หากท้องฟ้าครอบคลุมจักรวาล
หัวใจฉันคงถูกคลุมด้วยความเหงา
ต่างกันตรงฟ้ามีแสงแห่งดวงดาว
แต่คนเหงา มีเพียงเงาแห่งน้ำตา
ทุกครั้งที่โอบกอดตัวเอง
คล้ายโดนความเหงา ข่มเหง เข่นฆ่า
ยิ่งฟ้ากว้างแค่ไหน....ใจยิ่งอ่อนไหว....ทรมา
หรือฟ้าอยากบอกว่า.....ฉันไม่เคยมีค่าสำหรับใคร
แม้น้ำตาจะหยุดไหลริน
แต่หัวใจโดนกัดกร่อนขาดวิ่น...แตกสลาย
แค่สายลมพัดผ่าน....ยังหนาวเกินความต้านทานของร่างกาย
ทั้ง...ทั้งที่ใจยังเต้นไหว...กลับรู้สึกเหมือนว่าได้....ตายทั้งเป็น
ทุกครั้งที่แหงนมองฟ้า
ความเจ็บปวดยังชัดในแววตาให้ฟ้าเห็น
อยากให้ฟ้าตอบว่าทำไม...หัวใจต้องพบความชาเย็น
หรือเพียงฟ้าต้องการเห็น....ฉันกลายเป็น คนไร้หัวใจ
โดย......กิ่งไผ่ใบหลิว
เพราะแบบเศร้าๆคะ
สวัสดีครับ ท่านอาจารย์
เอาบทกลอนมาให้กำลังใจครับ
เศร้าจังเลยค่ะ ได้ใจพยาบาลคนเหงาๆจริงๆค่ะ
น้ำตา เป็นเพื่อน ยามเหงา
ยามเศร้า น้ำตา มาหา
อยู่เดียว นั่งคุย กับน้ำตา
ซื่อสัตย์ จริงหนา น้ำตาเอย
น้ำตากับน้ำลายมาไม่พร้อมกัน
เพราะอะไรรู้มั้ยเอ๋ย
อิอิ ไม่รู้ค่ะ
สวัสดีทุกท่านค่ะ
เหงาจับจิต...