นามที่ใช้เป็นนามสมมุติทั้งสิ้น,ภาพประกอบจากแฟ้มภาพ

ตุ๊กตา กับการ์ตูน(นามสมมุติ)

เป็นเด็กหญิงสองพี่น้องที่หน้าตาน่ารักมากสะอาดสะอ้าน

คุณแม่จะแต่งตัวให้ด้วยชุดเสื้อกระโปรงเป็นหญิงเรียบร้อย

แม้เสื้อผ้าดูธรรมดา แต่เมื่อประกอบกับหน้าตา อากัปกริยา

ก็จะทำให้ผู้พบเห็นอดเอ็นดูไม่ได้

ตุ๊กตาเป็นพี่เรียนอนุบาล2แล้วส่วนการ์ตูนเพิ่ง2ขวบ

ทั้งคู่พูดเก่งและพูดเพราะ

คุณพ่อเป็นเกษตรกร คุณแม่เป็นแม่บ้าน

ฐานะพึ่งตนเองได้ และมีความสุขด้วยวิถีพอเพียง

เป็นครอบครัวที่เรามองแล้วมีความสุขอยากทำได้บ้างจัง

“วันศุกร์แล้ว มาค้างบ้านคุณหมอไหมคะ”น้องการ์ตูนยิ้ม

“เอ้ เอาคนไหนไว้บ้านหมอดีน้า..”

ทั้งสองต่างหนีกันพัลวัลแต่ไม่ร้องไห้และสนุกไปกับคุณหมอ

“คุณหมอเอาไปเลี้ยงเดี๋ยวจะเอามาคืนไม่ทันสิค่ะ”คุณแม่ขำคุณหมอ

“อาทิตย์ที่แล้วเพิ่งคางเขียวมา”คุณแม่เล่าวีรกรรมของน้องตุ๊กตา

“เขาไปนั่งรถไถกับพ่อ วันนั้นโดดลงมา แล้วชายกระโพรงไปเกี่ยวกับคันเกียร์เข้าเลยตกลงมาคางกระแทกเขียวไปหลายวัน”แหม!ขึ้นรถไถยังใส่กระโปรงหวานอีกนะ

“อุ้ย!ลูกสาวเนี่ยนา ขึ้นรถไถด้วย”สาวหวานมีบทแก่นแก้วด้วย

“ค่ะชอบคะ พ่อเขาเอาไปทำงานด้วย รถไถคันเล็ก ปกติก็ขึ้นลงเองได้”

“ตุ๊กตา เป็นไงเจ็บไหม”คุณหมอหันไปคุยกับน้อง

“หนูหายแล้ว ไม่เจ็บคะ”ตุ๊กตาตอบด้วยเสียงสดใส

“คุณหมอคะ หนูแปลงร่างไม่ทัน เลยตกลงมาก่อน”เธอเล่าต่อด้วยอารมณ์ดี

“ชอบเล่นกระโดดแปลงร่างเป็นอุลตร้าแมนคะ”คุณแม่อธิบายซ้ำ

เด็กๆลากลับบ้านไปโดยไม่มีใครสมัครใจอยู่กับหมอสักคน เป็นอีกครอบครัวที่เรามองตามด้วยความชื่นชม