ทบทวน

    ไกล.....เท่าที่ใจจะโบยบิน....

นานมากแล้ว ที่ไม่ได้มานั่งคนเดียวในยามนี้ ยามตะวันลับฟ้า

ไม่รู้ว่าปล่อยปละละเลยกับสิ่งแวดล้อม

 บรรยากาศที่พาใจเราโบยบินไปได้สุดแสนไกลเช่นนี้

 ....................นานแค่ไหนแล้ว....หนอ

 

 

ก่อนสิ้นแสงตะวัน ดอกไม้สีสันแจ่มใส

ก็พลอยกลมกลืนไปกับความมืด ยิ่งค่ำ ก็ยิ่งหมดสี

หรือว่าตะวัน จะเก็บเอาความทรงจำที่สวยงามกลับไปชื่นชม

คนเดียว

 ในยามจากกัน

เขาว่ามืดที่นี่ ก็จะสว่างอีกที่หนึ่งเสมอ

แล้วเขาหอบความสวยงามนี้ไปฝากใคร

 

 

หรือการลาลับของดวงตะวันนั้น

 แท้จริงแล้ว เป็นความหวังดี

ที่อยากให้ทุกชีวิตในโลกนี้

พักผ่อนเสียที

ยอมจาก

ยอมห่าง

 เพื่อให้ได้พบความสุขกัน

 

 

บางที

ใจเราก็ส่งไปไกลเกินกว่าจะคิด

พอภาพจำเลือนหายจากสายตา เพราะความมืด

 แต่ภาพในใจกลับใสสว่าง

 ผุดขึ้นมาบอกเรื่องราวกันอีกครั้ง

 แล้วตะวันจะรู้ไหม ว่าความมืด

มิอาจลบแสงภาพในใจได้เลย

 

อย่าลืมนะคะ

วันพลบค่ำครั้งต่อไป พอสิ้นแสงภายนอกแล้ว

แสงภายในใจเรา

...เป็นเช่นไร...

การจากไปของดวงตะวัน ของแต่ละวัน อาจไม่ได้หมายความเพียงแค่ ได้เวลาแห่งการพักผ่อนนอนหลับ

...แต่อาจเป็นสัญญาณเตือนใจเรา

 ให้มีเวลาทบทวนความทรงจำที่ ผ่านมาด้วยก็ได้

ทบทวนด้วยความสงบเงียบภายใน มีเวลาดูใจของตนเอง

 ลำพัง

และ

ดิ่งด่ำ..

..ปล่อยใจไปเถอะนะคะ ไปให้ไกล เท่าที่ใจจะโบยบิน..