บันทึกฉบับนี้ยังคงต้องเล่าเรื่องเกี่ยวกับครูที่มีส่วนร่วมกับการจัดกิจกรรมค่ายจิตอาสา : รวมพลคนต่างวัยหัวใจใฝ่เรียนรู้ ฯ ซึ่งแต่ละท่านเป็นผู้กล้าหาญชาญชัยกันคนละรูปแบบ  บางท่านอยู่ในกลุ่ม ๙ กล้า บางท่านมีความกล้าที่แตกต่างออกไป 

           คุณครูแมวมนัสนันท์ ไม่ได้บอกล่วงหน้าเลยว่าจะไปร่วมกิจกรรมค่ายกับพวกเรา  ในคืนวันแรกขณะที่คุณครูธนิตย์ และคุณครูจักรกฤษณ์ไปถึงแล้วในตอนหัวค่ำ  แต่หลังจากนั้นได้มีโอกาสต้อนรับคุณครูแมวในตอนกลางคืน 

           คุณครูผู้กล้าคลำทางนับว่ามีความกล้าด้านอาสา  ซึ่งเดินทางไปโดยไม่รู้จักมาก่อนว่าโรงเรียนวิทยสัมพันธ์อยู่แห่งใด  เพียงแต่ทราบคร่าว ๆ ว่าอยู่ที่อำเภอนครไทยเท่านั้น  แต่คุณครู อ้อยเล็ก ซึ่งอยู่ที่นครปฐม  เป็นผู้บอกเส้นทางตามโทรศัพท์ พร้อมกับปัจจัยสมทบจากคุณครูอ้อยเล็ก ที่ได้โอนเงินผ่านบัญชีของคุณครูแมวอีกด้วย

          เมื่อถึงหมู่บ้านซำรู้  คุณครูแมวเห็นป้อมยามของเจ้าหน้าที่ตำรวจและมองเห็นป้ายบอกตำบล   จึงสงสัยอยากจะถาม  บังเอิญพบเด็กนักเรียนขี่จักรยานเล่นริมถนนพอดี  ไม่ทำให้คุณครูแมวต้องเป็นกังวลกว่านี้

          การขับรถขึ้นเขาเวลากลางคืนนับว่ามีอันตรายพอสมควร  สำหรับผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง  คุณครูแมวอยู่ร่วมกิจกรรมจนเลิกงานภาคกลางคืนและนอนค้างด้วย  และกลับไปโรงเรียนในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น  และกลับมาอีกในตอนเย็นของวันถัดไปนอนค้างคืนอีกเช่นกัน  เป็นการแสดงน้ำใจช่วยเหลือโดยไม่ได้ร้องขอ

        วันสุดท้ายคุณครูแมวอยู่ร่วมการปิดค่ายและทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพส่งแขกแทนครูคิมเป็นอย่างดี  ในการนำคุณวอญ่าไปรอขึ้นรถกลับพัทลุง  หลังจากนั้นได้ทำหน้าที่นำคุณต้นไปขึ้นรถกลับเชียงราย  ครูแมวได้ช่วยแบ่งเบาภาระของฉันด้วยความเต็มอกเต็มใจอย่างยิ่ง

        จากวันนั้นถึงวันนี้ฉันยังไม่ได้พบกับคุณครูแมวอีกเลย แม้ว่าจะอยู่ไม่ห่างไกลกัน  ได้แต่โทรศัพท์ถามทุกข์สุขตอนดึกล่วงเลยกว่าสองยามเสมอ   ขอถือโอกาสใช้พื้นที่ตรงนี้ขอบอกคุณครูแมวว่า "มากกว่าคำขอบคุณ" คุณครูและเด็ก ๆ โรงเรียนวิทยสัมพันธ์ระลึกถึงคุณครูแมวเสมอค่ะ