กำลังใจจากครู

     ผมเขียนบันทึกนี้เป็นครั้งที่ 2 เนื่องจากครั้งแรกที่บันทึกสัญญาณเน็ตล่ม ด้วยความสงสารลูกศิษย์คนหนึ่งที่เข้ามาพักที่โรงเรียนกับครูน้องอัตราจ้าง ซึ่งบ้านพักใกล้กับที่ผมอยู่ เหตุช่วงปีใหม่ ผมกลับจากบ้านเข้ามาพักที่บ้านพักครูเพราะสงบและมีธรรมชาติที่น่าอยู่  ผมเห็นลูกศิษย์อาศัยอยู่บ้านพักลำพังคนเดียวกำลังถือหม้อหุงข้าวมาจากบ้านพักครูอีกหลัง  จากนั้นสักพักใหญ่ผมนำสุกี้ถ้วยใหญ่ไปให้ลูกศิษย์  พร้อมกับหนังสือ 1 เล่ม คุณภาพแห่งชีวิต เป็นชื่อหนังสือ ที่ให้แง่คิด กำลังใจในการต่อสู้ชีวิต ด้วยความฉุกคิดขึ้นได้ว่าจากแววตาที่เห็นเขาต้องมีความทุกข์อะไรสักอย่าง เพราะปิดปีใหม่นาน เขาทำไมไม่กลับบ้าน ผมถามเขา เขาตอบว่า ไปมาแล้วและไม่อยากอยู่

     ผมบอกว่าครูเอาสุกี้มาให้ทานเพราะเห็นอยู่คนเดียวและหนังสือเล่มนี้เอาลองไปอ่านดูนะ  และก่อนที่ผมจะกลับ เขาพูดว่า อาจารย์ผมขอยืมโทรศัพท์โทรหาแม่หน่อย ผมก็บอกว่าให้เขาตามไปโทรที่บ้านพักเพราะไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดมาด้วย  จากนั้นปล่อยให้เขาโทร และเขาบอกว่าไม่มีคนรับสาย  และผมก็นั่งพูดคุยให้เขาเล่าเรื่องว่ามีปัญหาอะไร พอสรุปใจความได้ว่าเป็นปัญหาจากครอบครัว  ฟังดูแล้วน่าสงสารเพราะชีวิตเขาหักเหจากเด็กที่ผมเคยฝึกซ้อมเข้าแข่งขันตอบปัญหาวิทยาศาสตร์จนได้เข้าไปแข่งในระดับจังหวัดสมัยเมื่อเขาอยู่ ม.1 จากนั้นเขาย้ายไปอยู่อีสาน และขอย้ายกลับมาที่เดิม แต่ติดปัญหาเรื่องผลการเรียน เขาจึงหยุดเรียนไป 1 ปี ทราบว่าระหว่างที่เขาย้ายไปและหยุด 1 ปี เขามีพฤติกรรมเปลี่ยนไป

     ที่สะเทือนใจมากที่สุดเขาบอกว่าไม่รู้จะได้เรียนต่อ ม.ปลายหรือเปล่า เพราะแค่จบ ม.3 ก็ลำบากมากแล้ว เขาบอกว่าพ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนต่อแน่  ผมบอกว่าหากมีความตั้งใจที่จะเรียนก็ให้แน่วแน่กับตนเอง ปรับตนเองก่อนที่จะให้พ่อแม่เปลี่ยน พิสูจน์ตนเอง ทำให้ได้ โรงเรียนจะดู และครูยังมีให้กำลังใจ 

    เขาบอกว่ามีญาติที่ทำสวนยางอยู่ลึกจากโรงเรียนไปประมาณ 6-7 กิโล เสนอให้เขาไปช่วยกรีดยาง จะให้ค่าแรงวันละ 50 บาท แต่ปัญหาคือเขาต้องตื่นตั้งแต่ตี 3 เพราะเริ่มกรีดยางราว ตี 4 ตี 5 หกโมงเช้าค่อยกลับมาอาบน้ำไปโรงเรียน ปัญหาที่สำคัญของเขา คือ ไม่รู้ว่าจะไปยังไงเพราะไม่มีรถ นี่คือทางเลือกที่เขาคิดว่าอาจช่วยให้เขาได้เรียนต่อ

     ผมได้ฟังแล้วก็เสริมว่าอย่าอายที่จะต้องรับจ้าง และให้กำลังใจว่า ขอให้ตั้งใจหากถึงวันนั้นจริงโรงเรียน และครูจะต้องหาทางช่วยเหลือ ตอนนี้ให้เราทำหน้าที่ให้ดีก่อน เขาบอกว่าเขาจะปรับตัวตั้งใจทำงานส่ง เพราะที่ผ่านมาขาดเรียบบ่อย ก่อนที่เขาจะกลับไปผมให้หนังสืออีก 3 เล่ม คือ วาสนาสร้างได้ และหนังสือวิทยาศาสตร์ที่เขาเคยชอบเรียนอีก 2 เล่ม

     ฟังลูกศิษย์ที่เคยเห็นเขาพร้อม มีแววตาที่สดใส แต่ตอนนี้ทำไมช่างกลับกลายมาเป็นแบบนี้  แววตาหม่นไร้พลังที่จะต่อสู้ ในฐานะครูผมจึงได้ให้กำลังใจให้เขามีพลังที่จะต่อสู้  หวังว่าเขาจะกลับมามีแววตาที่มีพลังอีกครั้ง

     วันจันทร์โรงเรียนเปิดผมเห็นเขามาโรงเรียนดูร่าเริง  แต่พอวันอังคาร  จนถึงวันศุกร์เขาขาดเรียน  ถามเพื่อนเขาบอกว่าไปเยี่ยมญาติที่พิษณุโลก

     ผมมีความหวังลึก ๆ ว่าเขาจะกลับมาสอบอาทิตย์หน้า และมีพลังที่จะสู้ต่อ และผมเชื่อว่ากำลังใจจะช่วยให้เขามีพลังขึ้นมาได้