อากาศหนาวๆเช้ามืดบนยอดดอย กับกาแฟอุ่นๆ ถ้วยหนึ่งก็มีความสุขและให้ความรู้สึกที่อิสระ ดวงดาวยังพรายพราวเต็มฟ้าอยู่  ดาวหลายดวงเลือกวิถีของตัวเอง พุ่งลับดับหายลงไปยังเหลี่ยมโลก

เสียงเพลง บางเพลงดังเบาๆจากเต้นท์ข้างๆ เสียงเพลงแผ่วเบาแต่ก็ทำให้กังวาน ฟังชัดในยามนี้ ทำให้บรรยากาศเช้าที่หนาวเหน็บ ดูเหมือนจะหนาวเพิ่มขึ้นอีกทวีคูณ

“เหม่อมองไกล ไปถึงดาว
ที่เคยจองเป็นดาวของเรา
ก็ยังคงอยู่ที่เดิมให้พบเจอ
อยู่ตรงนี้มองเห็นดาว
และดวงดาวคงมองเห็นเธอ
อย่างน้อยเราอยู่ใต้ดาวดวงเก่าเดียวกัน”

นี่ไม่ใช่คำตัดพ้อ แต่เป็นคำรำพัน  เสียดายว่าช่วงเวลาดีๆเหล่านี้เราไม่ได้มานั่งดูดาวด้วยกัน

“เฝ้าแต่คิดถึง ได้แต่คิดถึง
สิ่งที่สองเราเคยมี
เฝ้าแต่คิดถึง ได้แต่คิดถึง
นึกทีไรก็ยิ้มทุกที”

คิดอะไรเพลินๆ

เสียงพี่ตึ๋งคุณพ่อลูกหนึ่ง เรียกให้เตรียมพร้อมขึ้นรถ เป้าหมายของเราคือ ภูชี้ฟ้า เพื่อพิชิตยอดภูชื่นชมกับแสงแรกของตะวันบนดอยสูง

จากจุดที่เราเริ่มเดิน ใช้เวลาราว ๓๐ นาที พร้อมกับเพื่อนร่วมอุดมการณ์มากมาย จุดหมายที่ไม่ต่างกันคือพิชิตยอดภูดูพระอาทิตย์...

เราต้องการเพียงเท่านั้นจริงๆ

สำหรับผมหากมีบางคนร่วมเดินทางด้วย ก็คงมีความสุขไม่น้อย(นะ)

 

*** ภาพทั้งหมดถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลคอมแพ็คเล็กๆ แต่ก็ทำให้เราเห็นบรรยากาศดีๆได้เช่นกันครับ ความคมชัดอาจไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่ผมอยากสื่อ

 

เดินขึ้นไป...

มุมฟ้าที่เริ่มสาง

แสงเเรกที่เราสัมผัส

เธอเอียงอายแอบซบมุมหิน

แสงที่เริ่มแผดจ้า...อากาศบนภูดูอบอุ่นขึ้นมาก

หมอกเคลียยอดดอยก็เริ่มจางไป

ทุกอย่างกระจ่างชัดบนยอดภูยามสายๆ

เราต่างมีเป้าหมายเดียวกัน

เพื่อนร่วมเดินทาง...ดูมากมาย เเต่ก็ดูเหงา เพราะคนเขียนบันทึกเหงา :)

 

ภูชี้ฟ้า

ปลายหนาว เช้าวันหนึ่ง