ดิฉันขอเขียนถึงครูฝรั่งตัวเล็กที่มีหัวใจยิ่งใหญ่ เมตตาสั่งสอนลูกศิษย์จนช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตท่าน นิสิตม.นเรศวรรุ่นเก่าโดยเฉพาะคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ไม่มีใครไม่รู้จักอาจาีีรย์คริส ดิฉันเองถึงไม่ได้เรียนสถาบันนี้ แต่เริ่มอาชีพครูทีี่่นี่ มาเรียนรู้ชีวิตที่นี่ ท่านเป็นแบบอย่างของครูที่ทุ่มเทให้กับลูกศิษย์เต็มที่ ไม่ว่าท่านจะมีอุปสรรคทางด้านสุขภาพที่ย่ำแย่ขนาดต้องฟอกเลืิอดสัปดาห์ละไม่ต่ำกว่า 2 ครั้งก็ตาม ท่านเป็นโรคไตเรื้อรังมานานมาก จนท่านได้จากพวกเราไปเมื่อวันที่ 25 เมษายน 2552

เข้าไปอ่านเรื่องของอาจารย์ได้ที่นี่ค่ะ http://www.human.nu.ac.th/nweb/page.php?P=1160

ประมวลภาพของอาจาีีรย์คริสค่ะ

http://www.human.nu.ac.th/ajchrist/index.php

 

ขอเล่าความประืทับใจส่วนตัว

 

....เมื่อเกือบ 10 ปีมาแล้ว เราสอนภาษาอังกฤษแบบเรือโยง คือมีอาจาีรย์ผู้สอนหลักเพียงคนเดียว อาจารย์คริสรับหน้าที่สอนผ่านการถ่ายทอดทางทีวีวงจรปิดจากห้องแม่ข่ายไปตามห้องลูกข่าย มีผู้ช่วยสอนที่เราเรียกว่า T.A. (Teacher Assistance) ทีเอ ชาวทีเอรู้ดีว่าต้องคอยถือส่งไมค์ให้นิสิตตอบคำถามอาจารย์คริส ใครชักช้า ตอบไม่เข้าท่าเป็นอันโดนบ่นชุดใหญ่ เวลาสอนแล้วท่านเข้มงวดกับลูกศิษย์มากกกก... ใครไม่ทำการบ้านหรือทบทวนมาเป็นอันเจอดี ซึ่งดูแล้วต่างจากอาจารย์ฝรั่งท่านอื่นมาก อาจารย์ฝรั่งส่วนมากไม่เข้มงวด จะเรียนไม่เรียนแล้วแต่เรา แต่สำหรับอาจารย์คริสแล้ว ใครไม่ตั้งใจเรียนเป็นอันนั่งไม่ติดทีเดียว....

 

...ดิฉันจบปริญญาตรีมาใหม่ๆ อย่่าว่าแต่จะสอนภาษาิอังกฤษเลย พูดกับฝรั่งยังจะกล้าๆ กลัวๆ แต่เวลาำพูดกับอาจารย์คริส ในการใช้ภาษาอังกฤษท่านจะคอยช่วยเำำหลือแก้ไขอย่างมีเมตตา ไม่คิดว่าเราแค่คนไทยริจะสอนภาษาอังกฤษ ท่านให้เกีัยรติเพื่อนร่วมงานมาก เวลาไปขอปรึกษาเรื่องภาษาอังกฤษ ท่านจะยินดีช่วยเหลือเสมอ ไม่ว่าจะป่วยหรือจะเหนื่อยก็ตาม....

 

...ด้วยรักและเคารพค่ะ