บทเรียนชีวิต : การก้าวย่างที่ไม่ประมาท

           ทั้งชีวิตตั้งแต่วัยเด็กถึงปัจจุบัน ต่างคนต่างไขว่คว้ามุ่งหาจุดหมายของตัวเอง บ้างพานพบดังใจ ชื่นชมและมีความสุข บ้างกำลังแสวงหาและเปลี่ยนเป้าหมายไปทุกชั่วขณะที่คิด ภาพลางเลือนของเป้าหมายที่แสนไกล และสูญสิ้นซึ่งความมานะพยายาม

          เป้าหมายในชีวิตของคนเหมือนกันหรือต่างกัน อยู่ที่ฐานความคิด การอบรมเลี้ยงดูและปัจจัยแวดล้อม เป้าหมายที่สูงจนยากที่จะไปถึง หรือต่ำจนทำให้ชีวิตหยุดนิ่งอยู่กับที่ จำเจ ก็แล้วแต่ใครจะกำหนดเป้าหมายอันนั้นให้สูงต่ำตามที่ตัวเองต้องการ

         ที่สูงไกลและเกินฝัน จะสร้างความอยาก กิเลสและการแก่งแย่ง เหน็ดเหนื่อย และใช้เวลามากในการที่จะไปถึง บางครั้งล้าจนท้อแท้และทิ้งจุดหมายนั้นไปอย่างน่าเสียดาย ทั้งๆที่มันอยู่แค่เอื้อม ดังคำว่าที่ว่า "บุญมีแต่กรรมบัง" การละทิ้งเป้าหมายของชีวิต จะทำให้หมดหวังและเหนื่อยล้า อาจมองโลกในแง่ร้าย ใจแคบ และปลีกตัวออกจากสังคมและเก็บตัวอยู่เงียบๆ

       ที่ต่ำและใกล้ตัว มองศักยภาพตัวเอง พอเพียงไม่ทะเยอทะยาน ก็ดูราบเรียบและไร้การตื่นเต้น และสิ่งที่ได้เกิดความภาคภูมิใจ บ่มเพาะซึ่งความประทับใจที่พบ และสร้างความสุขได้อย่างยั่งยืน พอเพียงกับเวลาและสิ่งที่ได้ทำ ความสุขที่อธิบายผู้อื่นไม่ได้ แต่อิ่มกับสิ่งที่ได้พบ ถือเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จที่ดีเยี่ยม

       ยังมีคนอีกจำนวนมาก ที่เปลี่ยนเป้าหมายไปพร้อมๆกับกาลเวลาที่หมุนไป ปัจจัยรอบข้าง กิเลสและความไม่รู้จักพอ การประมาณตน วิ่งหาเป้าหมายที่เปลี่ยนแปลงนั้นอย่างไม่หยุดหย่อน  ร้อนรนเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาครอบครอง ไม่รู้จักคำว่าพอเพียง ใจทุกข์  เสียเวลา และท้อแท้เมื่อไม่ได้ดังใจหวัง อันเป็นเหตุให้โรคร้ายทั้งกายใจเข้ากัดกินและรู้ตัวเมื่อผิดพลาดไปแล้ว

       สิ่งที่เราค้นหาในชีวิต  "วันนี้หาเจอแล้วหรือยัง" คนรัก ความร่ำรวย ความปลอดภัย เพื่อนในสังคม  การยอมรับนับถือจากคนรอบข้าง และความสำเร็จในชีวิต หากเจอแล้ว จงรู้จักพอ ชีวิตท่านจะมีความสุข หากยังหาไม่เจอ ตั้งเป้าหมายใหม่ที่ตัวเองสามารถทำได้ตามศักยภาพ แล้วเราจะพบมันในไม่ช้า