วันเสาร์

วันนี้...เป็นวันเสาร์...ที่ค่อนข้างจะเงียบเหงาทีเดียว

แม่...จะไปเยี่ยมน้องคนกลางที่ปัตตานี

ส่วนพ่อ...ก็มีประชุม...ทั้ง ๆ ที่วันนี้น่าจะเป็นวันหยุด

 

ส่วนน้องคนเล็ก...ก็ตามแม่ไปเยี่ยมน้องคนกลางด้วย

สรุป...มัยซารอฮฺในฐานะพี่คนโต...ก็นอนอืดอยู่ที่บ้านเพียงคนเดียว...

 

หลังจากสัญญากับตัวเอง...มาหลายครั้งหลายคราล่ะ...

ว่าจะเขียนบันทึกทุกวัน...แต่ทำไปทำมา...ก็ผิดสัญญากับตัวเอง...มาโดยตลอด

คราวนี้ตัดสินใจสมัครสมาชิกของที่นี่...

และเริ่มต้นเขียนบันทึกทันที...

ตามสเต็ปของคนที่อยากมีผลงานเขียนเป็นของตัวเองบ้าง

หลังจาก...ที่ผลัดวันประกันพรุ่งมาโดยตลอด...ทั้ง ๆ ที่รู้ทั้งรู้

ว่าชีวิตของคนเรา....

จะไม่มีทางมีหนึ่งร้อยเลย...หากไม่เริ่มต้นนับหนึ่ง...

 

เมื่อคืน...กว่าจะไนอนก็ดึกพอสมควร...

เพราะต้องสรุปข้อมูลเด็กพิเศษ...

จะว่าไปแล้ว...การทำงานในแต่ละวัน...ก็...ไม่ได้เหนื่อยมากมาย...

รู้สึกว่า...ตอนทำงาน...สบายกว่าตอนเรียนหลายเท่านัก...

ไม่เคยทำงานที่ไหน...มีความสุข...เท่ากับทำงานที่นี่เลย...

เดี๋ยวว่าง ๆ จะมาเล่าให้ฟังนะคะ....เอ๊ย...ให้อ่าน ว่าเป็นยังไง...

แต่ขอเกริ่นไว้ก่อน...ว่าที่ทำงาน...

 

ผู้จัดการโรงเรียนเปรียบเสมือนพ่อ...ที่คอยตักเตือนครูทุกคนด้วยความรักและหวังดี

ที่สำคัญ...ท่านใจดีมากเลยค่ะ

 

ผอ. ผู้อำนวยการ...เปียบเสมือนแม่รึป่าว...

ไม่ใช่ค่ะ...ท่านเปรียบเสมือนพี่สาว...ที่ใจดี...

แต่เวลาครูทำสิ่งที่ไม่ควรล่ะก็...พี่สาวคนนี้ก็ไม่รอช้าที่จะตักเตือนเหมือนกัน...

แต่เป็นการตักเตือนที่...พวกเราคิดได้เลยนะคะ...ว่าผิดจริง ๆ

 

ชอบที่จะทำงานที่นี่...ก็ตรงที่มีการตักเตือนกัน...สม่ำเสมอและน่าฟังนี่แหละค่ะ

จำได้...ว่าคำสอนอิสลาม...บอกไว้ว่า...อิสลามนั้นคือการตักเตือนซึ่งกันและกัน...

เอ๋...วนแรกที่เขียนก็ชักจะยาว...

เล่าเรื่องวันหยุดอยู่ดี ๆ ดันไปเอาเรื่องในโรงเรียนมาเล่าจนได้

เป็นการเริ่มต้นเขียนที่...ชักจะไม่ค่อยได้เรื่องเลย...ใช่มั้ยคะเนี่ย...

ตอนนี้...หยุดแค่นี้ก่อนดีกว่า...ชักจะหิวข้าว...