ณ ปัจจุบันนี้ผมเองไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้จะยังถูกต้อง

 

การพบกันของคนเราสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้คือการสื่อสารด้วยภาษาพูดคุย

ไปไหน ๆ ก็มีแต่การพูดคุยกันเลยนึกถึงวารสารนักพูดที่เคยติดตามเมื่อหลายสิบปีเป็นแหล่งรวมนักพูดล้วนมีนักพูดดัง ๆของเมืองไทยแต่ไม่ได้ติดตามนานแล้วไม่รู้ว่ายังมีการผลิตออกมาจำหน่ายอยู่หรือไม่...

ที่ยังพอนึกถึงคำกลอนประกอบการพูดคุยของกวีเอกสุนทรภู่บรมครูกลอนสอนไว้เท่าที่จำนำมาเล่าว่า...

ถึงบางพูดพูดดีเป็นศรีศักดิ์

มีคนรักรสถ้อยอร่อยจิต

แม้พูดชั่วตัวตายทำลายมิตร

จะชอบผิดในมนุษย์เพราะพูดจา

 

เป็นมนุษย์สุดนิยมเพียงลมปาก

จะได้ยากโหยหิวเพราะชิวหา

แม้พูดดีมีคนเขาเมตตา

จะพูดจาพึงพิเคราะห์ให้เหมาะความ

 

อันลมปากหากหวานก็หวานเด็ด

บอระเพ็ดก็ไม่มากเหมือนปากขม

ถึงมีดคมก็ไม่มากเท่าปากคม

รสหวานขมคมไม่มากเหมือนปากคม

 

อันอ้อยตาลหวานลิ้นแล้วสิ้นซาก

แต่ลมปากหวานหูไม่รู้หาย

อันเจ็บอื่นหมื่นแสนไม่แคลนคลาย

เจ็บจนตายเพราะเหน็บให้เจ็บใจ...

ณ ปัจจุบันนี้ผมเองไม่แน่ใจว่าสิ่งเหล่านี้จะยังถูกต้องยังคงความขลังอยู่ด้วยหรือเปล่าที่ว่า...ปากเป็นเอก  เลขเป็นโท  หนังสือเป็นตรี  ชั่วดีเป็นจัตวา...หรือ...ไม้ล้มข้ามได้แต่คนล้มอย่าข้าม..นั้นแล.