เมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีการศึกษา  ได้หมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกปี  แบบเดิมๆ ที่นักเรียน เริ่มเป็นผู้ใหญ่  เข้าใจการจัดการเรียนรู้  แบบพูดภาษาเดียวกันแล้วเข้าใจ  มีรอยยิ้มจากการสนทนา  และ....ไม่ดื้ออีกต่อไป 

จากการทำงานร่วมกัน  ในกิจกรรมที่ผ่านมา  ที่มีนักเรียนกลุ่มหนึ่ง  มีจิตอาสา  หันหน้าเดินมาหาครูอ้อย  ช่วยเหลือการงานเท่าที่เธอทำได้  ทุกเรื่อง.....ขอให้บอก 

ทำให้ครูอ้อยรู้สึกว่า......มีอาการติดเด็ก...เสียแล้ว

*****

ตอนพักกลางวัน  กลุ่มหนึ่งมีจำนวน 4 คน  เดินมารอที่หน้าห้องอาหาร  มาส่งรอยยิ้มให้ครูอ้อยว่า...รับประทานอาหารเสร็จหรือยังคะ  พวกหนูพร้อมที่จะช่วยเหลือครูค่ะ

*****

อีกกลุ่มหนึ่ง  ที่มาเอาใจครูอ้อย ด้วยการนำอุปกรณ์มาตกแต่งต้นไม้  รวมทั้งจัดบอร์ด  ทำให้ครูอ้อยมีเรี่ยวแรง และเป็นหูเป็นตา  เวลา....อุปกรณ์หลุด ก็จะมี แรงงานมด ไปซ่อมแซมให้เสมอ.....

*****

ส่วนกลุ่มจัดการแสดง  เป็นกลุ่มใหญ่  ที่ยังมีความเป็นเด็ก ที่ดื้อและ เล่นมากกว่า...จริงจัง   ครูอ้อยต้องใช้วาจาอ่อนหวาน   ให้กำลังใจ  และ ภาษากายอันอบอุ่น...ให้สัมผัสออกจากใจว่า....นักเรียนจ๋า  ช่วยแสดงดีดี  ครูอ้อย...ขอร้อง นะคะ

*****

เมื่อการแสดงปิดฉากลง....ครูอ้อยได้บทเรียน ราคาแพง  ในครั้งนี้  ที่จะต้องจดจำไปนาน...นั่นคือ.....ผู้ใหญ่มีจิตใจฉ้อฉล  วาจาวกวน  สู้คนที่เป็นนักเรียนไม่ได้เลย...แม้จะมีร่างกายเล็ก  แต่จิตใจใหญ่โต...น่ารักเหลือเกิน...ครูอ้อยมีอาการติดเด็ดแล้วล่ะค่ะ

*****