"วิถีแห่งความรู้แจ้ง"  ของพระปราโมทย์  ปราโมชโช  เป็นหนังสือที่อ่านแล้วเข้าใจง่าย  อ่านแล้วก็นึกถึงกัลยาณมิตร  จึงขอหยิบยกบางส่วนมาเผื่อแผ่แบ่งปันกันที่บล้อกใหม่นี้  มีความประสงค์ที่จะเขียนเล่าและแลกเปลี่ยนเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะ  ท่านกล่าวไว้ว่า

        "แท้จริงแล้วความทุกข์ของคนเรา  อยู่ภายในจิตของตนนั่นเอง  สนามศึกษาธรรมะของเรา    จึงอยู่ที่กายที่จิตนี้   แทนที่เราจะเรียนรู้  ออกไปภายนอก  ก็ให้เราย้อนเข้ามาศึกษา  อยู่ภายในจิตของเรานี้แหละ 

        แท้จริงแล้วธรรมะเป็นเรื่องใกล้ตัว  ใกล้จนขนาดที่เรียกว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเราเอง  และขอบเขตของธรรมะก็มีเพียงนิดเดียว  คือทำอย่างไรจะไม่ทำให้เกิดความทุกข์ 

        ถ้าจะศึกษาธรรมะก็ศึกษาลงไปเลยว่า ความทุกข์อยู่ที่ไหน เกิดขึ้นได้อย่างไรและดับได้อย่างไร และความสำเร็จของการศึกษาธรรมะ  อยู่ที่การปฏิบัติจนเข้าถึงความพ้นทุกข์  ไม่ใช่เพื่อความรอบรู้รกสมอง  หรือเพื่อความสามารถในการอธิบายแจกแจงธรรมได้อย่างวิจิตรพิสดาร 

        ถึงการปฏิบัตินี้  อาจจะพูดธรรมะไม่ได้สักคำ  แปลศัพท์บาลีไม่ได้สักตัว  แต่จิตใจพ้นจากความทุกข์  หรือมีความทุกข์ก็ทุกข์ไม่มากและไม่นาน" 

       จะเห็นว่าท่านเขียนขึ้นให้ผู้ศึกษาเรียนรู้ธรรมะ  เพื่อบอกว่าธรรมะเป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องของตัวเราเอง  เราสามารถเรียนรู้ด้วยตัวของเราเอง  เมื่อเราฟังคนอื่นพูดเรื่องธรรมะเราอาจจะไม่เข้าใจ และไม่รู้  ก็ไม่จำเป็นจะต้องรู้อะไรเลยก็ได้  ขอให้รู้เพียงแต่ว่า "ทำอย่างไรเราจึงจะพ้นทุกข์และถือว่าเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคน ๆ หนึ่งในการเรียนรู้ธรรมะ" 

         ธรรมะสวัสดีค่ะ