อย่าร้องไห้เสียงดังเลยเด็กน้อย

หยาดน้ำตาริมทางเดิน

แม้ว่าผนังกระจกจะกั้นกลาง

มิได้ยินเสียงที่ก่นด่าและร้าวราน

สำหรับเธอ...เด็กน้อยคนนั้น

แต่ฉันก็ คาดเดาเรื่องราวได้ดี

แม่ของเธอคงฉุนเฉียว เธอเองคงมีเรื่องไม่ดีให้ขุ่นข้อง

ใครกำหนด

เสียงตวาดเพราะใด ฉันไม่รู้

แต่แววผวา ฉันมองเห็นดูเธอกลัวลาน

ป้ายปาดน้ำตาหยดไหลเคียงแก้ม

เปียกบนมือเรียว

และนิ้วมือที่มุ่นพันวนขอบเสื้อ

สะท้อนร้าวในดวงใจนั่น

ไม่เพียงจบในวันนี้ ปีหน้าไหนยังรำลึกใน

ดวงใจเธอ

เป็นรอยร้าวลึก เป็นปมที่สึก...กร่อน

บนเส้นทาง ผู้คนเดินผ่านล้วนเฉยเมยในปรากฏ

ความชาเย็นเป็นสมบัติที่หวงแหนของเขา

อย่าร้องไห้เสียงดังเลยเด็กน้อย

แม่ของเธอคงไม่ชอบและคนแถวนี้ก็

ไม่สนใจเท่าไหร่

.....หยดน้ำตานั้นปล่อยแห้งไป.....

...บนเรียวมือเท่านั้นเถิด...

ที่มา:รวมบทกวี กลาง-คืน-วัน โดยไพศาล เปลี่ยนบางช้าง