ในรัตติกาลก็มาถึงที่พักทิ้งรอยแห่งความทรงจำ

ในวันที่ 3 ของการเข้าร่วมงานสัมมนานานาชาติที่ ม. มจร. วังน้อยบางส่วนเสี้ยวที่ถูกบันทึกไว้ว่ามีตัวตนบนกาลเวลาช่วงวันวาน...

ยูมิกำลังเข้าฟังการนำเสนอผลงานทางวิชาการด้านพุทธศาสนา...

ผู้ใส่เสื้อขาวนั้นเป็นคนไทยคือ ดร. บรรจบ  บรรณรุจิ ผู้เคยคุมงาน ป. โท ของยูมิเองละได้มาเจออาจารย์ที่นี่อีกครั้งได้นั่งกินข้าวกลางวันร่วมโต๊ะละ...

ได้เจอพระเพื่อนรูปนี้ที่เราเคยร่วมเรียนกันมาตั้งแต่ ป. ตรี ป.โท และยังไปอยู่เรียน ป. เอกด้วยกันที่เมืองอินเดียละ

ในวันที่ 4 ของยูมิในการเดินทางได้คุยกันออกรสกับพระคุณเจ้ารูปนี้มาจากเมืองเพชรบุรี

ถ่ายรูปกับท่านอาจารย์บุญมี  แท่นแก้ว อาจารย์ผู้เคยสอนยูมิเกี่ยวกับปรัชญาจริยศาสตร์...ปรัชญาญาณวิทยา...

ยูมิได้ไปอำลาเจ้าภาพของงานนี้คือพระคุณเจ้ารูปนี้ละชื่อ พระครูปลัดสุวัฒนวชิรคุณ ( ไสว โชติโก ) ท่านเป็น ผอ. สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ ม.มจร.นั้นแล ส่วนอีกข้างนั้นคือ ดร. ฤทธิชัย พึ่งมาจ๊ะเอ๋กันไงละดูได้ที่..

http://gotoknow.org/blog/ganesh08  อ.ฤทธิชัย-สัพเพเหระ

แล้วยูมิก็ล่องหนมาโผล่ที่สนามบินสุวรรณภูมินานาชาติ

ได้เวลาตั้งลำเพื่อวิ่งขึ้นอำลาจากไปไกลแสนไกล...ด้วยสายการบินไทย...

ละแล้วเมื่อตั้งลำได้ที่เครื่องบินก็คำรามลั่นท้องทุ่งงูเง่าแห่งนั้นพร้อม ๆ กับดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าเราก็ลาจากเมืองกรุงมุ่งสู่ท้องทุ่งสวนยางสวนปาล์มแห่งเมืองปักษ์ใต้ในรัตติกาลก็มาถึงที่พักทิ้งรอยแห่งความทรงจำ  ทิ้งอดีตในบางช่วงแห่งชีวิต  คนเราต้องทิ้งเสียบ้างจะได้เบาสบาย ๆ อิ อิ อิ และปิดฉากการเดินทางด้วยภาพนั้นแล.