จงประหยัดพลังงาน ก่อนที่จะไม่มีพลังงานให้ประหยัด

        ผมกำลังจะออกจากหอพักไปทำงาน (ในวันหยุด มาเขียน Blog)  ได้ยินเสียงสมาชิกหอพักคนหนึ่งบ่นว่าร้อน จะไปหาที่เย็นเสียหน่อย คือไปนั่งทำงานที่ Office

        ขณะที่ผมกำลังเขียนอยู่นี่ ผมก็มาทำงานที่ Office เหมือนกันและก็เปิดแอร์ แต่เดี๋ยวก็จะปิด (ปิดแล้วครับ) ถ้าอาจารย์ที่มน.ขยันมาทำงานในวันหยุด และไปทำงานเปิดแอร์ที่ห้อง ห้องละคน ค่าไฟคงมากน่าดู และค่าไฟที่มน.ก็มากพอสมควรเข้าใจว่า ปีละ 10 ล้านบาท (ตัวเลขอาจจะผิดก็ได้ครับ)

       สาเหตุเกิดจากอะไร ผมลองวิเคราะห์ดู

  1. เกิดจากความสบาย เพราะเดี๋ยวนี้ เด็กนักเรียนในเมืองเรียนกันในห้องแอร์หมดแล้ว (ในมน.เท่าที่เห็น เรียนกันในห้องแอร์ทุกห้อง)
  2. เกิดจากการออกแบบอาคารเรียนแบบสมัยใหม่ ที่เน้นติดแอร์ทุกห้อง คือ ถ้าไม่เปิดแอร์มันจะร้อนเพราะไม่มีที่ระบายอากาศ และพวกอาจารย์รุ่นใหม่ (รวมรุ่นเก่าอย่างผมด้วย) ก็ติดห้องแอร์
  3. ตราบใดที่เรายังไม่จ่ายค่าไฟเอง (เวลามาทำงานที่ Office) เราก็คงไม่สนใจตัวเลขค่าไฟ และจิตสำนึกในการประหยัดมันก็ไม่เกิด
  4. เวลาทำอะไร ต้องดูที่หัว หมายถึงผู้นำครับ "หัวส่าย หางก็ส่ายตาม" มันเป็นตามธรรมชาติครับ หมายความว่าถ้าหัวหน้าหน่วยงานบอกให้ลูกน้องประหยัดไฟ ให้แทบตาย แต่ตัวเองยังเปิดทีวีทิ้งไว้ เปิดไฟทิ้งไว้เมื่อไม่อยู่ ต่อให้บอกแทบตายอย่างไร คงหาลูกน้องปฏิบัติได้ยาก คงต้องทำตัวอย่างให้ดู หรือปฏิบัติให้ดูครับ ดังคำกล่าวที่ว่า "ลูกจะไม่ทำอย่างที่เราสอน แต่จะเอาอย่างจากพฤติกรรมของเรา" ครับ

         ผมมีเรื่องเล่าจากเหตุการณ์จริงนะครับ เกิดมาประมาณเกือบ 30 ปี แล้ว คือ อาจารย์มนูญ ปิยาวรานนท์ ปกติเป็นคนมีนิสัยประหยัด (แต่ไม่ขี้เหนียวนะครับ) ตอนแกเลี้ยงลูก แกจะต้องต้มน้ำล้างขวดนม เวลาจะต้มน้ำตอนกลางวัน แกจะเอาน้ำใส่กาแล้วไปตั้งไว้กลางแดด สักพักหนึ่งแกจึงไปยกกามาต้มน้ำ พฤติกรรมแบบนี้ อาจารย์เพื่อนบ้านหัวเราะเยาะแกบอกว่าขึ้เหนียวไม่เข้าเรื่อง ท่านผู้อ่านเห็นด้วยหรือไม่ โปรดกด 1 ถ้าเห็นด้วย กด 2 ถ้าไม่เห็นด้วย (แสดงความเห็นได้ครับ)

        ความจริงผมไม่ได้ตั้งใจมาเขียนเรื่องนี้หรอกครับ แต่เผอิญเหตุการณ์มันพาไปเลยขอเขียนสักหน่วย สุดท้ายผมอยากจะฝากคำต่อไปนี้ว่า "จงประหยัดพลังงาน ก่อนที่จะไม่มีพลังงานให้ประหยัด" ครับ