ภาพนี้ไม่ได้มีอะไรวิเศษ แม้สถานที่จะเป็นเมืองวิเศษ(ชัยชาญ)

คุณยายขี่จักยานไปซื้อของในตลาดเช้า

ตัวคุณยายหนาแน่นไปหน่อย ยางเลยแบนไปนิด

แต่ก็ไปได้อยู่...

 

 

ส่วนตัวชอบวิถีเดิมๆ เห็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเก็บใส่กล้องไว้
ไม่มีมูลค่าอะไรหรอก แต่มีคุณค่าทางจิตสำนึก

-----------

อดีตเราคลุกคลีกับภาพเหล่านี้

ชีวิตที่เต็มไปด้วยวัฒนธรรมเดิมๆ

จำได้ว่า

บ้านใครทำขนมนมเนย ก็จะเอาไปฝากเพื่อนบ้าน

วันไหนพ่อจับปลาในลำน้ำได้หลายตัวก็จะแบ่งให้เพื่อนบ้าน

ใครจะสร้างบ้านก็แค่ออกปาก

ช่างโดยสายเลือดก็ละงานตัวเองต่างมาช่วยกันโดยไม่ต้องว่าจ้าง

--------

ฉันไม่ได้โหยหา
เพราะไม่มีทางหวนคืนมาหรอก
แต่จะสร้างขึ้นมาในสภาพใหม่ได้อย่างไร
ถ้าไม่เริ่มที่ตัวเราเองในวันนี้ เราจะไปเรียกร้องใครเล่า