เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศให้เจ้าหน้าที่ร่วมต้อนรับคณะศึกษาดูงาน จากโรงพยาบาลจะนะ จังหวัดสงขลาดังขึ้น.......

โอ้....ลืมไปเลยว่าวันนี้ พี่น้องจากจะนะ จะมาเยี่ยม ทำให้ไม่ได้ไปรอต้อนรับ

 

รถทัวร์ปรับอากาศคันใหญ่นำพี่น้องจากโรงพยาบาลจะนะกว่า 40 ชีวิต เดินทางจากใต้สุดของประเทศ มุ่งสู่อิสานเหนือสุดของประเทศเช่นกัน

 ผู้เขียนมาไม่ทันต้อนรับคณะ....ขณะที่เดินเข้าห้องประชุมเหมือนที่เคยปฏิบัติ เพราะลืมไปเสียสนิท อาการหลงลืมของผู้เขียนดูเหมือนจะเริ่มหนักขึ้นทุกวัน(กังวลอยู่ในใจ)

 

ผู้เขียนมักจะยินดีและดีใจเสมอเมื่อมีพี่น้องจากทางภาคใต้มาเยี่ยม จะเตรียมตัวต้อนรับเป็นอย่างดี เพื่อให้พี่น้องได้รับสิ่งที่ดีกลับไปสมกับการเดินทางอันแสนไกลและยาวนาน เพื่อมาเยือนพี่น้องต่างถิ่นต่างภาครวมถึงอาจจะต่างศาสนาด้วย

 

ภายในห้องประชุมใหญ่ เต็มไปด้วยผู้มาเยือน  แต่......มีเพียง 4-5 คน ที่เป็นเจ้าของบ้าน ท่านผู้อำนวยการกล่าวขึ้นว่า เป็นธรรมดาของคนออกนอกสถานที่มักจะตื่นเช้า แต่คนที่อยู่บ้านมักจะตื่นช้า ท่านอยากแก้ตัวหรือตำหนิลูกน้องที่มากันสายกันนะ.........

 

เมื่อการแลกเปลี่ยนเกิดขึ้น เราก็ได้รับคำชมว่า เป็นโรงพยาบาลที่ตอบสนองความต้องการของคนไข้ ยึดผู้ป่วยเป็นศูนย์กลาง

 

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลของผู้เขียน มักบอกเสมอว่า อยากให้ประชาชนที่อยู่ห่างไกลได้รับบริการที่ใกล้เคียงกับโรงพยาบาลในเมือง จึงพยายามนำเทคโนโลยีสมัยใหม่มาให้บริการ และต้องไม่รอนานเหมือนโรงพยาบาลใหญ่  "คนมาโรงพยาบาล ต้องการหายจากโรค เพราะฉะนั้น เราต้องทำให้เขาหายจากโรค" "อยู่บ้านนอก ก็มีสิทธิได้รับบริการแบบในเมือง" ท่านผู้อำนวยการมักจะพูดอย่างนี้เสมอ เมื่อพูดถึงคนเจ็บป่วย

 

ผู้เขียนสังเกตเห็นว่า น้องๆที่มาดูงานครั้งนี้ ให้ความสนใจการดูงานเป็นอย่างมาก คำถามต่างๆพรั่งพรูออกมา ขณะเดินเยี่ยมตามแผนกต่างๆ

 

"นี่....ไม่ใช่แค่เป็นการมาดูงาน เพราะที่นี่อยู่ใกล้เวียงจันทน์ แต่มาเพราะ ความมีชื่อเสียงของโรงพยาบาล" น้องคนหนึ่ง บอกกับเราอย่างนั้น 

เมื่อวานนี้ คณะศึกษาดูงาน ข้ามไปดูซีเกมส์ที่ฝั่งนครเวียงจันทน์ก่อนที่จะมาดูงานที่เรา

" เราตะเวนไปดูงานหลายที่ ไปบ่อย ออกเงินตัวเองเพื่มด้วย ก็ไป" น้องคนเดิมบอกต่อ

 

ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น สำหรับพี่น้องชาวภาคใต้ การได้ออกเดินทางจะเป็นเหมือนการได้รับโบนัส แม้......ต้องยอมจ่ายเพิ่ม การศึกษาดูงานนอกสถานที่จะเป็นอีกหนึ่งกลวิธีในการสร้างแรงจูงใจ บางครั้งอาจสร้างแรงบันดาลใจในการผลิตผลงานได้อีกด้วย

 

พี่น้อง จะนะ ยังต้องเดินทางไปยังอิสานใต้ก่อนที่จะกลับสงขลา

 

เราได้รับของฝาก เป็นแอปเปิ้ลจากมาเลเซีย ที่หลายคนคิดว่าเป็นพุทรายักษ์ ได้รับลูกหยีจากสงขลา และที่สำคัญ เราได้รับ "รูปเหมือนหลวงปู่ทวด" เป็นทีระลึก

ส่วนเราเอง มีเพียงของขวัญชิ้นเล็กภายใต้กล่องกระดาษชิ้นเดียวและน้ำใจอันเต็มเปี่ยม ฝากพี่น้องจะนะกลับไปที่สงขลา

 

แม้........ว่าเราจะแตกต่างกันที่บริบท แต่เราก็เป้าหมายเดียวกัน คือ การไม่ป่วย ไม่เจ็บ และความมีสุขภาพดีของประชาชน

 

 

เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ พี่น้อง