ภาพลักษณ์ความน่าเชื่อถือของสถาบันผู้ผลิตนั้นๆก็จะค่อยๆลดลงไป ในที่สุดก็อาจจะถึงขนาดที่ว่าไม่มีนักเรียนสมัครเข้ามาเรียน เหตุเพราะจบแล้วเป็นบัณฑิตแบบหมาหางด้วนนั่นเอง
ภาวะคุกคามจาก ก.ช. ต่อสถาบันผู้ผลิตนักรังสีเทคนิค
การขอให้ ก.ช. รับรองสถาบันการศึกษาที่ผลิตบัณฑิตสาขารังสีเทคนิคนั้นเป็นภาวะคุกคามที่มีเงื่อนเวลาชัดเจน หากสถาบันใดไม่ดำเนินการภายในระยะเวลากำหนด ไม่เกินปลายปี 2553 ผลที่เกิดขึ้นชัดเจนคือ บัณฑิตที่จบจากสถาบันนั้น ก็เป็นบัณฑิตเพียงแค่มีคุณลักษณะตามที่กระทรวงศึกษาธิการหรือ ส.ก.อ. กำหนด แต่ขาดคุณสมบัติที่จะไปสมัครสอบเพื่อขอขึ้นทะเบียนประกอบโรคศิลปะ ดังนั้น เมื่อเป็นอย่างนี้แล้วบัณฑิตเหล่านั้นจะสามารถประกอบวิชาชีพรังสีเทคนิคได้ไหม ในความเห็นของผมก็ว่าน่าจะได้ แต่ต้องทำงานภายใต้การกำกับดูแลของผู้มีใบประกอบโรคศิลปะหรือผู้ประกอบวิชาชีพเวชกรรม คือเป็นบัณฑิตรังสีเทคนิคที่ไม่เต็ม หรือเป็นแบบหมาหางด้วน ภาพลักษณ์ความน่าเชื่อถือของสถาบันผู้ผลิตนั้นๆก็จะค่อยๆลดลงไป ในที่สุดก็อาจจะถึงขนาดที่ว่าไม่มีนักเรียนสมัครเข้ามาเรียน เหตุเพราะจบแล้วเป็นบัณฑิตแบบหมาหางด้วนนั่นเอง
ขอแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันหน่อยนะครับ คือในส่วนของการเตรียมตัวเพื่อขอให้ ก.ช. รับรองสถาบันนั้น ภาควิชารังสีเทคนิค คณะเทคนิคการแพทย์ มหาวิทยาลัยมหิดล ที่ผมรับผิดชอบอยู่ในฐานะหัวหน้าภาควิชา ได้ฟอร์มคณะกรรมการขึ้นมาชุดหนึ่งตั้งแต่ต้นปี 2552 เรียกว่า คณะกรรมการพัฒนาคุณภาพภาควิชารังสีเทคนิค ประกอบด้วยคณะกรรมการ 11 คน แทบจะหมดภาควิชาแล้วครับ มี รศ.พญ.วรรณา ตรีวิทยรัตน์ เป็นประธาน คณะกรรมการชุดนี้ มีหน้าที่ที่สำคัญมากคือ วางนโยบายแนวทางการดำเนินงานและแผนงาน ดำเนินงานในเรื่องการพัฒนาคุณภาพและการจัดการความรู้ของภาควิชารังสีเทคนิค ให้มีประสิทธิภาพและต่อเนื่อง ให้สามารถรองรับการประเมินจากระบบการประเมินคุณภาพทั้งภายในและภายนอก
มหาวิทยาลัยมหิดลมีการตรวจเยี่ยมหน่วยงานทุกปี โดยใช้มาตรฐานคุณภาพที่เราชาวมหิดลรู้จักกันว่า MUQD เป็นระบบการประเมินภายใน ระบบนี้ทำให้ภาควิชารังสีเทคนิคได้พัฒนาระบบและกลไกขึ้นมาชัดเจนขึ้นมาก มีการวางแผนงานและติดตามประเมินผลการดำเนินการอย่างต่อเนื่องในหลายกิจกรรม ส่วนการประเมินภายนอกโดย ก.ช. นั้นก็เป็นอันหนึ่งที่ภาควิชารังสีเทคนิคต้องดำเนินการ ผลลัพธ์จะออกมาอย่างไรนั้นผมไม่ห่วง เพราะผมมั่นใจในทีมงานครับ
นี่แหล่ะครับที่บอกไว้ในตอนที่ 1 ว่าเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้น ดีสำหรับวิชาชีพรังสีเทคนิค ดีสำหรับประชาชนครับ และดีกับเราที่ทำงานครับ เพราะผมเห็นทีมงานทำงานนี้อย่างสนุกและมีความสุขที่ได้ทำงานนี้ครับ
อ่าน "ก้าวผ่านภาวะคุกคามที่ถาโถม ตอนที่ 1" click
"ก้าวผ่านภาวะคุกคามที่ถาโถม ตอนที่ 3" click
เปิ้ลเห็นด้วยกับอาจารย์นะคะ ที่เราจะได้มีโอกาสในการทำงานต่างๆ ให้เป็นระบบและชัดเจนยิ่งขึ้น เป็นภาวะคุกคามที่อาจจะช่วยสร้างโอกาสอะไรดีๆ ก็ได้ค่ะ