รับปริญญาบัตร
วันนี้ ๔ พ.ย.๕๒ เป็นวันที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้สมเด็จพระเจ้าลูกเธอเจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์อัคราชกุมารีเสด็จแทนพระองค์พระราชทานปริญญาบัตรแก่บัณฑิตสถาบันการพลศึกษา รุ่นแรก ปีการศึกษา ๒๕๔๙-๒๕๕๑เวลา ๑๔.๐๐ น. ณ อาคารใหม่สวนอัมพร ........สำหรับสถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตชุมพร มีบัณฑิตเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรจำนวน ๙๐ คน ใน ๙๐ คนนั้น เป็นบัณฑิตใน คณะศิลปศาสตร์ จำนวน ๙ คน ได้ฟังแล้วคงตกใจ????? ทำไมบัณฑิตจึงมีจำนวนน้อยละ มันมีหลายปัจจัย เช่น เป็นสถาบันอุดมศึกษาใหม่คนไม่ค่อยจะรู้จัก มีคู่แข่งขันมาก มหาวิทยาลัยส่วนกลางหลายแห่งขยายสาขาออกมาต่างจังหวัด มีมหาวิทยาลัยเปิดให้เลือกเรียน สำหรับชื่อเดิมคือวิทยาลัยพลศึกษา มีอยู่ ๑๗ จังหวัด จนมี พรบ.เป็นของตัวเองเมื่อปี ๒๕๔๘ สามารถผลิตบัณฑิตได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง ผู้เขียนเป็นรองคณบดีคณะศิลปศาสตร์คนแรกของวิทยาเขตชุมพร (คณบดีตำแหน่งอยู่ส่วนกลาง) ผู้เขียนเปรียบเสมือนอาจารย์ใหญ่ หรือ ผู้อำนวยการโรงเรียน สถาบันของเรามี ๓ คณะ ประกอบด้วยคณะวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ คณะศิลปศาสตร์ และคณะศึกษาศาสตร์ นักศึกษารุ่นแรกนี้เริ่มศึกษาเมื่อปี ๒๕๔๘ วันแรกที่เขาก้าวเข้ามามี ๑๖ คน ผู้เขียนพยายามฟูมฟักเขา สอน อบรม บ่มนิสัยเขาอยากให้เขาไปถึงฝั่งเคยบอกเขาว่าครูอยากเห็นพวกเธอสรวมชุดครุยเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรทั้ง ๑๖ คน แต่มันเป็นธรรมดาย่อมหล่นหายกลางทางบ้าง ลาออกไป ๔ คน อีก ๓ คนอยู่ระหว่างการซ่อมแซม ผู้เขียนจะมีข้อมูลนักศึกษาทุกคน (อาจารย์ที่ปรึกษาบางท่านไม่มีต้องมาขอกับผู้เขียน) พักอยู่ที่ไหน ถ้าเป็นหอพักหอพักอะไร ให้เอาเบอร์โทรศัพท์มาให้ โทรศัพท์ส่วนตัวต้องให้ครูไว้ ใครขาดเรียนโทรไปหาส่วนใหญ่ไม่รับ ไม่เป็นไรถ้าอยู่ใกล้ก็ขับรถมอเตอไซด์ฮ่างไปดูหน่อยซิ อ้าวนอนเล่นอยู่เฉย ก็เทศนากันไป ข้อมูลให้กรอกมีเรื่องครอบครัวด้วยเป็นอย่างไร ถ้าหย่าร้างมักจะมีปัญหาต้องดูแลอย่างใกล้ชิด และแล้วสี่ปีก็ผ่านไปจะว่าไวหรือช้าตัดสินไม่ได้.....จนกระทั่งวันเขาซ้อมรับปริญญาที่สถาบันก็มาถึงผู้เขียนดีใจ ไปหัดซ้อมเดินกับเขา (มีเครื่องเคาะจังหวะด้วยนะ ถ้าเป็นบางมหาวิทยาลันก็ตึ่งตึ้งตึ๊ง) ๕๕๕... ผู้เขียนไปพบพวกเขาที่คณะพร้อมกับให้โอวาท อำนวยอวยพรให้พวกเขา พร้อมกับถามพวกเขาว่าเธอจำได้ใหมวันที่ครูพูดกับพวกเธอในวันแรกที่เข้าเรียน ครูอยากเห็นพวกเธอสรวมครุย ครูได้เห็นแล้ว ครูพอใจแล้ว แต่ที่ครูทำไม่ได้คือครูไม่มีโอกาสไปสวนอัมพรกับพวกเธอเพราะทางสถาบันให้ครูดูแลอยู่ทางนี้ ไปถ่ายรุปกันที่ซุ้ม Congratlations ดีใหม..........และแล้ว.......วันที่ฉันเฝ้ารอก็มาถึง...........
ปีนี้ หรือไม่เกินปีหน้า สุก็จะได้ สรวมเสื้อ (คุย)ครุยเหมือนกันคะ ระดับปริญญาตรี สาขาสหวิทยาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น เรียนเพื่อการพัฒนา เอาใบปริญญามาแปะไว้ข้างฝา เพื่อพิสูจน์ว่า คนเราไม่สายเกินไปที่จะเรียนรู้คะ ถ้าไม่ติว่า อายุมากแล้ว จะเรียนต่อ แต่มาคิดดูแล้วมันอยู่ในกรอบเกินไป จึงขอใช้เวลาที่เหลืออยู่นอกกรอบบ้างคะ มาเรียนรู้ข้างนอก เรียน กู(กูเกิ้ล) กับเรียน โก(โกทูโน) ก็ยังศึกษาไม่หมดเลยคะ ถึงใช้ชื่อมหาวิทยาลัยชีวิตที่ไม่มีวันปิดทำการไงคะ นี่คือที่มาของชื่อคะ
-ป๋าเด เป็นท่านรองเชียวนะนี่ ไม่บอกไม่รู้นะนี่
-ลืมใส่ตัวเลขที่บทความ เป็นบทที่ 4 บทนี้คงเป็นบทดึงไฟล์มาใช่ไหมคะ เก่งแล้วนะ
-ถ้าจะแก้ไขบันทึก ให้สังเกต ด้านบน ของบันทึก มันจะเขียนว่า แก้ไขบันทึก มันก็จะกลับไปให้เราแก้ไขบันทึก ลองดูนะคะ เขียนเก่งแล้ว ค่อยฝึกใส่ภาพตามหลังก็ได้คะ
ขอแสดงความยินดีกับความสำเร็จนะครับ
ขอแสดงความยินดี
กับมหาบัณฑิตใหม่ด้วยค่ะ
เรียนคุณสุ.มหาวิทยาลัยชีวิตที่ไม่มีวันปิดทำการ
-ขอบคุณที่เข้าชมมือใหม่หัดขับ ยินดีด้วยที่จะได้สรวมครุยในปีหน้า
-อายุเป็นเพียงตัวเลข การเรียนรู้ไม่มีวันสิ้นสุด
-ตำแหน่งเป็นเพียงหัวโขน ต้องถอดทิ้งทุกคน
อยู่ที่ว่าในวันนี้เราทำหน้าที่ที่รับผิดชอบให้ดีทีสุด
-การลงลืมเป็นเรื่องธรรมดาของ สว. และทุกคนก็หลงลืมใช่ใหม
สวัสดีค่ะครูเด
อาร์มเองค่ะ ^_^
เข้ามารายงานตัว ให้อาจารย์ได้เห็นหน้า อิอิ
นี่คือบล็อกของอาร์มค่ะ http://gotoknow.org/blog/wisdoms
สวัสดีน้องอาร์ม
ได้เห็นหน้าแล้ว แต่รูปมันเล็กมองไม่ค่อยชัด (เพระสายตา สว.)
น้องอาร์มใจดี พูดเพราะ (เป็นสิ่งที่ดีที่คนอืนควรเอาเป็นตัวอย่าง)
จะสอนลูกศิษย์เอาเป็นแบบอย่าง และชอบช่วยเหลือคนอื่น
ขอบคุณมาก ๆ ที่ให้ความช่วยเหลือ
จากครูเด
เรียน รศ.พงศ์วัชร และครูจิ๋ว
ผมมือใหม่หัดขับ ตอบผู้เข้าชมช้าไป ขออภัยครับ คุณสุ.มหาวิทยาลัยชีวิตที่ไม่มีวันปิดแนะนำว่าควรตอบผู้เข้าชม ขอบคุณทั้งสองท่านที่ให้กำลังใจ แล้วครูจิ๋วรีบทำผลงายวิจัย มีปัญหาอะไรก็น่าจะขอคำปรึกษาจาก ท่าน รศ.พงศ์วัชร หรือขอให้ท่านเป็นที่ปรึกษางานวิจัยก็น่าจะได้ต้องปรึกษาท่านก่อน ถ้าท่าน OK แปลว่าตกลง ก็ทำหนังสือเป็นทางการครับ
สวัสดีค่ะ...อาจารย์เดชา
เข้ามาได้แล้วค่ะ หาแทบแย่ค่ะ...
นี่แหละค่ะ...สมกับเป็นพ่อพิมพ์ตัวจริงค่ะ...
เรียน อ.บุษยมาศ
ขอบคุณครับที่เยี่ยมชมและเสนอแนะ ผมจะทำตามข้อเสนอแนะครับ
ท่านคะ ทำไมถึงไม่เขียนเรื่องราวอะไรต่อ ไม่มีเวลาหรือคะ ที่เขียนนี่ก็ไม่รู้ว่ารู้ตัวหรือเปล่า ว่ามีคนมาเยี่ยมหรือเปล่าหนอ
คุณ ส.มหาวิทยาลัยเปิด
ผมไม่ค่อยมีเวลา แต่วันนี้จะเขียน 1 เรื่องครับ
ขอบคุณครับ
แล้วจะตามอ่านนะคะ
เรียนคุณสุ.มหาวิทยาลัยฯ
ขอบคุณมากครับ
ขอสมัครเป็นน้องใหม่หัดขับอีกคนนะค่ะป๋าเด ถ้ายังไงช่วยสอนบ้างยังไม่รู้อะไรเลย