เราทุกคนมีคนที่เป็นห่วงและรักเราเสมอ เพราะทุกคนก็มีคนที่จะเสียใจหากเราต้องเสียชีวิตไป แม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่เลวที่สุด ก็จะยังมีคนที่เสียใจกับการตายของเขาเช่นกัน

สัมมนาการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย  นักศึกษาแพทย์ปีที่ 4 มหาวิทยาลัยขอนแก่น (3)

หลังจากที่ได้ทดลองนำรูปแบบสุนทรียสนทนามาใช้ในการเรียนการสอนเป็นกลุ่มแรก    และได้มีโอกาสใช้กับนักศึกษาแพทย์ในกลุ่มที่ 2  

 

        ประเด็นคำถามที่น้องๆได้ลองถามก็จะคล้ายคลึงกับกลุ่มนักศึกษาที่ได้ทำมาก่อน  เช่น  ตายแล้วไปไหน  เตรียมตัวตายอย่างไร  จะจัดการกับอารมณ์ที่เกิดขึ้นหลังการสูญเสียอย่างไร

 

        มีคำถามหนึ่งที่น่าสนใจว่า "ถ้าเราตายแล้ว  จะมีใครเสียใจไหม" 

 

        คำตอบที่ออกมาก็จะคล้ายๆกันคือ  คนที่เสียใจกับการตายของเรา  ก็คงเป็น  พ่อแม่ของเรา  คนที่เรารัก   ญาติพี่น้อง 

 

        ผมเองก็ลองคิดกลับกันว่า  แล้วจะมีใครที่ดีใจกับการตายของเราไหม   (คิดไปทำไมเนี่ย)

 

        สุดท้ายน้องปิ่น  คนที่ตั้งคำถามเองก็มาเฉลยว่า  ที่ตั้งใจตั้งคำถามเพราะอยากให้เพื่อนๆรู้ว่า  เราทุกคนมีคนที่เป็นห่วงและรักเราเสมอ  เพราะทุกคนก็มีคนที่จะเสียใจหากเราต้องเสียชีวิตไป  แม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่เลวที่สุด  ก็จะยังมีคนที่เสียใจกับการตายของเขาเช่นกัน

 

         โอ้  !!!!  คิดได้ไง  ผมอดทึ่งไม่ได้กับความคิดของน้องในการตั้งคำถามนี้

 

        สุดท้าย  แล้วน้องๆได้เรียนรู้อะไรบ้าง  (เลือกมาเฉพาะคำตอบที่แตกต่างจากสัมมนาในกลุ่มที่ผ่านมา)

        - น้องต้อมบอกว่าเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้ป่วยมากขึ้น  ผ่านการตั้งคำถามกับตนเอง  ขนาดเจอบางคำถามยังรู้สึกอึ้ง  อึดอัด  ขนาดนี้  แล้วคนไข้ที่เจอสถานการณ์จริงๆเป็นอย่างไร

        - น้องฝ้ายบอกเพื่อนๆว่า  อยากให้ทุกคนจดจำความรู้สึก  ตอนที่เราเห็นคนไข้จะเสียชีวิตแล้วเราอยากไปช่วย  เพราะความรู้สึกเหล่านั้นจะค่อยๆหายไปเมื่อเราใกล้จะจบเป็นแพทย์   ความชาชินก็จะเกิดขึ้น  ความเป็นคนจะค่อยๆหายไป  ความเป็นแพทย์ก็จะเข้ามาแทนที่  อยากให้เรามองคนเป็นคน  (ไม่ใช่เป็น case)

                แล้วการสอนแบบนี้  จะได้ผลไหม  คงต้องติดตามกันต่อไป