ะ ต่อไปนี้ไม่ต้องอาศัยจมูกคนอื่นหายใจอีกแล้วน่ะ...
 
“เมื่อเราได้ให้ในสิ่งที่เขาต้องการ สิ่งนั้นย่อมมีคุณค่าเสมอเหมือนข้าวหนึ่งจาน กับความต้องการแค่หนึ่งอิ่ม”
หนูรี...naree_122