ผมพบกับ คุณเอก - จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ตัวจริง ๆ เป็น ๆ หลังจากการพบปะ พูดคุยกับในโลกไซเบอร์ G2K และพัฒนาต่อมาทางโทรศัพท์ ในสายวันหนึ่ง ที่ใต้ถุนอาคารหนึ่งของกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข

   ที่นั่น ผมยังได้พบกับสมาชิก G2K อีก ๓ ท่าน คุณนายดอกเตอร์ Sila Phu-Chaya และ อ.น้ำฝน สองท่านแรกผมเคยได้สนทนาใน G2K บ้าง ยกเว้น อ.น้ำฝน ที่รู้สึกไม่ค่อยคุ้น

   ทุกคนรวมทั้งผม มาจากการเชิญชวนของคุณเอก คนอื่นอาจจะรู้บ้างว่ามาทำไม แต่ผมไม่ชัดเจน เพราะอะไรก็ไม่รู้จึงตกปากรับคำมาตามคำเชิญ

   วันนี้เอกพาผมและคนอื่น ๆ ตะเวนไปในกระทรวงสาธารณสุข ๓ หน่วยงาน ได้แก่ สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล กองบรรณาธิการวารสารหมออนามัย และกองทันตสาธารณสุข

   ที่แรก คือ สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล ที่มี แม่ต้อย เป็นรองผู้อำนวยการฯ

   หลายท่านอาจจะรู้จัก น้อง ♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿ เธอทำงานอยู่ที่นี่ครับ วันที่เราไปเธอไม่อยู่

   ผมเริ่มตัวเล็กลีบลงเมื่อการแนะนำตัวเริ่มไปได้สักพัก ทุกคนในห้องประชุมมีภูมิรู้ ภูมิปัญญาในระดับที่ไม่ธรรมดา แค่เพียงกลุ่มผู้มาเยือนที่มีผมเป็นสมาชิก ก็หนาวแล้ว หนึ่งท่านเป็น Ph.D. เกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากฝรั่งเศษ อีกสองท่านเป็นว่าที่ Ph.D. จากมหาวิทยาลัยชั้นนำของเมืองไทย ยิ่งได้ฟังข้อมูลที่เกี่ยวกับประสบกาณ์ทำงานของแต่ละท่านก็ยิ่งทำให้ผมเซียวซีดลง

 

IMG_3000 by picstation.

ทีมงานที่คุณเอกชวนไป
เพราะเรียนรู้ช้า คิดช้า ผมต้องใช้การจดเป็นตัวช่วย

 

   คุณเอกแนะนำเพิ่มเติมผมต่อวงประชุมว่า ผมทำงานภาคประชาสังคม ที่ชักชวนมา หากผมฟังไม่ผิด คือ มาช่วยเขียนและจับประเด็นอะไรสักอย่าง

   เมื่อรู้จักผู้คนในห้องประชุม ที่ต่างก็เป็นบุคคลมากความสามารถ อย่างที่น่าจะเรียกว่าผมเป็นคนชายขอบก็ได้ พาลทำให้คิดว่า “ผมเผลอทำอะไรพลาดไปหรือเปล่า ที่ทำให้ใครโดยเฉพาะคุณเอก เห็นว่าผมมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้ามาสู่ในวงนี้ได้...”

   จริงอยู่ว่าผมนำบันทึกเข้ามาแบ่งปันแลกเปลี่ยน.ใน G2K ค่อนข้างถี่ยิบ หลากหลาย แต่บันทึกเหล่านั้นจำนวนกว่าครึ่งเป็นบันทึกเก่าๆ ที่ผมเขียนไว้แล้วนำมาปรับปรุงเล็กน้อย แล้วก็ส่งขึ้นไป มีบันทึกใหม่ไม่ถึงครึ่ง

   บันทึกเหล่านี้อาจทำให้คนอ่านเข้าใจผมผิด... (เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าพูดเรื่องตัวเองมากไป พอแค่นี้ละกันครับ...)

 

IMG_3005 by picstation.

แม่ต้อย - รองผู้อำนวยการสถาบันฯ

 

   ในวงประชุม แม่ต้อย – รองผู้อำนวยการฯ ได้แนะนำโครงการหนึ่งชื่อ “การสร้างเสริมสุขภาพผ่านกระบวนการเพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ยั่งยืน”

   หลายท่านอาจจะเคยผ่านหูผ่านตาและคุ้นเคยกับ “SHA” มาบ้างไม่มากก็น้อย จากบันทึกต่าง อาทิ SHA คุณค่า ที่คุณคู่ควร, การพัฒนาคุณภาพตามโครงการ SHA (1), บอกกล่าวเล่าเรื่อง "SHA"  ฯลฯ ซึ่งมีที่มาจากโครงการนี้

   ผมเรียนรู้เรื่องราวของ “SHA” เพิ่มขึ้นเยอะจากวงประชุม ทำให้เข้าใจว่ามันมาจากแนวคิดสำคัญๆ เกือบ ๑๐ แนวคิด ที่ใช้ในการทำงานของโครงการที่ผมกล่าวถึง

   แม้ว่าผมจะเรียนรู้เรื่องราวที่ถือว่าแปลกใหม่ และแม้จะใช้ความพยายามและตั้งใจเป็นอันมากในการรับฟังรับรู้ เป็นเพราะข้อจำกัดหลายประการของผม อาทิ คนนอกวงการสุขภาพ/โรงพยาบาล, ความเข้าใจเรื่อง KM, การถอดบทเรียน ความสามารถในภาษาอังกฤษ กระทั่งขีดจำกัดของสติปัญญา ฯลฯ ทำให้ผมรับรู้ เข้าใจสารที่ถ่ายทอดออกมาจากวงประชุมได้ไม่มากเท่าที่ควร อย่างน้อยก็ไม่ถึงความคาดหวัง

   เพราะคิดช้า เรียนรู้ช้า กลับมาบ้าน พลิกอ่านบันทึกพยายามประติดประต่อเรื่องราว ผมก็เข้าใจ (อาจจะผิด) ว่า...

   จากการทำงานของสถาบันฯ และโครงการฯ ซึ่งได้ให้ผู้เกี่ยวข้องกับการทำงานในโรงพยาบาลที่เข้าร่วมโครงการ สะท้อนประสบการณ์ บทเรียน ความประทับใจ ฯลฯ ผ่านการเขียนบันทึกเล่าเรื่อง ซึ่งมีเรื่องเล่าเหล่านี้จากพื้นที่ส่งมาที่สถาบันฯ เป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ ที่น่าสนใจทั้งสิ้น

   แต่อย่างไรก็ตาม แม่ต้อย ก็ตั้งข้อสังเกตุว่า จากการลงไปเยี่ยมเยียนโรงพยาบาล พบว่า บางโรงพยาบาลเรื่องราวดีมาก น่าสนใจ แต่เรื่องที่เล่ามาในบันทึกกลับสะท้อนได้น้อย ในขณะที่บางแห่งเรื่องเล่าที่เขียนมาดีมาก ๆ แต่ในความเป็นจริงมิได้ดีจริงถึงขนาดนั้น

   ผมจึงเข้าใจว่า นี่คงจะเป็นเหตุหนึ่งของการพูดคุยในวันนี้ สถาบันฯ คาดหวังให้คณะผู้มาเยือนได้เข้ามามีส่วนร่วมกับโครงการ โดยการลงไปหยิบเอาเรื่องราวต่าง ๆ มาเล่าเรื่องผ่านบันทึก และหากเข้าใจไม่ผิดเครื่องมือในการทำงานนี้คือ “การถอดบทเรียน”

   มีการตกปากรับคำกันในวงประชุม สารภาพตามตรงครับ ผมมิรู้ว่าเขาตกปากรับคำกันเรื่องอะไรกัน และผมเกี่ยวข้องส่วนไหน อย่างไร...

   เกี่ยวกับผลงานเรื่องเล่าที่จะผลิตขึ้นมา ทราบว่าทางสถาบันจะใช้สำหรับการเผยแพร่ในการประชุมอะไรสักอย่างที่จะจัดขึ้นราวต้นปีหน้า ทางสถาบัน คาดหวังว่าทีมงานจะลงไปเก็บเกี่ยวความรู้เหล่านั้นมาได้สักจำนวนหนึ่ง

   สถาบัน ได้เชิญชวนคณะผู้มาเยือนให้มาร่วมการประชุม SHA “Sustainable Development : ประณีตและยั่งยืน...บนพื้นฐานงานคุณภาพ” ซึ่งจะจัดแยกไปตามภูมิภาคต่าง ๆ ทั้งภาคกลาง เหนือ อีสานและใต้

   กำหนดการและเนื้อหาการประชุมน่าสนใจมากครับ ในช่วงเช้าวันแรกจะเป็นการบรรยายของ ดร.นพ.โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์ เรื่อง “งานอันประณีตบรรจง : จุดบรรจบของความดี ความงามและความจริงในงานคุณภาพ” ซึ่งมีการบรรยายโดยวิทยากรและหัวข้อเดียวกันนี้ ทั้ง ๔ ภูมิภาค นอกจากนั้นยังมีการแบ่งห้องประชุมเป็นห้องเล็ก ๕ ห้อง ซึ่งแตกต่างกันไปในแต่ละภูมิภาค คาดว่าจะเป็นการนำประสบการณ์จากการปฏิบัติจริงในโรงพยาบาลมาเล่าสู่กันฟัง เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

   ในวงประชุมผมได้แสดงความคิดเห็นเพื่อตอบแทนค่าข้าวค่าน้ำไปบ้าง พอมาทบทวนสิ่งที่แสดงความเห็นออกไปก็ยิ่งเห็นข้อจำกัดทางด้านสติปัญญาของตนเอง รวมถึงการยังเข้าไม่ถึงในสิ่งที่ประชุมพูดคุยกัน

   ผมมิได้ร่ำเรียนมาทางด้านการสื่อสาร แต่มีโอกาสได้ร่วมงานอย่างใกล้ชิดกับอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งกล่าวได้ว่ามีประสบการณ์และเชี่ยวชาญอยู่ในระดับต้น ๆ ของเมืองไทย แม้ในระยะไม่นานนักแต่ผมก็ถูกติดตั้งความรู้เรื่องการสื่อสารไว้พอสมควร

   ผมแลกเปลี่ยนกับที่ประชุมว่า ผมมีข้อสังเกตุเกี่ยวกับการผลิตหนังสือเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ซึ่งมีการดำเนินการมากมาย และหากสถาบันจะใช้เล่าเรื่องดี ๆ ผ่านบันทึก/หนังสือ เพื่อเผยแพร่และสร้างแรงบันดาลใจให้กับบุคลากรในวงการ ผมเสนอว่าน่าจะมีการทำความเข้าใจผู้อ่านซึ่งเป็นผู้รับสารก่อน แล้วผลิตงานให้ตรงกับธรรมชาติของผู้รับสาร

   ที่ประชุมคงเห็นความเห่ยและเชยของผม แต่ก็มิได้พูดออกมาตรง ๆ แต่ผมรับรู้ได้ (จึงเก็บความอาย และสารภาพผิดไว้ในใจ...)

   เรารับประทานอาหารกันในห้องประชุม ไปพร้อม ๆ กับการพูดคุย จนเวลาล่วงเลยไปเกือบบ่ายโมงครึ่ง คุณเอกจึงขอตัวแม่ต้อย พาคณะไปต่อที่กอง บก.วารสารหมออนามัย

   สงสัยเรื่องนี้จะยาว... ตามอ่านตอนต่อไปนะครับ