ให้เราใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ไม่เหมือนเดิม เหมือนเดิมคืออะไรหล่ะ เคยไปไหนก็ไป ไม่เหมือนเดิมคือไปอย่างมีสติรู้ตัว

หลังจากแต่ละคนกลับไปใช้ชีวิตตามภูมิลำเนา วันนี้ก็เป็นวันที่ใคร ๆ หลาย ๆ คนกลับเข้ามาเมืองหลวง วันนี้ (3 ม.ค.53) หนูนัดเจอเพื่อนเก่าและแฟนของเขา ที่ The mall ติ๋วสำรวจใจตนเอง

ใจบางที่ก็สบาย ๆ แต่ก็เห็นแว๊บของความรู้สึกอยากมีความรักบ้าง รับรู้ได้ถึงแรงบีบคั้น พยายามอยู่กับลมหายใจ แล้วก็คุยธรรมดา อย่างปกติ สลับกับดูใจตนเองไปเรื่อย ๆ

ติ๋วรู้สึกว่าการอยู่ในที่ ๆคนเยอะ ๆ ทำให้หนูรู้สึกอึดอัด ทำให้นึกย้อนในตนเองว่า

 

เมื่อก่อนหนูอยู่กับความบีบคั้นอย่างนี้ได้ยังไง?

เพราะเหมือนเมื่อก่อน เที่ยวห้าง เดินห้างเป็นการผ่อนคลาย หลังจากทำงานหนัก หรืออ่อนเพลีย พอนึกดี ๆ กลับกลายเป็นว่า

เปล่าเลย ความรู้สึกอึดอัดแบบนี้ก็มีแต่ติ๋วเองไม่เคยเห็น สิ่งที่ปรากฏเมื่อก่อน คือกลับจากห้างก็จะเป็นเหนื่อย ๆ ง่วง ๆ หลับเป็นตาย คงเป็นความรู้สึกอึดอัดเครียด ๆ แบบนี้แน่ ๆ 

วันนี้ก็ไม่ได้หมายถึงว่าติ๋วอยู่กับสิ่งแวดล้อมนี้ได้สบาย ๆ ค่ะ แค่พยายามอดทน ทำใจ เพราะยังไงก็เลือกไม่ได้แล้ว เพราะเดินมาแล้ว

ยิ่งตอนที่ก้าวออกจากหอรอรถไปหาเพื่อน ใจหนูนี่อยากจะวิ่งกลับไปอยู่หอ แต่ก็อดทนบอกตนเองว่า ต้องฝึกอยู่อย่างมีสติ อย่างที่ครูสอนว่า

ให้เราใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ไม่เหมือนเดิม เหมือนเดิมคืออะไรหล่ะ เคยไปไหนก็ไป ไม่เหมือนเดิมคือไปอย่างมีสติรู้ตัว  

         

ช่วงแยกเดินซื้อของ ใจหนูอยากได้โน่นอยากได้นี่ ความอยากมันฉุดรั้งให้หยิบโน่นนี่ มานั่งดู ก็น่าจะเหนื่อยใจ เพราะมันฉุดไปโน่นที ไปนี่ที รู้ตัวก็เอาไปวาง ต้องพิจารณากันจิง ๆว่า ที่ติดมือกลับมานี่ สมควรหรือ จำเป็นต้องซื้อ จริง ๆ เหรอ หนูรู้สงสารตนเองค่ะ ความอยากมันแรง แฮะ ๆ

บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ ถ้าเทียบกัน ใจที่ติ๋วอยู่สบาย ๆ ชิว ๆ ในห้อง ใจสบายกว่า มีสติ แต่พอออกมา ใจเป็นแกว่ง ๆ เหมือนหนูต้องพยายามประคองสติ

ตอนกลับมาที่ห้อง ใจก็รู้สึกนึกถึงครูอยากจะโทรหา แต่ก็บอกตนเองว่า ต้องเผชิญมันให้ได้ นี่แค่บททดสอบแรก ๆ หลังจากที่อยู่คนเดียวนาน ๆ ใช้ชีวิตที่สงบ ๆ มานาน