ก่อกำเนิดน้องเเคน
หลังจากที่อาจารย์ตัดสินใจที่จะผ่าตัดเเม่ก็ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด เเต่ก่อนเข้าห้องผ่าตัดต้องใส่สายสวนปัสสาวะก่อน ป้าศิรินารถมาใส่ให้เเม่ จากนั้นก็ได้เวลา บล็อกหลังเเต่ไม่สามารถทำได้เพราะเเม่โก่งหลังไม่สำเร็จด้วยความที่ปวดท้องมาก สุดท้ายก็โดนฉีดยาชาเจ็บเปล่าๆ ในที่สุดจึงต้องเปลี่ยนวิธีการก็คือดมยาสลบ ทีมเเพทย์ พยาบาลเขาให้เเม่ ใส่ ออกซิเจน mask จากนั้นก็มีควันลอยมา เเล้วเเม่ก็หลับไปเลย ตื่นอีกทีได้ยินเสียงเสียงหนึ่งลอยมา เป็นเสียงเเม่กอยบอกว่า " กุ้งได้ลูกชายนะ" ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนฝัน ยังไม่ตื่นดีเเต่ก็รู้ตัวว่าไม่มีท่อช่วยหายใจคาอยู่ที่ปากเเล้ว
ไม่นานนัก พยาบาลก็บอกว่าจะย้ายไปตึกหลังคลอด 2ข เเล้วตึกที่น้องสาวทำงานอยู่(น้องกอย) ขณะเคลื่อนย้ายก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ตื่นดี กระทั่งจะยกลงเตียงจึงรู้สึกตัว วินาทีเเรกที่เห็นหน้าเเคน ความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก นั่นคือเห็นเเคนครบสมบูรณ์ เเข็งเเรง ยิ่งรู้ว่าหนักตั้ง 3,530 กรัม โอโฮ ! ยอดเยี่ยมไม่เสียชื่อลูกพยาบาล ( เพราะน้ำหนักอยู่ในเกณฑ์ไม่ต่ำกว่า 2500 กรัม) สมกับที่เเม่ทะนุถนอม บำรุงหนูสุดๆ ความเจ็บปวดมันหายไปเป็นปลิดทิ้ง เเผลผ่าตัดเเทบจะไม่รู้สึกปวด อาจจะเป็นเพราะปวดท้องคลอดมันสุดๆเเล้ว แล้วคืนนั้นเเม่ก็หลับไปโดยไม่ขอยาเเก้ปวดเลย
เช้าตรู่วันที่ 13 มิถุนายน 2545 เเม่โดนปลุกเเต่เช้า ป้าเเจ๋วมาเช็ดตัวให้ สายสวนปัสสาวะ สายน้ำเกลือระโยงระยาง เเผลผ่าตัดเริ่มปวดจี๊ดๆ กระดิกตัวเคลื่อนไหวเเทบไม่ได้ หัวเราะก็ไม่ได้ เพื่อนเเนะนำให้ไปซื้อผ้า support แผล เออ! ไปซื้อมาใส่เเล้วดีขึ้น สายๆหน่อยอาหารเช้าเป็นน้ำข้าว วันนี้ off น้ำเกลือออก สายสวนด้วย เฮ้อ! ค่อยโล่งสบายหน่อย อาจารย์วิฑูรย์ ก็มาเยี่ยม ต้องขอบคุณอาจารย์ค่ะ ที่ทำให้ 9 เดือนที่รอคอยนั้นมีความหมายเหลือเกิน ขอให้บุญกุศลที่อาจารย์ทำกับหนูในวันนี้หนุนนำให้อาจารย์พบเจอเเต่สิ่งดีดี
ชีวิตใหม่ที่ก่อกำเนิดในวันนี้ 12 มิถุนายน 2545 คือเด็กชาย พุทธางกูร พิมพ์รส คนนี้ ในอนาคตเเม่หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเจ้าจะเป็นตัวเเทนของความดีเป็นคนที่มีค่าในสังคม เป็นความหวังของพ่อ เเม่เเละของทุกคนในครอบครัว
