เกษตรมือใหม่...กับการเริ่มต้นที่มีความสุข

นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เริ่มเขียนบล็อกของตัวเอง หลังจากนั่งหาข้อมูลเกี่ยวกับเกษตรพอเพียงมาหลายวันแล้วตั้งแต่รู้ว่าพ่อกับแม่ได้ให้ที่ดินทำกินเล็กๆ ประมาณ 3 ไร่กว่าๆ (ที่จริงมัน 8 ไร่ แต่เริ่มต้นไว้ให้แค่นี้ก่อน) ให้ลองฝึกทำสวนก่อนที่จะแบ่งที่ทางให้ลูกๆทุกคนอย่างเป็นทางการ เกิดมาเป็นลูกชาวสวนก็จริงแต่ชีวิตไม่เคยจับจอบ โดนแดดก็จะเป็นลม อยู่กรุงเทพฯ มากว่า 20 ปี ทำแต่งานออฟฟิต กลับบ้านปีละ 2 ครั้ง ครั้งละ 3-5 วัน แต่ไม่เคยรู้เลยในสวนในไร่เค้าทำอะไรกันมั่ง พอเข้ามาศึกษาเรื่องเกษตรยิ่งอ่านยิ่งรู้ยิ่งมีความสุข รู้ว่าเกษตรมีอะไรมากกว่าที่คิด...แล้วก็เริ่มอยากจับ อยากทำ เมื่ออาทิตย์ก่อนก็เลยกลับบ้านมา ไปดูที่นาที่แม่ยกให้ ตอนแรกนึกว่าเป็นที่นารกๆ เป็นป่ามีหญ้าเยอะแยะ ที่ไหนได้พ่อขุดคูน้ำรอบถมที่ให้เรียบร้อยวันที่เราไปถึงพอดี

นี่คือ...ภาพแรกที่เห็นหลังจากโผล่พ้นป่ารกข้างทาง
ว้าววววๆๆๆๆๆ มีน้ำด้วยชอบมากเลย

 

ในวินาทีที่แว้บ...คิดไว้ก่อนเลยว่าฝั่งนี้กะว่าจะทำเกษตรพอเพียง
แต่ก่อนอื่นเราต้องข้ามร่องน้ำนี้ด้วยสะพานดาว...ของเราก่อน

 เด็กตัวดำนี่หลานเราเองชื่อน้องซันส์
กำลังสนุกสุดเหวี่ยงเพราะกรุงเทพไม่มีแบบนี้ให้เล่น

 

 

ตรงนี้ว่าจะทำบ้านดินพอเพียง...หุหุ คิดแล้วก็มีฟามมมมสุขอีกล่ะ...555
เพราะว่าวิวตรงนี้คิดว่าสวยดี

 

ตรงนี้คาดว่าจะเป็นด้านหลังบ้านน้อยพอเพียงของเรา....อิอิ
บ้านริมน้ำ 55 ฝันมานาน

 

อันนี้คาดว่าจะเป็นวิวหน้าบ้านมีภูเขา เอาไว้มองเพลินๆ
และตรงด้านหน้าไกลๆมีรถจอดอยู่เป็นถนนลาดยาง....555 เอิ๊กๆๆๆ

 

อันนี้ก็คาดว่า(อีกล่ะ)จะเป็นวิวหลังบ้าน เห็นภูเขาไกลๆ และป่ารกๆ 555 ไม่รู้ที่ใครปล่อยรกบังวิวเราหมดเลย เดี๋ยวเหอะจะแอบตัดทิ้งให้เกลี้ยง...(จะดูเหมือนทำลายป่าป่าวนี่เรา) หุหุ

 

 แล้วเราก็ถ่ายรูป ถ่ายๆๆๆๆๆๆๆ จนสาแก่ใจ แล้วก็ไปเล่นดินกะหลาน

 

นี่หลานสาวชื่อชินจัง กับประติมากรรมดินปั้นเตาอั้งโล่ของพ่อ

 

น้องน็อกหลานชายอีกคนนึงของเรา กับประติมากรรมขันน้ำดินปั้น สวยรึเปล่าไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ปั้นเสร็จใช้ตักน้ำไม่ได้...555 มันหนักถือไม่ไหว

 

ถึงเวลาน้องซันส์ขึ้นจากน้ำแล้ว

 

แต่งตัวเสร็จก็มานอนเล่นแบบชิวๆ...ลมโกรกเย็นๆ
นี่แหละคือความสุขที่ไม่ต้องปรุงแต่ง

หลังจากเดินดูจนเกือบทั่วแล้วก็เอาล่ะ คราวนี้จะลุยแล้วนะ ตอนแรกอยากจะทำเกษตรปราณีต 1 ไร่ ปลูกทุกอย่างที่อยากกิน อย่างที่เคยอ่านในเน็ต แต่พ่อบอกว่า เราอยู่กรุงเทพไม่มีคนดูแลให้หรอก ปลูกปาล์มดีกว่า แป่ว!...ผิดแผนซะ...แต่ก็เอาเถอะกะว่าอีก 2 ปีก็จะกลับไปอยู่บ้านแล้ว ปลูกปาล์มก็ได้ (ไม่อยากขัดใจนายทุน) พ่อบอก 2 ปีก็ตัดขายได้แล้ว เอาล่ะวะ วันนี้เราก็เลยเริ่มปลูกปาล์มไว้ล่ะ..... 555 กล้องแบตหมด เอามือถือถ่ายต่อ....

 

ปลูกปาล์มต้นแรกล่ะ...แล้วก็จะปลูกต้นต่อๆไป
ปลูกเรื่อยๆ ให้เต็มที่ดินตรงนี้เลย....สู้เต็มที่

 

อันนี้ต้นที่ 4 แล้ว ร้อนนิดหน่อย...แต่ ยังยิ้มได้อยู่

ปลูกๆๆๆๆๆ

ปลูกไป 10 ต้น หน้ามืด(แดดมันแรงน่ะ...)
ที่เหลือเอาไว้ให้พ่อปลูกต่อ...
(ใช้แรงงานคนแก่ผิดจรรยาบรรณลูกที่ดีมั้ยนี่) 555555

ปลูกปาล์มเหนื่อยล่ะ มาโดดน้ำเล่นกะหลานดีกว่า

 

 น้ำเย้นเย็น....สบ้ายสบาย สนุกกว่าปลูกปาล์มอีก

หลานๆ ก็สนุกกันเต็มที่

วันนี้เปียกล่ะ...กลับบ้านดีกว่า กะว่าจะกลับไปดูต้นยางนาที่บ้านต่อ เห็นพ่อเคยบอกว่าปลูกไว้ให้ลูกๆทำบ้าน กะจะดูว่ามันมีซักกี่ต้น พอทำบ้านรึเปล่านิ...พูดไปก็เสียดายกว่าจะโตใช้เวลานานเนอะ ทำบ้านดินดีกว่า...ไม่ทำลายธรรมชาติ แต่ก็ไปดูซะหน่อยก็ดีเผื่อได้ไอเดียใหม่ๆ....(แล้วเจอกัน blog หน้าจ้า...ต่อไปเรื่องต้นยางนาตามลิงค์นี้นะคะ) http://gotoknow.org/blog/sutharnthip/306829

 สุดท้าย นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความสุขไม่ได้อยู่ที่ความศิวิไลหรือความทันสมัยใดๆ แต่เราพบเจอมันได้ง่ายๆ รอบตัวเรา อยู่กับธรรมชาติอยู่กับความสุขที่ไม่ใช่แค่ความสนุก...