เรื่องจริงของ ครูบันเทิง

 

สะกิตใจอีกแล้วค่ะท่าน...

 

ขอเล่าเรื่องจากเหตุการณ์จริงของดิฉันน่ะค่ะ 

        ...ครั้งหนึ่ง   เคยเป็นครูสอนดนตรีไทยให้กับวิทยาลัยดุริยางคศิลป์ 

 เสรีเซนเตอร์  กทม. ในวัน เสาร์-อาทิตย์ ดิฉันต้องนั่งรถประจำทาง

 จากห้วยขวางไปศรีนครินทร์ ระยะทางก็ไกลพอควรน่ะค่ะ  ดิฉันได้พบกับ

ครูสอนเปียโนคนหนึ่ง ซึ่งมาสอนในวันและเวลาเดียวกันกับดิฉัน  พี่เขาเป็นคน

ค่อนข้างหล่อเลยทีเดียว(ท้วมนิดๆ)  ใส่แว่นด้วย  แหม! เท่จัง    ห้องเรียนเปียโน

อยู่ด้านใน  ส่วนของดนตรีไทยอยู่ด้านนอก  พี่เขาจะแอบมาดูเราอยู่บ่อยๆ 

ประมาณว่าชอบๆเรานั่นแหละ หลังๆก็กลับบ้านด้วยกันเลย พี่เขามีรถเก๋งอยู่

คันหนึ่ง  ดิฉันจะเลิกสอนก่อน แล้วก็รอให้พี่เขาสอนเสร็จ  แล้วกลับพร้อมกัน 

ทำอย่างนี้อยู่ประมาณเดือนเศษๆ   อยู่มาวันหนึ่ง พี่เขาปิดตาข้างหนึ่ง

(จำไม่ได้แล้วว่าข้างไหน)  เราก็ถามเขาว่าเป็นอะไร  เขาบอกว่าเล่นคอมพ์หนัก

ไปหน่อยตาก็เลยอักเสบ   1  อาทิตย์ผ่านไป  เจอเขาอีก ก็ปิดตามาอีก

  (2 อาทิตย์ แล้วน่ะ) ใครๆก็ถามเขาว่ายังไม่หายอีกรึ เขาก็บอกว่ายังเจ็บๆอยู่ 

และเขาก็พยายามหลบหน้าเราด้วย  แต่ก็ยังรอกลับบ้านพร้อมกัน 

          และแล้ว นาทีระทึกใจก็มาถึง  หัวค่ำของวันอาทิตย์  สัปดาห์ที่ 2 

 ของการปิดตา    เมื่อเขาขับรถมาส่งเหมือนเคย     ขณะนั่งในรถ  

 ทุกอย่างดูเงียบสงบ  ดูเหมือนเขามีอะไรจะบอกเรา  เราก็ไม่กล้าถามอะไร 

 ดูเครียดๆ ..จนในที่สุด  เขาบอกเราว่า      "พี่ไม่มีตา"   โอ่  พระเจ้า 

 นี่เราหูฝาดไป    หรือเขาพูดเล่นกันแน่     เขาหยุดรถทันทีที่พูด 

เรานับ  1-10 ในใจ  แล้วถามเขาว่า   "ตาไปไหน"พร้อมทั้งมองใบหน้าของเขา

อย่างสงสัย และสุดเศร้า  พี่เขาบอกว่า เขาเกิดมาก็มีตาข้างเดียวแล้ว 

อ้าว.. แล้วที่เห็นอยู่ล่ะ  นั่นมันตาปลอม.. คืนนั้นพี่ถอดตาออกมาล้าง

แล้วก็ลืมเก็บหนูมันมาแทะ  เสียหาย เลยยังไม่ได้ซื้อคู่ใหม่มาใส่ 

(ข้างละ  5,000บาท) ก็เลยต้องปิดตาอยู่อย่างนั้น    โอ่...โล่ง...ในที่สุด

 ก็ไขข้อข้องใจได้เสียที   หลังจากวันนั้น  เขาก็พยายามหลบหน้าเราอยู่เรื่อยๆ 

 จนในที่สุดเขาก็ลาออกไป  และไม่ติดต่อมาอีกเลย    พี่ค่ะ..หากพี่ได้อ่านบันทึก

นี้...น้องคนนี้ ยังระลึกถึงพี่เสมอ  และขอเป็นกำลังใจให้  ขอจงสู้ต่อไปน่ะค่ะ  

จาก.....คนเคยนั่งข้างๆ