การศึกษาขั้นพื้นฐาน ๑๕ ปีที่ฟรีนั้นดี เป็นเป้าหมายและพันธกิจของรัฐที่ต้องยึดถือ แต่ทว่า เด็กไทยทุกคนได้เรียนครบ ๑๕ ปีกันหมดทุกคนหรือ บางครอบครัวไม่เพียงเรียนฟรี อาจต้องมีค่ารภฟรีให้เด็ก โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องมีความพิการอย่างใดอย่างหนึ่งเสียก่อนจึงจะได้ค่าเดินทางตามที่กำหนดไว้ ในข้อ ๘ ของระเบียบคณะกรรมการส่งเสริมการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ พ.ศ. ๒๕๕๒ ในหลายๆครอบครัว อาจต้องช่วยหรือยกเว้นค่าบำรุงต่างๆ หรือที่เรามักได้ยินคือ เด็กบางคนต้องมีภาระต้องดูแลพ่อแม่ปู่ย่าตายายในบ้าน สำหรับเด็กกลุ่มนี้ต้องการจัดการให้เด็กปลอดภาระดูแลครอบครัว เพื่อจะได้ไปเรียนจนรู้หนังสือ
ทั้งนี้ อาจยังมีเด็กพิเศษต่างๆเช่นสมาธิสั้นๆ ดิสเล็กเซียมีความบกพร่องในการเรียนด้านอื่นๆ ตาบอด หูหนวก มีความพิการอื่นๆทั้งจากโดยกำเนิดและจากอุบัติเหตุ เด็กเหล่านี้จะต้องได้รับการศึกษาที่เหมาะสมจนสามารถช่วยตัวเองและเป็นภาระแก่ผู้อื่นน้อยที่สุด
ที่ผ่าน การบังคับสถานศึกษาโดยไม่เพิ่มประสิทธิภาพของสถานศึกษาให้รับเด็กพิการ หรือคาดโทษว่าโรงเรียนจะโดนข้อหาเลือกปฏิบัตินับว่าเสี่ยงต่อการ "ฆ่า" ทั้งเด็กและครูที่ต้องมาอยู่ด้วยกันโดยไม่มีความพร้อม หากไม่เริ่มด้วยการศึกษาวัย ๓-๑๒ ปี อย่างมีคุณภาพ เพาะนิสัยแสวงหาวิเคราะห์ตั้งแต่ยังเด็ก มีแต่บอกให้จำและทดสอบความจำตั้งแต่ก่อนวัยเรียนจนถึงมัธยม การออกข้อสอบใดๆเช่น แพะ/แกะ ทดสอบความสามารถวิเคราะห์ในระดับมัธยม
