ทุกชีวิตดิ้นรนค้นหาแต่จุดหมาย ใจในร่างกายกลับไม่เจอ ทุกข์ที่เกิดซ้ำ เพราะใจนำพรำเพ้อ หาใจให้เจอก็เป็นสุข

 

 

 

  

 

ท้องทะเล...กว้างใหญ่...ไร้จุดหมาย

เหม่อมองไกล...เดียวดาย...และเหน็บหนาว

ในยามเย็น...อัสดง...ลงแพรวพราว

สุขสกาว...แวววาว...ท้องมหานที


ก้าวเดินย่าง...ริมทาง...ไม่ห่างหาด

กระเซ็นสาด...น้ำใส...ในครามสี

ท้องทะเล...ในยามนี้...งามตาดี

ฟ้าเปลี่ยนสี...ดั่งมณี...ที่งดงาม


แล้วทะเล...ในใจ...ของเธอเล่า

จะเงียบเหงา...สุข...ทุกข์...อยากจะถาม

ฉันอยากเห็น...ใจเธอ...นั้นงดงาม

เหมือนฟ้าคราม...ทะเลสวย...ด้วยใจจริง



...จากใจ....ครูแป๋ม...

..November 2009..