ปราณี บุญทอง สาวน้อยบนดอยสูง

 

 

 

น้องปราณี บุญทอง กำลังทำบายศรี

 

   ฉันมักได้ติดสอยห้อยตามไปถ่ายวิดิโอในที่ต่างๆ  แต่ก่อนเราก็จะไปกัน 3-4 คน คือมีฉัน พี่เอม และน้องๆที่มาช่วยงานอีก 2 คน แต่ตอนเนี่ย น้องๆลากลับบ้าน เพื่อไปตามหาฝันอะไรของเขาไม่รู้..ฉันก็เลยกลายมาเป็นผู้ช่วยตากล้องไปโดยปริยาย

 

งานของผู้ช่วยตากล้องอย่างฉันก็ค่อนข้างทำงานด้วยความเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย คือต้องไปคอยไล่หมา และลงรถไปถามทาง แบบริงค์ไซด์  ดูซิ ทั้งลำบากและเสี่ยงขนาดไหน อิอิ

 

    ศูนย์ผลิตสื่อฯ ได้รับมอบหมายให้ไปบันทึกเรื่องราวสาวน้อยจิตอาสา ปราณี บุญทอง ..ท่านที่ได้ติดตามทีวีไทย ทีวีสาธารณะคงได้คุ้นหน้า และเรื่องราวของเธอมาบ้างแหละฉันว่า เพราะเธอค่อนข้างจะดัง เธอเป็นอาสาสมัครสาธารณะสุขดีเด่น และเป็นนักเรียกร้อง ต่อสู้เพื่อชุมชน คนที่หมู่บ้านบนเขาแกร่งเรียงได้มีอนามัย ได้มีโรงเรียน ก็เพราะมาจากการต่อสู้ของเธอ  นอกจากนี้ บ้านเธอยังเปิดต้อนรับเด็กๆ             หลักสูตรโฮมสกูล ที่มาศึกษาธรรมชาติ เรียนรู้วิถีชีวิตชุมชนด้วย  วันที่ไปรู้สึกจะมีโรงเรียนรุ่งอรุณ  พาเด็กๆมาพักและเรียนรู้

 

เมื่อได้รับมอบหมายให้ไปถ่ายทำ..งานเนี่ยฉันก็เลยได้หนีบเจ้าลูกชายสุดที่รักไปด้วย  พอดีน้องโฟน พี่สาวของเขาไปโรงเรียน  เลยไม่ได้ไป อิจฉาน้องใหญ่เลย ....

 

   เขาแกร่งเรียง เป็นหมู่บ้านชาวไทยเชื้อสายขมุ เหนือเขื่อนศรีนครินทร์  ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่เก่าแก่ พิสูจน์ได้จาก ต้นหมาก ต้นมะพร้าวที่สูงลิบลิ่ว บ่งบอกถึงอายุ

   พวกเราขับรถไปเอง ถามทางกันเป็นที่เรียบร้อย คุณพี่เอม เป็นสารถี พกความมั่นใจเกินร้อย หลังจากเราไปเก็บภาพบนสันเขื่อนกันเสร็จแล้ว ก็เดินทางมุ่งหน้าไปสู่ที่หมาย...งานเนี่ยทางอยู่ที่ปากจริงๆ..

 

   รถยนต์ อายุเท่าน้องโฟน พาพวกเราปีนเขา ไต่ไปตามถนนลูกรัง ที่มีสภาพขรุขระ เป็นหลุมเป็นบ่อ บวกกับฝุ่นที่ตลบ อบอวล ชวนให้กลั้นหายใจเป็นที่สุด

 

   ตลอดข้างทางมี ร้านค้าเล็กๆ  มีบ้านหลังน้อยใหญ่ และมีบ้านบางหลังที่สภาพคล้ายรีสอร์ท ฉันก็ไม่ทราบว่าใครหนอจะมาเที่ยวบนเขาแห่งนี้เพราะฉันเดาไม่ออกว่าควรจะมาเที่ยวช่วงใด หน้าฝน ก็ทางวิบากกรรม ซะขนาดนั้น หรือหน้าหนาวก็ฝุ่นซะยังกะเมืองในหมอก

 

ขับรถผ่านทางเข้าถ้ำ ลูกชายบอกป๊าๆๆ เราไปเที่ยวถ้ำกันก่อนไม๊ ป๊าทำเป็นเข้ม ปฎิเสธ เสียงแข็ง...เรามาทำงานกันนะลูก เดี๋ยวให้งานเสร็จ จะเที่ยวจะอะไร ก็ค่อยว่ากัน...

 

แหมวันนี้ทำเป็นขรึม หมั่นไส้ว่ะ...ยิ่งขับ..ก็ดูยิ่งไกล ทำไมไม่ถึงสักที  ไม่เห็นรถยนต์วิ่งสวนกันเลย ทางก็แคบๆ ขรุขระ สองข้างทางเป็นป่าไผ่สภาพยังสมบูรณ์ ฉันเห็นท่าทางไม่ดี "พี่ๆๆๆ นี่เรากำลังไปไหนกันเนี่ย ทำไมไม่ถึงสักที มันจะทะลุพม่า แล้วมั่งเนี่ย"    พูดใส่อารมณ์นิดหน่อย พอให้เลือดคลั่ง...(คั่ง)

 

   พี่เอม ไม่ตอบทำท่าทางเหมือน พระเอก  กดโทรศัพท์ ..สักครู่เอาโทรศัพท์วาง ขับต่อไป  ฉันโวยวายอีกรอบ  ตอนนี้ได้คำตอบว่า พี่แกจำทางไม่ได้ และโทรไปหาน้องปราณี แล้ว แต่สัญญานไม่มี

 

   เอาแล้ว ฉันก็เลย เริ่มได้ใจบอกให้พี่แก กลับหัวรถ แล้วขับกลับ เพราะฉันว่าไม่น่าจะไกลขนาดนี้ ตอนเนี่ยพี่แกเริ่มเชื่อ  กลับหัวรถขับกลับมาทางเดิม  ฉันพยายามชูโทรศัพท์โนเกีย  เครื่องละ แปดร้อยกว่าบาท หาคลื่น เมื่อพบคลื่น 2  ขีด รีบโทรทันที ปรากฎว่าน้องปราณี รับสายและบอกว่า พวกเราเลยมาไกลแล้ว  พี่ๆๆ "เข้ามาทางเข้าถ้ำนั่นแหละ" แป๊วๆๆๆๆ

 

ตอนเนี่ย ติตัส (ลูกชายได้ใจ หัวเราะลั่น  " ป๊า เนี่ยถ้าพาตัสไปถ้ำ ก็ถึงไปแล้ว ฮ่าๆๆๆ)

 

  ระหว่างทางกลับฉันบอกว่า พี่เอม เก็บภาพถนนอันแสนวิบากไปเป็นที่ระลึกด้วยพี่ พี่เอมลงจากรถได้ ทำท่าตกอกตกใจ เฮ้ย!!! เหมียว.... ยางรั่ว.............

 

   ฉันกรี๊ดลั่นแสดงบทนางเอก (หรือไง)  ไม่เอาเหมียวจะไม่นอนในป่าเด็ดขาดเชิญพี่นอนไปคนเดียวเถอะ...(นางมารร้าย)

 

   พี่เอม เข้ามาดูใกล้ๆ ล้อรถ..ร้อง.. อ้าว.......เสียงแมลงมันสีปีกกัน ..........พี่นึกว่าเสียงลมยางรถ..แฮ่...^_๑...