บางครั้งคนเราควรช้า ๆ ยังได้พร้าเล่มงดงามก็มีเหมือนกันนั้นแล.

ยามเช้าวันนี้เข้าปฏิบัติงานในหน้าที่คุมสอบนิสิต ของ ม. ทักษิณถิ่นสงขลาในเวลาสอบจริง 8 โมงตรงสิ่งที่ผ่านพบก็พอได้เล่าเหมือนกันละ...อย่างอาจารย์คุมสอบอีกคนถามนิสิต 2 คนว่า...เลยเวลาไปมากโขทำไมพึ่งมา...ก็นาฬิกาที่ข้อแขนมันไม่ตรงนะ...

อาจารย์สังเกตไหมว่า...การลอกกันของเด็ก ๆ ตอนเข้าสอบนี่คือเด็กที่รู้ว่าตนเองเก่งกับเด็กที่ไม่เอาถ่านเอาแต่แกลบนี่จะไม่สนใจใครทำไปเลยเสร็จแล้วก็ส่งเลยได้ก็ได้ตกก็ตก  แต่เด็กที่กึ่ง ๆ กลาง ๆ หันรีหันขวางพวกนี้ละ อาจารย์คุมสอบเผลอไม่ได้...อิ อิ อิ 

สิ่งที่ผ่านพบอีกอย่างหนึ่งในสังคมคนเราทุกวันนี้คืออาการรีบเร่งจนรุกรนเร่าร้อนของคนเราเหมือนอย่างการวิ่งขึ้นบันไดหาห้องสอบจนเหงื่อท่วมตัวเปียกเสื้อด้านหลังทั้ง ๆ ที่ฝนกำลังตกลงมา

 อาการเร่งรีบทำให้จิตใจร้อน ๆ ตามที่จริงคนเรานี้ไม่รู้จะรีบร้อนไปทำอะไรกันนักหนา  ผมว่าทำตัวตามปกติอย่าไปเร่งตนเองให้มากจนเกินพอดี  อะไรกินก็รีบกินเดินก็รีบเดิน ทำอะไรก็รีบทำ

 ผมว่าการทำอย่างนั้นมันเป็นการสร้างความทุกข์ให้ตนเองจนเกินไป ...ก่อนก้าวเท้าขึ้นรถ...สายตาแวบเห็นเจ้าหอยทากเดินไปบนผืนดินอย่างช้า ๆ ไม่รู้หนาวรู้ร้อนดูแล้วมีความสุขใจจริง ๆ เพราะหอยทากสัญลักษณ์แห่งการเดินทางที่ไม่รีบเร่งเห็นแล้วนำมาสอนตนได้ว่า...บางครั้งคนเราควรช้า ๆ ยังได้พร้าเล่มงดงามก็มีเหมือนกันนั้นแล.