คำแนะนำเล็กๆได้กลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าอันยิ่งใหญ่สำหรับเธอที่เคยหมดหวัง... หมดอาลัยตายอยากในชีวิตกลับมาเป็นคนใหม่ในวันนี้

     ถ้าท่านใดได้ติดตามบันทึก  ร้องไห้ทำไม(ภาค1)และ ร้องไห้ทำไม(ภาค2)ตอน พี่ขา...ช่วยหนูด้วย มาแล้วท่านจะทราบรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ป่วยหญิงรายหนึ่ง เธอชื่อ “ยุพิน”  วันนี้เธอมาฟอกเลือดตามปกติ 

เพียงแต่ว่าวันนี้...ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเธอถามดิฉันว่า

  

  

 

 

                ยุพิน :  พี่จอยพี่นางไปไหน หนูไม่เห็น หลายวันแล้ว

                จอย  :  พี่นางไปประชุมที่ปักกิ่งมีอะไรเหรอ

                ยุพิน :  หนูอยากขอบคุณที่พี่นางแนะนำอาชีพให้หนูมีรายได้

                จอย  :  พี่นางแนะนำอาชีพอะไรให้ พี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย

                ยุพิน :  แนะนำให้ขายนมเปรี้ยว....ตอนไปสมัครหนูไม่มั่นใจว่าเขาจะรับหรือเปล่า   เพราะหนูป่วย ต้องฟอกเลือดอาทิตย์ละ 2 ครั้ง แต่บริษัทเขาก็ดีนะรับหนูเข้าทำงาน      

                ดิฉันถามว่าเขาให้ขายยังไง เธอบอกว่าขายนมเปรี้ยวโดยมียอดขายอย่างน้อย 30 โหลต่อวัน  ซึ่งดิฉันถามเธอว่าขายได้ไหม เธอเลยบอกว่า “พี่จอยพอจะช่วยหนูได้ไหม”  ดิฉันเลยบอกว่า “ได้” แต่ต้องแบ่งเปอร์เซ็นให้พี่นะ (ล้อเล่นน่ะ)

 

 

 

               

 หลังจากเข้าเครื่องฟอกเลือดเสร็จแล้ว ดิฉันได้ไปประชาสัมพันธ์กับญาติผู้ป่วย  เจ้าหน้าที่ไตเทียม ช่วยกันอุดหนุนไม่เว้นแม้แต่คุณหมอที่ดูแล วันนี้จำหน่ายนมได้ 10 โหล

                ก่อนครบเวลาฟอกเลือด 30 นาที ยุพินบอกว่ามีอาการเหนื่อย หวิวๆ ดิฉันตรวจวัดความดันโลหิตปกตี ชีพจร หายใจปกติหมด จึงพูดกับเธอว่า “ยุพิน” สบายมากทุกอย่างดีหมดเลย ถ้าหากเธอฟอกครบ 4 ชั่วโมง พี่จะซื้อนมให้อีก 1 โหล”

                ยุพิน  :  จริง ๆ นะพี่จอย งั้นหนูจะไม่เหนื่อย

                ตลอดเวลาครึ่งชั่วโมงที่เหลือ ดิฉันได้เฝ้าสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด คิดว่าถ้าเหนื่อยก็จะเลิกทำการฟอกเลือด แต่....เธอสามารถฟอกครบ 4 ชั่วโมงโดยไม่เหนื่อยเลย 

                เป็นอันว่า วันนี้ดิฉันติดสินบนผู้ป่วย โดยซื้อนมกลับบ้าน 2 โหล ผู้ป่วยเองก็กลับบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เต็มไปด้วยความหวัง

 

  

  

      วันต่อมา เมื่อพี่นางกลับมาจากปักกิ่ง ดิฉันจึงเล่าให้พี่นางฟังว่า ยุพินมาขอบคุณที่ช่วยแนะนำอาชีพให้ และบริษัทนมเปรี้ยวก็อยากขอบคุณพี่นางด้วยเช่นกันที่แนะนำคนให้ไปขายนมของบริษัทเขา 

 

ยุพินมีความสุขมาก เพื่อน ๆ ที่ขายนมเปรี้ยวด้วยกันก็เห็นใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ยิ่งทราบว่าป่วยยิ่งอยากช่วยเหลือ นึกไม่ถึงว่าอาชีพเล็กๆที่พี่นางได้แนะนำเธอไป  เธอจะทำจริงและทำได้ดีเสียด้วย  เธอเล่าให้ฟังด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ปลึ้มปิติ ที่เธอได้ทำประโยชน์ด้วยตัวเธอเองโดยไม่แบมือขอใคร

 

ที่สำคัญเธอบอกว่า ตอนนี้หนูมีเงินซื้อนมให้ลูกกิน ซื้อขนมให้ลูก จะซื้อทีวีด้วย  มีเงินจ่ายค่างวดรถและมีเงินจ่ายค่าฟอกส่วนเกินด้วย หนูดีใจที่สุดเลย  ขอบคุณจริงๆ

 

 

การที่ดิฉันได้ฟังเธอพูดในวันนี้ ทั้งสีหน้าและแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข... ความหวัง พลอยทำให้พวกเราเจ้าหน้าที่ทุกคนพลอยรู้สึกยินดีไปด้วย ถ้าพี่นางได้ทราบเรื่องนี้คงจะดีใจด้วยที่คำแนะนำเล็กๆได้กลายเป็นสิ่งที่มีคุณค่าอันยิ่งใหญ่สำหรับเธอ ที่เคยหมดหวัง... หมดอาลัยตายอยากในชีวิตกลับมาเป็นคนใหม่ในวันนี้

 

     วันนี้เธอไม่ร้องไห้แล้ว หรือหากจะร้องไห้...จะมีน้ำตา....ก็คงเป็นน้ำตาแห่งความยินดี 

การที่ได้พูดคุยกับเธอในวันนี้ทำให้ดิฉันได้เรียนรู้ว่า

  •  กำลังใจนั้นสำคัญ  คนเราอยู่ได้เพราะความหวัง 

 อย่าลืมให้กำลังใจต่อกันนะคะ พลังใจสร้างชีวิตได้จริงๆ  ถ้าวันใดที่ดิฉันท้อก็คงคิดถึงเธอ ผู้หญิงตัวเล็กๆที่ต่อสู้ด้วยตัวเอง.....

ทำให้มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยเห็นมั๊ยคะนอกจากพยาบาลให้กำลังใจผู้ป่วยแล้ว

ผู้ป่วยก็ให้กำลังพยาบาลได้เช่นกัน

 

                                                                                                              เล่าโดย 

 สมจิตร  สกุลคู

16ตุลาคม 2552