มรสุมที่เกิดขึ้นมา บางครั้งอาจพัดพาใจทั้งใจให้รู้สึกท้อแท้ ด้วยคำพูดถากถางต่างๆ นานา ของคนอื่นเป็นเหมือนหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจ บางครั้งอาจพัดพาความรู้สึกหวั่นไหว....

บ่อยครั้งที่ชีวิตเราต้องพบเจอกับมรสุม..ที่หนักหนา  สิ่งที่เราหวาดกลัวมากที่สุดคือ  การเผชิญหน้ากับมรสุมนั้น...เพียงลำพึง  มันแสนจะเหนื่อยล้า  หมดเรี่ยวแรง.... แต่ชีวิตต้องก้าวไปข้างหน้า  แม้ว่าจะไม่มีใคร....อยู่เคียงข้าง คอยปลอบประโลม ก็อย่าท้อ อย่าหวั่นไหว เข้มแข็งไว้นะ.... 

           มรสุมที่เกิดขึ้นมา บางครั้งอาจพัดพาใจทั้งใจให้รู้สึกท้อแท้  ด้วยคำพูดถากถางต่างๆ นานา ของคนอื่นเป็นเหมือนหนามที่คอยทิ่มแทงหัวใจ  บางครั้งอาจพัดพาความรู้สึกหวั่นไหว....

อย่ากลัว หรือหวั่นเกรง    เพราะนั่นเป็นการดูถูกตัวเอง
ถ้าเราไม่นับถือตัวเอง      ความฝันทุกอย่างก็จะพังพินาศ

เพราะนั่นเท่ากับเรายอมรับการดูถูกดูแคลน และคำเหยียดหยามจากพวกเขา....

นับถือตัวเอง  เป็นการสร้างศรัทธาให้กับชีวิต
มันจะเกิดเป็นพลังในการฟันฝ่ามรสุม และอุปสรรคนั้น
ให้ชีวิตพร้อมที่จะก้าวเดินไปยังความฝัน.....

อย่าหยุดฝัน...
การก้าวไปสู่จุดหมายที่เป็นความฝันนั้น
เปรียบเหมือนการเดินขึ้นบันใด 
เพื่อเดินไปสูยอดหอคอยที่สูงและชัน
ต้องใช้กำลังและเรี่ยวแรง 
เพื่อจะเดินไปให้ถึงยอดหอคอยที่สูงและชันนั้น
อย่าถอดใจจนเลือกที่จะหยุดอยู่กลางทาง
เพราะหยุดก้าว....เราก็ล้มเหลวแล้ว>>>>

แน่นอน หนทางที่เราเดิน ต้องมีอุปสรรคขวากหนามขวางอยู่ตรงหน้าแต่เราต้องข้ามไปให้ได้....

สิ่งที่ดีที่สุดในการไปถึงความฝัน

คือการจับจ้องที่จุดหมาย   ไม่ใช่จับจ้องที่อุปสรรค

“เมฆฝนพ้นผ่าน  ท้องฟ้าย่อมสว่างไสวเสมอ.... มิหนำซ้ำเรายังได้แลเห็นสายรุ้งที่ทอแสงงาม ทอดยาวด้วยความสดใจ... ชีวิตคนเราก็เปรียบดังเช่นรุ้งงามนั้น..."

           แต่....ก่อนรุ้งจะทอแสง...

หัวใจจะใกล้หมดแรง   ไม่มีแม้แสงตะวัน
ชีวิตดูใกล้หมดหวัง     ตะวันยังแสนยาวไกล
ไม่มีคำตอบจากฟ้า     ต้องทนอีกนานเท่าไร
ชีวิตมีเพียงจุดหมาย    ที่ยังไม่เจอปลายทาง

ปลอบตัวเองไม่มีคนไหน
ที่จะพบแต่ความสดใส
ต้องย้ำตัวเองให้เดินต่อไป
แม้ไร้มือใครมาประคอง

ก่อนที่รุ้งจะทอให้เห็น
ก่อนที่หัวใจจะเต็มอีกครั้ง
สิบหนทีเราพลาดพลั้ง
มันคงต้องดีสักครั้ง
ก่อนที่ฟ้าจะเปิดให้เห็น
และวันนั้นฉันจะยืนอีกครั้ง
เพื่อจะได้เรียนรู้ว่าชีวิตไม่เคยสิ้นหวัง
ถ้าใจเราไม่ยอม
            
แม้ความหวังของฉัน              มันจะริบหรี่สักเพียงไหน  
แต่ว่าไฟนี้ไม่เคยดับสักครั้ง     ขอทำหวังเล็ก ๆ ให้เป็นจริงขึ้นสักวัน
จะเป็นอย่างไร จะเดินต่อไป    วันนั้นคงสมดังใจ......

บันทึกโดย : ครูใจดี
ภาพประกอบบันทึก : จากอินเทอร์เน็ต