บทความเรื่องนี้ในมติชนสุดสัปดาห์ เขียนโดยอนุช อาภาภิรม ทำให้ผมค้นด้วย Google พบบทความนี้ ทั้งหมดนี้ทำให้ผมตาสว่าง ว่าเศรษฐศาสตร์เป็นวิชาที่กว้างขวางกว่าที่ผมคิดมากนัก และเห็นความสมดุลของวิธีคิดของมนุษย์ด้วย เพียงแต่ว่าสังคมไทยเราสมาทานเฉพาะบางส่วน ละเลยบางส่วน สังคมไทยเราจึงพัฒนาอย่างไม่สมดุล
ถ้าเราเอาใจใส่เศรษฐศาสตร์ชีวะฟิสิกส์ ระบบการใช้พลังงานของเราจะไม่ด้อยประสิทธิภาพอย่างนี้ ทำให้ค่า energy efficiency index ระดับประเทศต่ำอย่างน่าตกใจ ในขณะที่สังคมที่เขารู้เท่าทัน เช่นญี่ปุ่น ระดับ energy efficiency index ของเขาดีขึ้นตามระดับการพัฒนาทางเศรษฐกิจ ดังในตัวอย่างนี้เมื่อเวลาผ่านไปอัตราการใช้พลังงานใน sector ต่างๆ ของประเทศนอร์เวย์ลดลง ในขณะที่ของไทยเราคงที่
และตอนนี้เขาเอา energy efficiency index มาวัดในระดับบริษัทหรือองค์กรกันแล้ว ดังบทความนี้
เรื่องนี้ไม่ใช่เอาไว้ลดโลกร้อนเท่านั้น แต่เป็นวิธีคิด วิธีคำนวณ เพื่อบอก competitiveness ของประเทศ บอกความถูกต้องเหมาะสมในแนวทางพัฒนาประเทศ สำหรับผม นี่คือโครงสร้างพื้นฐานในการพัฒนาสังคม
ฝรั่งเขาไม่ได้เอาใจใส่ศึกษาส่วนที่เขาไม่ได้เปรียบ แต่เราน่าจะมีไหวพริบศึกษาส่วนที่เราได้เปรียบ คือ Geographical economics เน้นที่ภูมิศาสตร์ที่ช่วยให้เราผลิตอาหารได้ดีกว่า คืออุณหภูมิสภาพแวดล้อมสูงกว่า และแดดจัดกว่า นี่คือข้อได้เปรียบ ที่นำไปสู่ข้อได้เปรียบด้าน biodiversity เราน่าจะมีวิธีคิดเชิงระบบในการพัฒนาระบบเศรษฐกิจของประเทศภายใต้ความได้เปรียบนี้ และน่าจะพัฒนาเศรษฐศาสตร์แนวนี้ขึ้นจากฐานประเทศไทย
นี่คือโจทย์วิจัยระดับคลาสสิคสำหรับนักวิชาการไทย
วิจารณ์ พานิช
๒๗ ก.ย. ๕๒
