ฉันไม่ทราบจะเริ่มต้นเขียนบันทึกนี้อย่างไรดี หนึ่งปีที่ผ่านมา ฉันคร่ำเคร่งอย่างเอาจริงเอาจังอยู่กับตำรา มุ่งจับอยู่กับทฤษฎี เพียงเพื่อต้องการให้ความคิดบรรเจิด...นอนนึกฝันก็เห็นมีแต่ภาพของเจ้าของทฤษฎีตามมาหลอกหลอนทุกคืนวัน...และฉันมักผวาตื่นขึ้นมาเปิดคอมฯ ครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อฉันปิ้งแว๊บอะไรบางอย่างขึ้นมา ตื่นขึ้นมาพิมพ์เอาไว้ก่อนกันลืม...นี่แหละชีวิตของคนสมองไม่ค่อยจะมีรอยหยักอย่างฉัน...มันเป็นเช่นนี้เองหนอ...
อาจารย์ท่านหนึ่งถามฉันว่า ท้อไหม??...ฉันตอบว่า "ไม่เคยท้อ"...เพราะสิ่งที่ฉันเห็นทำให้ฉันไม่กล้าที่จะท้อถอยเลย...รุ่นพี่ท่านหนึ่งแขนขาดด้วยอุบัติเหตุ ต้องใส่แขนเทียม แต่เธอก็มุมานะที่จะเรียน ฉันเห็นเธอนั่งพิมพ์งานด้วยมือข้างเดียว...เห็นภาพนั้นทุกวัน...แล้วฉันยังจะกล้าท้อได้อย่างไรกัน...แม้แต่คิดฉันก็ยังไม่กล้า..."แม้ได้ชื่อว่าเป็นคนฉลาด แต่หากไม่รู้จักคำว่า..."อดทน"...ท้อแท้เสียแต่กลางทางแล้ว...ก็อย่าได้หวังว่าจะประสบความสำเร็จในชีวิต"...นี่คือบทสรุปของคนฉลาดแต่ขาดความอดทนในความคิดของฉัน...
ฉันถามอาจารย์ว่า..."สมัยที่ท่านเรียน ท่านมีความเครียดบ้างหรือเปล่า"...ท่านตอบว่า "สนุกกับการเข้าสู่โลกแห่งตำราทางวิชาการ ไม่เคยเครียด สนุกที่จะเรียนรู้ สนุกที่จะค้นคว้า ไม่เคยคิดว่าการเรียนรู้ คือ ความเครียด...แต่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ท้าทายและยินดีกับความรู้ที่ได้รับมาเสมอ"...ฉันไม่แปลกใจเลยกับตำแหน่งทางวิชาการ..."ศาสตรจารย์"... ที่ท่านได้รับด้วยเพราะความรู้ความสามารถอันท้วมท้น ... และพร้อมจะถ่ายทอดถ่ายเทความรู้เหล่านั้นให้กับศิษย์อย่างไม่หวงแหน...เพียงแต่ขอให้ศิษย์รู้จักขวนขวายที่จะรู้เมื่อรู้จึงจะมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน...เพราะท่านไม่ได้เป็นครูเพียงเพราะอาชีพ แต่ท่านเป็นครูด้วย "จิตวิญญาณความเป็นมนุษย์" ... ฉันเคารพนพนอบอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา ... ฉัน มิอาจเทียบรอยเท้าท่านได้... แต่ฉันก็จะพยายามที่จะพัฒนา "จิตวิญญาณความเป็นครู" ... หากแม้ได้เพียงเสี้ยวหนึ่งของท่านฉันคงภูมิใจ...เพื่อฉันจะได้ส่งต่อสู่ศิษย์ต่อ ๆ ไป
มาชวนเดินการกุศลค่ะ..
เป็นกำลังใจให้สาวหวานจ้า วันก่อนเค้าฟังคำสัมภาษณ์ของฮีโร่
ท่านฯบอกว่า ไม่เหนื่อย ไม่ท้อ สนุกกับปัญหา เพราะเป้าหมายชัดเจน
... เหนื่อยก็พักนะคะ ท้อได้แต่อย่าถอย คนแท้ไม่ท้อ คนท้อไม่แท้ (จำเค้ามา อิ อิ)
เติมพลัง อิ่มอร่อยมื้อเย็น แล้วพบกันใหม่พรุ่งนี้นะคะ ... เสมอ เช่นเคย
สวัสดีค่ะพี่นงนาท...ไปเดินในบันทึกพี่มาแล้วค่ะ...อยากเห็นดารา แต่ไม่อยากกรี๊ด!! เกรงจะทำให้ดาราต๊กกะใจ หาว่าป้ามาทำวี๊ดวิ้ว อะไรแถวนี้...
ขอบคุณจ้าปูจ๋า...ได้กำลังใจ อิ่มไม่ต้องทานมื้อเย็นแล้วจ้าาาาา พบกันใหม่พรุ้งนี้ค่ะ...ราตรีสวัส ฮ่าๆๆๆๆ คิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก อยากจะบอกว่า "รักเธอ" แต่กลัวใครจะว่า เป็นไม้ป่าเดียวกัน ฮา.
สวัสดีจ้าาา คุณขจิต...
ก๊ากๆๆๆ แหม แหม แหม...ชอบที่ขีดไว้ฮ่ะ...ท้อได้แต่อย่าบ๋วย...จริง ๆ แล้วชอบทั้งท้อทั้งบ๋วยเลยจ๊ะ...อ้าว!! ได้หยุดแค่หนึ่งวันเอง แล้ววันอาทิตย์หายไปไหนเสียล่ะ...หรือว่ามีสอนวันอาทิตย์ด้วย...โอ้ย!! เหนื่อยแทน...เหนื่อยแต่ยังอวบอูมอยู่ก็ไม่เป็นไรเนอะพี่เนอะ...อิ อิ
แต่แรกพี่ไม่เคยคิดอยากเป็นครูเลยสักนิด
แต่เมื่อเป็นครูแล้ว...พี่ไม่เคยคิดเปลี่ยนอาชีพอีกเลย
สวัสดีค่ะอาจารย์
แต่แรกเมื่อครั้งตั้งกรุง...พี่ครู ป.1 มิคิดจะเป็นครูเลยสักนิด...แต่เมื่อเป็นครูแล้วไม่อยากเปลี่ยนอาชีพ...อ่านบันทึกพี่ครูจึงรู้ว่า พี่นั้นรักเด็กนักเีรียนมากมาย...ปิดเทอมยังเล่าเืรื่องเด็กน้อย นับถือความเป็นครูในตัวตนเจ้าค่ะ...เวลาอ่านพี่เขียนถึงเด็กน้อย แล้วมีความสุขไปด้วยค่ะ...จริง ๆ นะ ไม่ได้พูดเล่น...
สวัสดีค่ะ
•มาส่งอาหารเย็นเจ้าค่ะ
•วันอาทิตย์นี้หนูรีจะไปม่วงงามค่ะ
ภาพน่ารักและมีความหมายมากมายค่ะน้องซิลเวียร์...การช่วยเหลือกันยิ่งใหญ่และสวยงามเสมอค่ะ..."ครูบาอาจารย์ ที่ท่านประทาน ความรู้มาให้..." ... เอื้อมสุดปลายแขน ... เพียงได้ช่วยผู้ตกทุกข์ ... สวยงามเสมอ....ขอบพระคุณน้องซิลเวียร์มากค่ะ
สวัสดีค่ะคุณหนูรี...โอ้ว!! อย่าทำให้หิวมากไปกว่านี้เล้ยยย แม่ทูลหัว ... ไปม่วงงามแถวไหนของม่วงงามจ๊ะ บ้าน Vij อยู่ม่วงงามค่ะ...แถว ๆ ชายเลอ ... ไปทำำไรแถวนั้นค่ะ... (อยากรู้อยากเห็นมากไปรึเปล่าเรานี่...) ตลาดม่วงงามมีกุ้งหอยปูปลาสด ๆ นะคะ หนูรี...
หากเราเรียนเพราะอยากรู้ มีคุณค่ากว่าเรียนเพราะอยากได้คะแนนหรือใบปริญญา
นะจ๊ะน้องจ๋า.....
เป็นกำลังใจให้ครับ สู้ๆ
สวัสดีค่ะ
ไปม่วงงาม...ตามหลานสาวไปทำกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ค่ะ (นักเรียนโรงเรียนครูนกค่ะญส.หาดใหญ่)กลับมาแล้วจะเล่าให้ฟังน่ะค่ะ
ศาสตราจารย์ ดร.สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์...ท่านนี้ใช่ไหมที่น้องครูยะลาคนสวย..ที่ท่านเอื้ออารี...บุคคลิกท่านใจดีจัง...สู้ต่อไปทาเคvij
ช่วยทีครับ ช่วยสอนการเอารูปลงในบล็อกทีผมทำไม่เป็น ใส่สีก็ไม่ได้ กรุณาช่วยสอนทีใครก็ได้ แบบไม่คุ้นเคยนะ เขียนได้อย่างเดียว ตกแต่งไม่ได้ครับ
๕ ๕ ๕ , 5 5 5 ได้ใจที่รัก ไปเต็มๆ กับคห. ๕ จ้า สาวหวาน
อย่าเอ่ยคำว่ารักเลย ..แค่ชอบก็พอค่ะ ... รอบ่มให้สุกก่อนแล้วกัน
อ้ะเพิ่งสังเกตว่าแทนตัวเอง เค้า แบบอัตโนมัติเหมือนคนคุ้นเคยซะแย้ว
... ทำไปแบบใจสั่งมาไงจ้ะ กำลังใจมีกะลุย ไม่แข่ง ยิ่งแพ้ .. เจอกันวันฮาโลวีนจ้า