คว้างพร่างคว้างพลิ้วละลิ่วพลัด   
 พรูร่วง พรูลัดทั้งราวป่า
                  ว่อนว่ายไหวเถื่อนทิววนา                  
ขณะลมโหมกล้ากระชากเกลียว
           ปลิดใบปริก้านลงผละกิ่ง           
เปิดฤดูแดดิ่งโดยลมเกรี้ยว
                และห่มพื้นได้ในพริบเดียว                 
เปิดฤดูแห้งเหี่ยวให้ห่อคลุม
          บินหลาบินหลงมาไกลนัก         
เหลียวคอนผ่อนพักก็ไร้พุ่ม
                  ฤาแล้งทิ้งแล้งถิ่นสุมทุม                  
ฤาสูญร้างซุ้มเสียสิ้นแล้ว
             โผเผเร่กายลงร่อนเกาะ             
จำเพาะยางแก่อยู่แน่แน่ว
                   วงตาเคยวับมาวายแวว                    
จำเรียงเคยแจ้วมาจบคำ
       มิเล่าบอกเรื่องแต่เบื้องหลัง      
 ว่าใดฤดูยังมายีย่ำ
                   ว่าใดฟ้าเปิดเป็นประจำ                   
ว่าแดดใดช้ำลงสาดแดง
      เจ้าขืนไรเค้นเรี่ยวของเรียวปีก   
  โฉบฉีกชะวากฟ้าและฟายแสง
                  ผ่านเดือนฤดูอันเดือนแรง               
เพียงเพื่อหมายแห่งกระไรนำ
      ......หรือเพื่อเลี่ยงหนีแต่พรานน้อย   
  ผู้คอยเคลื่อนธนูเล็งกระหน่ำ
                ผู้ล่อบ่วงแร้วกระหวัดจำ                 
ผู้เติมต่อคำตำนานคน
  หรือเพื่อหลบหลีกแต่ไฟร้อน   
ร้างคอนลำเค็ญและขื่นข้น
          ร้างด่านดงแดนที่แดดล          
เมื่อฤดูใบปรนเป็นเชื้อเปลว
         ข่าวว่าพรานน้อยฉมังนัก          
ทุกแม่นธนูมักมิล้มเหลว
           วิถีเที่ยงตรงทั้งแรง...เร็ว             
อำมหิต โหด เลว และน่าชัง
       ลือว่าบ่างแร้วล้วนลับเร้น         
โดยตาฤาเห็นระวังตั้ง
           โดยเหยื่อใดยากระแวงยัง              
รู้หยั่งยวงใยแห่งสายโยง
       ฟังว่าฟ้าแปลบแสงไฟป่า        
ในฤดูถิ่นวนาปลิดใบโปร่ง
                 โชนสีแดงดุขึ้นคุโพลง                   
เผาลานผลาญโล่งนั้นลุกลาม
             

                  จาก....หมอกฝัน ม่านฟ้า  ห่าฝน   บทกวีของพี่ชาย  วรภ  วรภา

                       

เพลง ปริญญาน้ำตาแม่

ศิลปิน แตงโม ภัทรา

บินหลาเจ้ามาจากทักษิณ
โผบินไปสู่ถิ่นใด
ก่อนเคยบรรเลงเพลงปักษ์ใต้
เดี๋ยวนี้เงียบหายไกลตา
หรือเจ้าหลงเข้าสู่กรงทอง
เจ้าจึงลืมหนองน้ำบ้านนา
แม้นเจ้าฟังเพลงที่ครวญมา
เตือนว่าอย่าหลงฟ้ากรุงไกร
เมืองใต้ปักษ์ใต้เราวันนี้
มากมีคนที่มีน้ำใจ
เมืองกรุงแม้นจะงามวิไล
แต่น้ำใจยากใครให้มา
หนุ่มสาวเหล่าชาวทักษิณ
อย่าลืมถิ่นกลิ่นแกงพุงปลา
ความหวังก็คือปริญญา
แต่ค่าตำราคือน้ำตาแม่เรา
ฝากเตือนพี่บ่าวพี่สาว
อย่ามัวเมาโง่เขลาติดยา
รู้ไหมแม่กรีดยางพารา
หวังเห็นปริญญาจึงส่งเจ้าเล่าเรียน
แม่เก็บออมรอมริบเงินทอง
บางครั้งเศร้าหมองสมองเวียน
ความหวังคือลูกยังเล่าเรียน
ลูกจ๋าแม่เพียงเห็นลูกรับปริญญา
เยาวชนที่หลงตนพลาดพลั้ง
ทิ้งความหวังของบิดรมารดา
เหล้าที่กินดิ้นเมาเอฮา
เหล้าและโซดาเหงื่อกายาแม่เรา
แม่เฝ้ามองจ้องอยู่ข้างหลัง
ความหวังเมื่อครั้งท่านแก่เฒ่า
ลูกลืมสิ้น หลงกลิ่นน้ำเมา
น้ำตาแม่เจ้าที่เอาหล้าดื่มกิน