โลกมีเพียงเท่านี้ที่สงสัย หนทางใจไกลแท้แทบเหาะเหิน

บนกระแสสายธารการท่องเที่ยว
กี่ทางเทียวเปลี่ยวเหงาเศร้าสับสน
แหวกว่ายเวิ้งทะเลงามข้ามฝั่งชล
ทุกข์ดิ้นรนผ่านผันวันเวลา



ได้เสพสุขเพียงครู่ไม่รู้เบื่อ
มัวหลงเชื้ออำนาจทาสตัณหา
เพียงประเดี๋ยวเลี้ยวลับวับวิญญา
ความชรามาเยือนเหมือนเตือนใจ

มัวมุ่งมั่นไขว่คว้าหาจุดหมาย
ตราบวางวายดิ้นรนทนหลงใหล
จากสูงสุดสู่สามัญผันเปลี่ยนไป
ชั้นแห่งวัยเหลือลบเริ่มทบทวน

ก้าวมาถึงจุดหนึ่งซึ่งควรคิด
ถึงชีวิตหลากรสบทกำสรวล
ทั้งสุขทุกข์โลกธรรมนำใคร่ครวญ
ดุจโซ่ตรวนร้อนรนกระวนกระวาย


กว่าจะเข้าถึงธรรมนำวิถี
ล่วงเดือนปีแก่เฒ่าเศร้าแหนงหน่าย
หวนรำลึกอดีตเก่าเฝ้าเสียดาย
เพียงแรงกายอ่อนล้าพาก้าวเดิน

 

โลกมีเพียงเท่านี้ที่สงสัย
หนทางใจไกลแท้แทบเหาะเหิน
สิ่งมายามากมายหมายเผชิญ
ล้วนส่วนเกินชีวิตอนิจจา....

 

ดอกไผ่
๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๒

ขอบคุณภาพ : จากอินเทอร์เน็ต